JD McPHERSON @ ABclub BRUSSEL, 19/01/15

Artiest info
Website JD McPherson
 

ABclub - 19/01/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Snikheet was het in de uitverkochte AB-club waar McPherson en zijn muziekmaten meer dan één uur lang hun mix van rock n’ roll, rockabilly, jump en rhythm & blues op het publiek loslieten. Het podium bleek te klein om aan de gitaarspelende rocker uit Oklahoma de nodige bewegingsruimte te geven. Met de uitstekende contrabassist Jimmy Sutton aan zijn zijde, nog bekend van het ‘Four Charms’ collectief, werd het een wervelende show waarbij amper rustpauzes werden ingelast. McPherson vroeg zich af waarom het zo lang duurde vooraleer hij in Brussel mocht concerteren, maar het aanwezige publiek leek hem toch reeds langer te kennen afgaande op het herkenningsapplaus op enkele songs uit zijn ‘Signs & Signifiers’ album dat inmiddels al van 2010 dateert.

Volgende maand komt zijn nieuw album ‘Let The Good Times Roll’ uit, toepasselijk voor de energieke drive waaraan alle groepsleden gelijkelijk participeerden. Ook uit dit album plukte songwriter JD, of Jonathan David, enkele songs zoals reeds bij de aanvang met zijn opruiende ‘Come Back Baby, I Wish You Would’ overgoten met een obsederende junglebeat waarbij drummer Jason Smay het ritme nog opdreef. De vermaarde Jimmy Sutton, zowat geroemd als de beste bassist in Chicago, Doug Corcoran op saxofoon en Ray Jacildo op de pianotoetsen gooiden zich mee in dat ontvlammend vuur dat de vijftigerjaren rock n’ roll nog steeds kan laten uitdijen. Het publiek deinde mee als bomen die de vonken gretig wilde opvangen alsof zij gehoorzaamden aan de codetaal ‘let the bad times go with that sweet Rock n’ Roll’. Van de vroegere kunstleraar is bij McPherson nog weinig te merken zoals hij bij ‘Fire Bug’ verschroeiend zong terwijl hij zijn gitaar een eigen taal liet spreken, zoals eertijds Little Richard of Chuck Berry. 

Zijn punkattitude als scholier is blijkbaar nog steeds aanwezig in zijn huidige carrière als rockmuzikant. Hij was ook frontman van het rockabillyensemble ‘The Starkweather Boys’. Dat temperament werkt nog steeds door in zijn swingende liveshows. Bij het zwoele ‘Country Boy’, met een mooie intro van bassist Sutton, parelde het zweet in hals en nek en bij ‘I Can’t Complain’ hitste de pianist nog meer op. Slechts bij de gevoelige slow ‘A Gentle Awakening’ was er een moment van verstilling waarna de band weer met de rock ’n roll ritmes aan de haal ging. Dat Jason Smay, ooit nog één van de ‘Hi-Risers’, al van jongs af drumde, hiertoe aangemoedigd door zijn vader, hoorde je in de verschillende ritmes waarbij hij zowel in zompige soundgolven als in de hectische tempo’s intuïtief zijn weg kon vinden, hetzij bij ‘Country Boy’ hetzij bij ‘North Side Gal’. Sax en piano en vooral de contrabas van Jim Sutton bleven de opzwepende ritmes voedden. Die opwindende groove mondde tenslotte uit in het absolute hoogtepunt ‘Wolf Theeth’ waarbij McPherson in haast zwijmelende vervoering bijna zijn microstandaard omstootte. Het publiek kreeg er niet genoeg van. In de toegift kwamen ook beide gitaristen van de ‘Cactus Blossoms’ de groep vervoegen. Vooraf in het voorprogramma hadden zij met hun tweezang reeds het publiek gecharmeerd. Dat JD McPherson een onuitputtelijk repertoire heeft en maar uit de goudmijn van de rock-’n-roll te putten heeft kan je opmaken uit zijn kennis van de rhythm & blues historie en van zijn swingende old-time composities zoals o.m. zijn ‘Big Gold Mine Of Sweet rock’n’Roll’ uit zijn ‘Signs & Signifiers’ debuutalbum. Die passie, -‘I’m gonna jump and shuffle my feet’ - wou hij blijkbaar ook symbolisch aan de volgende generatie overdragen toen hij een pagadder op de eerste rij één van zijn plectrums gaf.

Marcie

meer foto's © Yvo Zels