PATTY GRIFFIN @ AB, BRUSSEL - 28/01/16

Januari lijkt wel de maand van de Americana lady's in de Ancienne Belgique in Brussel, met maar liefst twee top of the bill shows in dezelfde week. Maandagavond trakteerde de Queen of Americana, Lucinda Williams ons met haar begeleidingsband Buick 6 op een stevige Crazy Horse pandoering en vanavond stapt, als we Patty Griffin zo mogen noemen, de Queen of Roots op het podium in de Abclub. Qua puurheid en passie in performance, vindt Patty Griffin moeilijk haar gelijke, geruggensteund door een sublieme begeleidingsband en met songs die kunnen buigen op krachtige, diepgaande teksten. Toch is deze rootsdiva hier in België geen grote publiekstrekker. Wat er ook van is, de afwezige Americana liefhebbers hebben wellicht hun show van het jaar al gemist, want bij de voorstelling van haar nieuwe album “Servant Of Love”, klinkt onze eredame vanavond nog veelzijdiger en overtuigender dan ooit tevoren en horen we naast folk, gospel, rock of country, ook invloeden van jazz, blues en wereldmuziek over het podium dwarrelen.

Met bijna 52 lentes heeft Patty Griffin al een serie eretitels op haar naam staan, waarvan andere artiesten enkel kunnen dromen. Haar songs werden opgepikt door gerenommeerde collegae, zoals onder andere Emmylou Harris, Rory Block of Dixie Chicks, en zelf werd ze verschillende malen genomineerd voor een Grammy Award en won ze deze ook in 2010 in de categorie “Best Traditional Gospel Album”, met het door Buddy Miller geproduceerde gospelalbum “Downtown Church” . Met haar nieuwe album “Servant Of Love” gaat ze gegarandeerd weer hoge ogen gooien en worstelt ze zich met haar muziek doorheen de relatiebreuk met Led Zeppelin zanger Robert Plant. De invloeden van Plant op dit album zijn zowel muzikaal hoorbaar als emotioneel aanwezig, zo mochten we vanavond zelf aan den lijve ondervinden.

Patty Griffin is een vrouw van de wereld. Het nieuws dat de Republikeinse presidentskandidaat Donald Trump schandelijke uitspraken doet, is ook bij haar in het verkeerde keelgat geschoten, Het belette haar daarom niet om de culturele geneugten van onze hoofdstad, waaronder Manneken Pis, te bewonderen of de koptekst van haar setlist op te fleuren met de treffende woorden van onze surrealist René Margritte, “Art Evokes The Mystery Without The World Would Not Exist”. Of ze ook een bezoek bracht aan zijn museum op de Kunstberg kwamen we helaas niet te weten.

De avond staat natuurlijk in het teken van haar schitterende, negende album “Servant Of Love”. Een artieste met zulk een repertoire heeft kwaliteit zat om een afwisselende setlist samen te stellen en dat gebeurde ook. Opwarming heeft Patty Griffin blijkbaar niet nodig, want al van bij de aanstekelijke vierstemmig gezongen gospelopener “Move Up” uit haar “Downtown Church” album, slaat ze bezwerend als een priesteres haar armen hoog in de lucht en weet gitarist David Pulkingham de meest swampie grooves uit zijn Les Paul te toveren. Je had al dadelijk begrepen dat deze ex gitaarmeester van Alejandro Escovedo de avond naar een nog hoger niveau zou tillen. Bij de stomende opvolger “There Isn't One Way” kletteren de bluesy rocknoten letterlijk door de luidsprekers en in het door Griffin op mondharmonica gestarte “Gunpowder”, stijgen de kruitdampen letterlijk uit de roestige loop van David's slide. Patty Griffin weet haar muzikanten perfect uit te kiezen, zo ook de ritmesectie van bassist-toetsenist Billy Harvey en drummer-mandolinespeler Conrad Choukroun, die zowel een countryfolksong over jeugdherinneringen als “Made of the Sun”, het lievelingsnummer van Patty's moeder, met ontroerende mandoline en zachte bas en drum weten te vertederen, als de topper van de avond “250.000 Miles” in Noord-Afrikaans mysterie weten te dompelen, met tamboerijn en cimbalen en Patty Griffin die dissonant op de snaren van haar akoestische gitaar trekt.

Of het er nu stevig countryrockend aan toe gaat in het fel akoestisch gestrumde “Truth # 2”, we een traan moeten plengen in de tearjerker van de avond, het van Lefty Frizzell geleende “Ma and Dad's Waltz” of de mijmeremde terugblik op een gebroken relatie met Robert Plant in “You Never Asked Me” ondergaan, het klinkt allemaal even overtuigend. Ook weet Patty Griffin voor zichzelf perfect de spanning erin te houden door een voor haar minder bekend oud nummer zoals “Trapeze”, solo-akoestisch te brengen, een triest verhaal over een mislukt jeugdhuwelijk. Zelfs de ondefinieerbaarheid van het begrip liefde schetst ze beklemmend op piano in “Servant Of Love” en in de enkel door vier stemmen gedragen field howler “Death's Got a Warrant”, gaat ze de spirituele tour op en dringt de kracht van de puurheid nog dieper door.

De ganse set drijft op een bijzonder hoog niveau en wanneer Patty de avond in opgewekte Mariachi sfeer afsluit in “Caminito De La Sierra”, een cover van de Mexicaanse zangeres Euginia Leon, opgevuld met lepelpercussie, maracas en voor een laatste maal de akoestische gitaarkunsten van David Pulkingham, dringt het pas echt tot je door welke grote dame hier met een even geniale band haar muziek met ons deelde. Dit was genieten van een droomconcert.

Yvo Zels

Foto © Mitch "ZoSo" Duterck


 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
   
Website  

AB, BRUSSEL- 28/01/16