HOOVERPHONIC @ C-MINE GENK - 27/01/15

De grote zaal in C-Mine ter gelegenheid van de voorstelling door Hooverphonic van hun achtste cd alweer, nl. Reflection, was helemaal uitverkocht.  Het was er dan ook gezellig druk.  De eerste single van de plaat, Amalfi, werd vorig jaar onmiddellijk na de release een succes. Reflection is in vier verschillende privéwoningen opgenomen, een interessant concept, omdat ieder huis toch een beetje zijn eigen sound had. En nu is Hooverphonic op tour door België, en ze brengen een mix van nieuwe en oude(re) nummers.

Raymond Geerts kwam als eerste het podium opgewandeld en zette met een snijdende gitaarpartij met veel echo het nummer Boomerang in, en druppelsgewijze kwamen de andere muzikanten het podium op, en als allerlaatste verscheen ook Noémi Wolfs, met een kort kapsel en gekleed in stijlvol zwart.  De zangeres begon er heel enthousiast aan in C-Mine en dat zou gelukkig het hele concert zo blijven.  Ze kwam zelfzeker over en heeft blijkbaar definitief haar draai gevonden in de groep van bandleader/bassist Alex Callier.  Ze was vriendelijk tegen het publiek, ze danste en zong heel zelfverzekerd.  Hooverphonic bestaat momenteel uit een zevenkoppige band op het podium : de 3 reeds hierboven genoemden,  Arnout Hellofs (drums), David Poltrock (toetsen) en twee 2 achtergrondzangers.

Het nummer Devil Kind of Girl (van de nieuwe cd) was een gedreven, uptempo nummer waarin we dadelijk al met eigen oren konden horen hoe goed de Genkse drummer Arnout Hellofs wel was, zo maatvast als een metronoom. Daarna volgde de klassieker 2Wicky, statig en traag, atmosferisch en donker, en Noémi’s stemuithalen deden soms aan Sharon Van Etten denken (en die hoor ik heel graag) en af en toe zelfs aan Siouxsie (van de Banshees) uit lang vervlogen new wave tijden.  George's Café was een walsje, een beetje (melo)dramatisch van sfeer, en klonk nogal als de Nits-ten-tijde-van-Adieu-Sweet-Bahnof, en dat is een compliment natuurlijk.  Alex Callier was blijkbaar in zijn nopjes in Genk want de medewerkers en ook de accomodatie van C-Mine kregen een pluim : de beste backstage van België zowaar, sfeervol ingericht met mooie meubeltjes en alles was piekfijn geregeld door de vriendelijke mensen van C-Mine.  Zo horen we het graag natuurlijk.  Verder liet hij ook weten dat vanaf dan de grote hoover-hitmachine in gang gezet werd en dat er nog slechts twee nummers zouden gespeeld worden die geen single waren geweest.  Een voordeel van al twintig jaar bezig te zijn met deze band, aldus Alex Callier.    Mad About You klonk nog steeds zo goed als vroeger, sfeervol en een tikkeltje mysterieus, met een gitaarpartij die niet als een gitaar klonk maar het nummer wel mooi inkleurde.  In Roadblock bewoog Noémi vlot en elegant over het podium en Sometimes werd gebracht  in een sobere akoestische doch bloedmooie versie : enkel de prachtige stem van Noémi en de piano van David Poltrock. Heel erg mooi. Kippevel.

Voor de World Is Mine  nodigde Callier enkele toeschouwers uit om op het podium te komen dansen tijdens dit mambo-style nummer, en de beste danser(es) zou een gesigneerd exemplaar van Reflection krijgen. Uiteindelijk wonnen de dames allebei.  Anderen mochten op de sofa op het podium plaatsnemen om zo nog meer te genieten en kregen zelfs een biertje toegestopt.  Hoe leuk kun je zitten tijdens een concert?  Jackie Cane  is nog zo een typisch Hooverphonic nummer met een bijzonder sfeertje ; geweldig gitaarwerk ook.  De groep deed echt haar best om er zo een mooi mogelijke avond van te maken, en zo hoort het natuurlijk.  Met het nummer Anger Never Dies  zag Alex zich al langs de Italiaanse kust cruisen met de zon in de ogen, en dat beeld kan ik sindsdien natuurlijk ook niet meer wegdenken bij dit nummer. Van Italiaanse kusten gesproken, Amalfi was ook zo een mooi nummer, de groep klonk echt als een goed geoliede machine, en de akoestische gitaar van Joey Brokken was de kers op de taart.

De reeks bisnummers begon met The Night Before , wederom enkel stem en piano, maar wat een machtig effect.  Oeverloos mooie, zuivere zang en een prachtpiano, meer moet dat echt niet zijn in dit nummer.  Even goed was de ‘Hooverclassic’ Sometimes, een mooi walsje, door heel het publiek enthousiast meegeklapt. Top.  This Strange Effect, een liedje geschreven door de grote Ray Davies (The Kinks) en in deze contreien vooral bekend in de versie van Dave Berry, werd hier gebracht in een versie dicht aanleunend bij het origineel, met wat invloeden van Crosby, Stills & Nash en zelfs The Byrds, aldus Callier.  En zo klonk het ook, de wondermooie backing vocals waren inderdaad heel erg à la CSN en in de outro zou je zweren dat Roger McGuinn de gitaarpartij had ingespeeld.  Noémi zong het meesterwerkje dan ook nog eens juist zoals het ‘moest’, langoureus en langzaam.  En we kregen nog een tweede ronde encores.  Nirvana Blue was een verzoekje, en naar verluidde niet ingeoefend.  Het begon met enkel piano en halverwege viel de rest in,  het orkest moest je er zelf bijdenken, maar wat een schitterend nummer toch (weeral).  Tot slot nog Gravity met wederom een prominente piano-intro ; een fijne afsluiter van de set.  

Hooverphonic weet ons steeds opnieuw weer te verrassen… 

Marc Vos

Artiest info
website  
   

C-MINE GENK - 27/01/15