SHAKEY GRAVES @ ABCLUB, BRUSSEL - 24/02/18

In de Brusselse AB, grote zaal, zorgde een Brusselse hiphopper voor een regelrechte invasie en een kilometerslange rij wachtenden, maar ook de AB club was uitverkocht, waar de charismatische Texaan Shakey Graves, kind van artistieke ouders, meer dan een uur lang de show stal, zowel solo als met zijn ‘gentleman’ muziekmaten. De rijzende ster uit Austin, Texas, is een vat vol tegenstrijdigheden, tegelijk busker, songschrijver, acteur, observator, poëet en one-man band. Al die vaardigheden en ervaringen maakten dan ook dat Shakey Graves, officieel Alejandro Rose-Garcia, zijn optreden in de uitverkochte AB Club tot een overgroot succes maakte, waarbij vooral zijn origineel voetpercussiewerk tot headbangen en springen aanzette.

Die drumkoffer is deel van zijn populariteit in Amerika, maar snelde ook zijn reputatie in Europa vooruit. In Brussel werden meerdere songs van hem meegezongen of met handgeklap aangemoedigd. Mogelijk had dit te maken met het feit dat hij twee jaar geleden een digitaal album uitbracht dat men drie dagen lang gratis kon downloaden, een kans die de jeugd doorgaans niet aan zijn neus laat voorbijgaan. Alejandro’s fusie van folkblues en rootsrock spreekt immers ook de jongere generatie aan. Begin en einde van zijn concert speelde Shakey Graves solo, deels afgewend van het publiek en gebogen over zijn gitaar. Het middengedeelte was voorbehouden aan het meer rockende gedeelte met zijn band.

Shakey Graves doorbraak kwam er vijf jaar geleden, vooral sinds de Ep ‘Donor Blues’ uitkwam, later als ‘And The War Came’ op het Dualtone label uitgebracht. Maar zijn naam deed daarvóór al de ronde. Hij had reeds filmrollen versierd en op festivals indruk gemaakt als Shakey Graves door de wijze waarop hij zijn koffer tot een compleet drumcomplex had omgebouwd dat hij met zijn voeten kon bedienen. Zijn artiestennaam kreeg hij bij een kampvuur toen vrienden elkaar met een Indiaanse gidsennaam herdoopten, een variant op de scoutstraditie waarbij totemnamen worden uitgedeeld. Sindsdien bleef die naam aan hem kleven, wat goed past bij zijn imago, tatoes, baard en petje. De avond ervoor zat hij nog in Amsterdam, wat mogelijk zijn vermoeide ogen verklaarde. Het duurde echter niet lang of hij nam gans het gulzig publiek mee op sleeptouw, met zijn ludieke reacties, zijn spontaneïteit en vooral met zijn fascinerende muziek, die hij aanvankelijk solo vertolkte met zijn valies als percussie-instrument. Met het aanstekelijke ‘Roll The Bones’ werd de show ingezet. De opwindende sound, gegenereerd door zijn ongepolijste zang, gitaarspel en voetpercussie, rolde als een elektrische golfbeweging over de hoofden heen. Zijn stem, een kruising tussen deze van Ryan Bingham en Ben Ringel, kan ontroeren, aanzuigen, meeslepen of opzwepen. In het trieste ‘City Of A Bottle’ of in ‘The Perfect Parts’ toonde hij zijn gevoelige kant. Bij ‘Pay The Road’ leunde hij aan bij de country feeling. Vooral het intimistische ‘Tomorrow’, dat hij later in zijn set vertolkte, raakte de gevoelssnaren. Telkens hij echter met de koffer/drumkick aan de slag ging kreeg dit de meest enthousiaste bijval. Het publiek joelde en sprong, zodat de vloer ging daveren onder al die stampende voeten.

In het middengedeelte van het drieluik kwam zijn band ‘The Texas Gentleman’ de frontman vervoegen met versterkende ritmesectie en de geïnspireerde Patrick O’Connor als tweede gitarist. Met deze band bracht hij het melancholische ‘Once In A While’ met mooie drumintro en het bitterzoete slepende ‘O Cure What Ails..’ Tussendoor vertelde hij grapjes, -zoals bij het zgn. waargebeurde ‘Late July’, waarin de echtgenote wordt geëlimineerd-, of ging hij in dialoog met het publiek, niet steeds verstaanbaar vanwege zijn Texaans accent. Maar zijn groovy muziek en begeesterende songs bleven aanhaken door hun hypnotisch ritme en de verhalende zanglijnen. Het heftige ‘Where A Boy Once Stood’ was een hoogtepunt, naast het ritmische ‘Hard Wired’, alhoewel dit niet steeds gemakkelijk te onderkennen is in de afwisseling van rockende, lyrische, jachtige of tranceachtige songs. In de toegift speelden zijn muziekmaten opnieuw mee, die hij weliswaar niet had voorgesteld, maar die niettemin de zanger/gitarist met verve hadden omringd.. ‘So go out and make your amends, plant you a garden and get you some friends, Trouble still, just what you get, in this life of regret’. Maar Shakey Graves lijkt iemand die niet omkijkt en zich steeds vernieuwt. Binnenkort komt zijn ‘Can’t Wake Up’ album uit, dat ongetwijfeld weer een nieuw hoofdstuk zal toevoegen aan zijn avontuurlijke gruizige hoogst originele rootsy punkblues.

Marcie

Fotoalbum © Yvo Zels

 

 

 


 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL