15 JAAR DUYSTER @ TRIX, ANTWERPEN, 18/01/15

Artiest info
Website 15 jaar Duyster
 

TRIX, ANTWERPEN - 18/01/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Weinig radioprogrammas houden het 15 jaar vol. Een uitzondering daarop vormt ‘Duyster’ het laatavond Studio Brussel programma van presentatrice Ayco Duyster en muzieksamensteller Eppo Janssen dat onverdroten al jaren het weekend afsluit. ‘Duyster’ staat voor melancholische indiefolk, ijle elektronica en dromerige postrock waarvan de hypnotiserende ‘slowcore’ van Low het uithangbord is geworden. Een gebeurtenis die niet ongemerkt kon voorbijgaan temeer omdat Low bereid werd gevonden om hun passage van de 5de verjaring  van ‘Duyster’ over te doen. “Wie had ooit gedacht dat we hier samen 10 jaar later zouden terug staan”, aldus een overgelukkige Ayco Duyster. Het optreden van Low maakt deel uit van een extra large uitzending van ‘Duyster’ vanuit het Trix café met live sessies van The Bony King Of Nowhere en Mad About Mountains / Astronaute.   

Vooraleer Low mag aantreden in de Trix zaal is er een voorprogramma van de Noord Ierse uit Derry afkomstige 18 jarige singer-songwriter Bridie Monds-Watson alias SOAK. Zij is klein van gestalte,enkele tattoos, kort geknipt en oogt tegelijkertijd kwetsbaar als rauw. Ze begeleidt zichzelf afwisselend op de electrische en akoestische gitaar. In deze uitgeklede versies hebben haar songs op het eerste gehoor niet veel om het lijf doch haar onschuldige podiumpresence in combinatie met songs over ervaren tienerleed in een uitgesproken Derry accent werkt ontwapenend. Soak heeft al 2 succesvolle ep’s uit met de song “Be a noBody” als uitschieter en heeft net de opnames voltooid van een full album waaruit ze al enkele songs plukt. Voor wie geen moeite heeft met haar licht onverstaanbare tongval, een te volgen artiest. Na afloop van het concert van SOAK verplaatst het publiek zich massaal naar het Trix-Café om een glimp op te vangen van de drie liedjes die The Bony King of Nowhere heeft meegebracht. Wij van onze kant genieten van de sfeer hier en nemen vooraan plaats voor het komende optreden van Low.

LOW het gitaartrio uit Duluth, Minnesota (VS)onderbreekt de opname van hun elfde plaat om een week door Europa te touren. Dat uitgerekend Duyster hiervan kon profiteren om de groep uit te nodigen voor hun 15 jarig bestaan  is een godsgeschenk die vele (radio)fans voor geen geld willen missen. Trix is uitverkocht en voor een volle zaal kan het feest nu echt beginnen. Low gaat meteen goed van start met alle ogen en oren in dezelfde richting gekeerd voor een adembenemend “Monkey”, hét nummer van het album ‘The Great Destroyer’ dat Low in 2005 na 10 jaar een tweede adem gaf naar een breder cultpubliek. “Tonight you will be mine” zingt het Low echtpaar Alan Sparhawk/Mimi Parker herhaaldelijk als uit een stem . En zo was het ook, artiest en publiek behoorden vanavond elkaar toe in een gespannen en tevens gelijkgestemde dynamiek. Het is muisstil in de zaal , de wederzijdse toewijding is compleet. Zelden meegemaakt, het leek alsof iedereen op hetzelfde moment meegezogen werd door de hypnotiserende kracht van Low’s muziek. Die gewijde stilte alsof het vooraf was afgesproken zou bij elk nummer aanhouden gedurende het hele optreden. Na “Monkey” zouden nog drie andere songs uit datzelfde album worden geplukt. Voor het overige was de set onvoorspelbaar met een mix van nieuwe nummers, songs uit hun laatste album ‘The Invisible Way’(2013) en verrassingen uit zo goed als al hun andere albums. In vocaal opzicht neemt Alan Sparhawk doorgaans het voortouw maar het is wanneer Parker harmonie zingt of de lead neemt met haar ijle maar heldere stem dat magie om de hoek loert. Eenvoud met een onderhuidse spanningsboog, langzaam opbouwend, ingehouden om dan plots als een steekvlam te ontbranden in gitaardistorsie. Daarin blinkt het duimspel van gitarist Alan Sparhawk uit. Parker zit aan een bescheiden drumstel (zonder basdrum of hi-hat) bestaande uit een groot en een kleiner cimbaal op een statief naast een floor tom en een snare-drum die zij beroert met respectievelijk een grote trom-stok met vilten bol en een brushe stokje. Haar drumstijl is minimalistisch en simpel te noemen maar o zo effectief in het aan- en afbouwen van de spanning. De 3de man bassist Steve Garrington is de gedroomde katalysator  in het trage opbouwproces en bespeelt bovendien een fraai stukje piano. Het aloude “Soon” kent een meesterlijk stapvoets ritme met onderhuidse dreiging van zinderende drums en een terugkerend basloopje. Dan volgen twee nieuwe nummers, niet meteen hoogtepunten maar toch diep snijdend met repetitieve akkoorden uitmondend in het wegebben aan de einder, mooi. Mimi’s hemels ijle stem werkt als een zalvende magneet en versmelt met Alan’s indringend hoogdravende vocalen tot een geheel : “No Comprende” klinkt het maar een goed verstaander heeft maar een half woord nodig. Nu en dan neemt Mimi de leadvocalen voor haar rekening . “Holy Ghost” is gepassioneerde gospel die inwerkt als een koel lente briesje op een bedje van zachte gitaarakkoorden  en minimale toetsen. Heel mooi. Dreigt de spanningsboog toch wat weg te ebben dan is daar de lichte gewaarwording van het vroege ochtendkrieken met “On My Own” dat halfweg ontaardt in gitaardistorsie met een loodzware rif uitdeinend in een almaar dreunend “Happy birthday, happy birthday, happy birthday, happy birthday...”. “Death Of A Salesman” betekent een rustpunt: Alan zingt alleen met enkel wat spaarzame gitaar akkoorden gespeeld met de duim.

Tot de hoogtepunten behoren een obsederend “Pissing” met een doordreunende bas, een knap “Dinosaur Act” met een meeslepend refrein als uit een keelgat, een naar de keel grijpende pianoballade “Point Of Disgust” , en vooral “Especially Me”. Parker’s indringende vocalen gaan door merg en been terwijl Sparhawk’s gitaar kronkelt, scheurt, muilt en spuwt in een onderdompelend meesleurend sluipend ritme, een absoluut hoogtepunt!

“Plastic Cup” en aansluitend “Sunflower” liggen muzikaal in elkaars verlengde en zorgen ongewild voor wat licht in de duisternis . “Plastic Cup' is een grappig nummer over plassen in een plastiek bekertje. Ontroeren met een song over pissen het is niet iedereen gegeven al zit er ook een ecologisch randje aan en maakt Sparhawk schamper de bedenking wat archeologen hierover over 1000 jaar zullen verzinnen. Ook 'Sunflower’ is pure schoonheid met een tekst die Alan en Mimi als door een mond herhaaldelijk zingen als in een mantra “Sweet, sweet, sweet, sweet sunflowers /And gave them/To the night”. Met het beklijvend wrange “Murderer” klampen we terug aan met de realiteit terwijl een schijnbaar ingetogen maar broeierig “Landslide” de beste nieuwe song oplevert. Het publiek heeft intens genoten en Alan Sparhawk, een man van weinig woorden dankt Duyster en alle aanwezigen voor de jarenlange steun. De liefde is wederzijds en een geweldig applaus volgt.

In de encore is er ineens terug die gewijde stilte voor een ingetogen “Laser Beam” uit hun meesterwerk “Things We Lost in the Fire”(2001). Het tweede en laatste bisnummer draagt Alan Sparhawk op aan Ayco zonder wie dit alles niet mogelijk zou zijn geweest. In “When I Go Deaf”  ontwaar ik zowaar de Emmylou en Gram van de slowcore waarna Sparhawk het nummer halverwege o ironie door een muur van overstuurde gitaren jaagt die zijn zang volledig overstemmen. Het publiek zag dat het goed was en trakteert eensgezind op een oorverdovend applaus.

Het concert zindert nog na als ik besluit nog de tweede live sessie mee te pikken in het Trix café. In een overvol café ontwaar ik een glimp van Mad About Mountains’ Piet De Pessemier en Astronaute’ Myrthe Luyten, samen de vocale kern van Mad About Mountains. Piet’s hoge stem  en Myrthe’s zware stem passen wonderwel bij elkaar in hun twee uitgekozen liedjes. Een mooie apoteose van een zeer geslaagd feestje. Wij duimen alvast voor een volgende viering én als het enigszins kan terug met Low. Na 22 jaar zijn ze nog lang niet uitgezongen.   

Marc Buggenhoudt

meer foto's © Yvo Zels

Setlist  Low

1.Monkey (The Great Destroyer, 2005)
2.Soon (Secret Name,1999)
3.Spanish Translation (new)
4.No Comprende (new)
5.Holy Ghost (The Invisible Way, 2013)
6.On My Own (The Invisible Way, 2013)
7.Death Of A Salesman (The Great Destroyer, 2005)
8.Pissing (The Great Destroyer, 2005)
9.Dinosaur Act (Things We Lost in the Fire, 2001)
10.Point Of Disgust (Trust,2002)
11.Plastic Cup (The Invisible Way, 2013)
12.Sunflower (Things We Lost in the Fire, 2001)
13.Especially Me (C'mon, 2011)
14.Murderer (Drums and Guns, 2007)
15.Landslide (new)
Encore
16.Laser Beam (Things We Lost in the Fire, 2001)
17.When I Go Deaf (The Great Destroyer, 2005)