LAURENCE JONES @ ZAAL IRENE, VENLO - 30/01/15

Artiest info
Website
facebook

ZAAL IRENE, VENLO - 30/01/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Laurence Jones was nog eens het kanaal overgestoken voor een mini tour op het Europese vaste land. Er waren drie optredens in Nederland gepland en eentje in Zottegem België. Het enige concert dat ik kon bijwonen was dat van vrijdag 30 januari in Zaal Irene te Venlo. Het winterweer leek nog een stok in de weg te willen leggen, maar we namen het risico om naar Venlo te rijden en we hebben het ons niet beklaagd. Om 21 uur begon de Nolles Bluesband aan hun optreden. Het viertal uit Tegelen zou een set spelen met covers, die bijna allemaal een nieuw jasje gekregen hadden van de Nolles Bluesband. 'Wish You Could' was hun opener en kon op redelijk wat bijval rekenen dankzij het pittige blaas en zuigwerk van frontman Hans Hovens. Andere nummers die me zijn bijgebleven, zijn het strakke en stevige 'Summertime'. Het wondermooie 'Need Your Love So  Bad' van Fleetwood Mac, waar Hans weer knap de mondharmonica in verwerkt had. Gitarist Frits Holtman liet zich hier ook opmerken. Gedurende het hele optreden liet hij horen, over goede en snelle vingers te beschikken. De ritme sectie met John Beckers op bas en Marc Lahnstein op drums stonden niet veel in de schijnwerpers, maar beide muzikanten deden hun werk prima en vormden zo de solide basis van de Nolles Bluesband. Het viertal kende zijn klassiekers en zo kregen we een knappe 'Boom Boom', de klassieker van John Lee Hooker, voorgeschoteld. Eindigen deden de jongens met het uptempo nummer 'Dance With Me' waarin Hans op mondharmonica en Frits op zijn Fender nog eens echt alles mochten geven. Het bis nummer mocht niet ontbreken en kreeg de toepasselijke naam de 'Nolles Bluesband Boogie' mee. Daarmee bleven ze op dezelfde swingende weg als voorganger 'Dance With Me'. Weer veel verschroeiend blaas en zuigwerk van de frontman en een zinderende solo van Frits. Heel leuke opwarmer met goede nummer keuze. (video) (foto's)

Dertig minuten later wanneer Laurence, Roger en Miri zich klaarmaakten om aan hun set te beginnen werd het drukker voor het podium. Iedereen wilde deze jonge bluesrock sensatie van kortbij bewonderen.  Nog maar tweeëntwintig jaar en al twee succesrijke albums op zijn naam. In 2014 won hij de Award van Young Artist Of The Year op de Britse Blues Awards. Het trio begon aan hun optreden met songs uit hun recentste album 'Temptation'. Dit album uit 2014 werd opgenomen in de beroemde Dockside Studio in Louisiana met Mike Zito als producer. Dadelijk  ging de vlam in de pijp met 'Can't Keep Living Like This'. Een heel volwassen laurence zocht  veel interactie met het publiek. In het verleden werd er al eens getwijfeld aan de stem van deze jonge knaap, maar in Venlo bewees hij over een goede en aangename stem te beschikken. Hij en zijn maatje, bassist Roger Innis zochten elkaar van in het begin steevast op, om neus aan neus en met lachende gezichten elkaar tot de beste prestaties te pushen. Na deze eerste song vroeg Laurence of Venlo klaar was voor wat blues. Hijzelf had een lange reis achter de rug, maar hij was er klaar voor vertelde hij. Even later was er het stomende 'Wind Me Up' met Roger die met lekkere zware baslijnen mijn buik deed kriebelen van genot. De Finse drummer Miri Mietinen was er de vorige tour niet bij, maar is toch een aanwinst. Weinig emotie achter zijn drumstel maar wel pure klasse. Iets trager, maar wel heel strak was 'Southern Breeze'. De jonge frontman stond op het randje van het podium zijn weergaloze solo te geven en genoot met volle teugen van de aandacht die hij kreeg van het publiek. De man van het licht had ondertussen wel heel veel rook de zaal ingespoten, zodat het heel mistig was binnen. Producer Mike Zito werd door Laurence nog even in de bloemen gezet voor zijn uitstekende werk op het album 'Temptation'. Het gekende verhaal van de grote rat in het bed van Laurence op het moment dat hij aan het schrijven was aan 'Soul Swamp River' volgde, met de gekende reactie van Roger dat het maar om een muisje ging. Het enthousiasme en het plezier straalde zo van de gezichten Laurence en Roger. Swampy blues geluiden vulden de zaal en de jonge Award winner gaf eerst een verschroeiende solo, om even later met knap en snel vingerwerk iedereen te beroeren. Laurence vroeg wat stilte achter in de zaal, omdat hij een slowblues nummer wilde spelen. Hij nam zijn Gibson Goldtop en begon met heel intens vingerwerk aan een schitterend 'Thunder In The Sky', dat bijna tien minuten zou duren. Tijdens deze onbeschrijfelijk mooie titelsong van zijn debuut album kreeg de jonge Brit meermaals de handen op elkaar. Geen wonder, het was één van de hoogtepunten van de avond. Daarna was het even tijd voor wat covers en op de vraag of er BB King fans in Venlo waren kan je het antwoord al raden. De Wah Wah pedaal werd ingedrukt en met de galm op de gitaar werd er een heel stevige versie van 'The Thrill Is Gone' ingezet. Ook Bob Dylan zijn 'All Along The Watchtower' had Jones voor ons in petto. Niet de originele versie maar deze van gitaar legende Jimi Hendrix. Drummer Miri Mietinen etaleerde zijn klasse en hield het tempo heel strak, Roger Innis plukte met de smile on his face heel gedreven aan de zes dikke snaren van zijn indrukwekkende bas gitaar. Dankzij het talent van deze twee heren kon de jonge Jones nog eens boven zichzelf uitstijgen en al zijn registers opentrekken in deze overweldigende song. Wie de video bekijkt zal het met me eens zijn dat dit pure klasse is.

