GRANT-LEE PHILLIPS & HOWE GELB @ ARENBERGSCHOUWBURG - ANTWERPEN, 26/01/15

Klassieke songstructuren en structurele chaos!

Het is een veelbelovende dubbel-affiche vanavond in de Arenbergschouwburg met Grant-Lee Phillips en Howe Gelb. Grant-Lee Phillips was de frontman van het ter ziele gegane Grant Lee Buffalo, een groep die in de jaren ’90 hoge ogen gooiden en met “Fuzzy” een heuse hit in huis had. Ze traden indertijd ook aan op het Torhout/Werchter-festival (1994), iets waar Grant-Lee later op de avond trouwens naar zal verwijzen. De tweede naam op de affiche is Giant Sand opperhoofd Howe Gelb, de verpersoonlijking van de alternatieve country. Howe is echter niet voor één gat te vangen, zijn kenmerk mag dan de stoffige, zuiderse woestijnklank van Arizona zijn, hij heeft vb. ook een samenwerking met een flamencogroep op zijn conto staan. Zijn aanpak heeft - zeker solo - veel weg van een jazzcat,  het lijkt alsof hij ter plekke beslist wat hij gaat spelen volgens de inspiratie en omstandigheden van het moment.

Er wordt getost wie als eerste aan bod komt en de eer is aan Grant-Lee Phillips. Hij begeleidt zich op een akoestische gitaar en tijdens “Humankind” en de slepende ballade “Far End Of The Night” blijkt meteen dat hij nog steeds over die kenmerkende, smachtende stem beschikt. Twintig jaar geleden heeft hij al eens getoerd met Howe Gelb, hij met Grant Lee Buffalo en Howe met Giant Sand. Grant-Lee grijpt terug naar die tijd met zijn grootste succes “Fuzzy”, gevolgd door het titelnummer van de opvolger “Mighty Joe Moon”. Hij is een grote fan van David Bowie en brengt diens “Ashes To Ashes”, een behoorlijke versie maar echt overtuigen doet ze niet. Dit jaar komt er een nieuwe plaat uit en als voorproefje brengt hij “Cry, Cry”, een nummer dat in het verlengde van eerder werk ligt. Hij speelt dan nog enkele oudere nummers zoals “Mona Lisa” (“Virginia Creeper” - 2004) en het verzoeknummer “Truly, Truly” uit “Jubilee” (1998) van Grant Lee Buffalo. Voor de afsluiter roept Grant-Lee zijn kompaan op het podium. Ze brengen een medley van “Pale Blue Eyes” van Lou Reed doorspekt met stukken “Crying In The Rain” van Fred Rose. GL zingt de coupletten en het refrein zingen ze samen, de zware bariton van Howe past wonderwel bij de breekbare stem van GL, het is een absoluut hoogtepunt, bloedmooi.

Howe Gelb is zijn onberekenbare zelf, wanneer hij opkomt doet zijn gitaar het niet (volgens hem), hij verbouwt de microfoonstaander en hij zet zich op een zitje en speelt akoestisch versterkt door een microfoon. “Life is a Plan B” voegt hij er ironisch aan toe. Howe is in vorm als stand up comedian :  in zijn jeugd probeerde hij “Riders On The Storm” van The Doors te spelen maar niemand herkende het, dit is hij uiteindelijk zijn hele carrière blijven doen. Zo vraagt hij ook of er songs zijn die we niet willen horen, hij daagt enkele mensen op de eerste rij uit maar er wordt niet echt op gereageerd. Vanaf het vierde nummer plugt hij zijn gitaar toch in, soms helen gitaren zichzelf. “Paradise Here Abouts” uit “Sno Angel Like You” geeft hij een snerpend gitaarintermezzo mee dat pijn doet aan de oren. Hij is een meester in het saboteren van zijn songs. Af en toe speelt hij gewoon conventioneel zoals in het titelnummer van zijn laatste plaat “The Coincidentalist”. Hij zet zich voor een viertal nummers achter de piano en brengt dan meer jazzy en ragtime getinte nummers. Howe roept op zijn beurt Grant-Lee op het podium voor afsluiter “I Always Get Lucky With You” met zang van GL en Howe aan de piano. Een prima afsluiter van leuke een muziekavond.

Beide artiesten zijn rasmuzikanten en het contrast tussen hen is opmerkelijk. Grant-Lee Phillips met zijn klassiek gestructureerde songs en de onvoorspelbare en chaotische Howe Gelb met zijn meer experimentele aanpak. De avond heeft niet volledig mijn hoge verwachtingen ingelost maar het was sowieso de moeite om beide heren nog eens aan het werk te zien.

Lou

Foto © JiVe

Meer Foto © JiVe

 

 

 

 


 

Artiest info
GRANT-LEE PHILLIPS  
HOWE GELB  

ARENBERGSCHOUWBURG - ANTWERPEN, 26/01/15