Laurence is ook weer druk bezig aan een derde album dat waarschijnlijk nog dit jaar verschijnt en hij liet ons in Venlo al twee songs horen. De band had de songs nog niet dikwijls gerepeteerd en dus was het een soort première. Het eerste 'Don't Need No Reason' had een zware mooie basgroove en uit de gitaar kwamen weer die zalige schitterende klanken waar zoveel mensen gelukkig van worden. Ook het gemak en de presence waarmee Laurence de gitaar bespeelde sprak boekdelen. Deze jongen heeft het echt wel in de vingers. Het tweede nieuwe nummer 'What's It Gonna Be' is een rocker waarin vooral de ritme sectie uitblonk. Klasse slagwerk van Miri en Roger is zonder twijfel één van de betere bas gitaristen. Voor zijn grootste idool Walter Trout, schreef Laurence de titelsong van zijn recentste album 'Temptation'. De tekst kwam er na een gesprek met Trout over de verleiding en gevaar van drank en drugs. Zinderende gitaar en een stuwend ritme maakten van deze song een echt feestje. Dat feestje werd verder gezet met het funky blues nummer 'My Eyes Keep Me In Trouble'. De twee maatjes Roger en Laurence zochten elkaar weer op en ze begonnen aan iets waar na het optreden nog over gepraat werd in Zaal Irene. Het weergaloos duel tussen de basgitaar van Roger en de Fender van de frontman duurde minuten lang en ze amuseerden zich allebei tot vreugde van de aanwezigen. De bijgevoegde video spreekt boekdelen. Nog was het feestje niet gedaan want de Fin Miri Miettinen kreeg ook nog zijn moment van glorie. Nadat de twee gitaristen hun figuurlijke duel uitgevochten hadden begon Miri in zijn eentje aan een uitstekende drum solo. Jones vroeg absolute stilte want het volgende nummer 'Whisper In The Wind' ging over het recente verlies van zijn nonkel, die de strijd tegen kanker verloren had. Dat deze gebeurtenis de jonge gitarist erg aangegrepen had hoorde je duidelijk in zijn stem. Het is een song die heel traag begon, maar eenmaal het vocale gedeelte voorbij werd er geleidelijk opgebouwd naar een zeer opwindend en explosief instrumentaal einde. Het was meteen het einde van een zeer mooi concert. De band kon niet vertrekken zonder bisnummers. Weer stonden Roger en Laurence zij aan zij het beste van zichzelf te geven. Jones beroerde eerst vingervlug met de vingers de juiste snaren, daarna ging de gitaar scheurend en schreeuwend te keer. Beide gitaristen hadden zoveel pret dat ze minutenlang aan het springen waren tijdens het spelen van ‘Fall From The Sky’. Beter afscheid nemen dan met de grandioze cover 'Bullfrog Blues' van Rory Gallagher kan bijna niet. Het publiek ging uit de bol met deze knappe en uitbundige versie van deze song en Laurence, Roger en Miri kregen een over verdiend applaus. Als je de kans hebt om deze jonge ras artiest aan het werk te zien, moet je het zeker doen. Ik kijk nu al uit naar zijn derde album.

Walter Vanheuckelom

Foto © Walter Vanheuckelom (meer foto's)