JOE HENRY @ AB THEATER, BRUSSEL - 05/02/18

Joe Henry (57 jaar) is een Amerikaanse singer-songwriter, gitarist en producer. Hij heeft 14 studio albums gemaakt en veelvuldig opnamen van andere artiesten geproduceerd zoals voor Solomon Burke, Bettye LaVette, Allen Toussaint, Bonnie Raitt e.v.a. waarvan drie Grammy Award-winning albums: ‘Don't Give Up On Me’ van Solomon Burke (Best Contemporary Blues Album, 2002), ‘A Stranger Here’ van Ramblin' Jack Elliott (Best Traditional Blues Album, 2009) en ‘Genuine Negro Jig’ van Carolina Chocolate Drops (Best Traditional Folk Album, 2010). Hij is een alom gerespecteerd figuur in de muziekwereld.


Door al dat productiewerk is zijn eigen singer-songwriter carrière wat op het tweede plan gekomen. Maar daar zit de man niet mee vertelt hij ons aan het begin van zijn solo optreden. Succes in de commerciële betekenis is niet zijn streefdoel, wel zijn platen en het songschrijven voor hem een manier om dingen te verwerken of om te leren begrijpen van wat er in zijn gedachtewereld omgaat. Maar wie de man al langer volgt en zijn albums van de laatste 10 jaar m.n. Civilians (2007), Blood from Stars (2009), Reverie (2011), Invisible Hour (2014) en Thrum (2017) kent weet dat mooie warme en stemmige songs op basis van treffend verwoorde songwriting met een poëtische toets tegen een eigen klankomgeving in het niemandsland tussen folk, blues en jazz met de jaren zijn handelsmerk zijn geworden. Vier jaar geleden stond hij nog in de Gentse Handelsbeurs samen met zijn zoon saxofonist/klarinettist Levon Henry, vandaag is hij helemaal solo.

Met enkel akoestische gitaar, een enkele keer ook een vleugelpiano, en stem worden de songs tot op het bot uitgekleed en herleid tot hun naakte essentie . Maar zelfs in die hoedanigheid is de aanspreking er niet minder om en zijn er genoeg redenen om van een kwalitatief hoogstaand concert te spreken. En dat is heel wat in deze opstelling : artiest, stem, songtekst, compositie en gitaarspel vormen a.h.w. een eenheid met een directe aanspreking die de matig aanwezige fijnproevers gemakkelijk meer dan anderhalf de oren doet spitsen. Alleen Jammer dat de micro van de zanger voor dit soort luisterconcert veel te luid staat zodat Henry’s woorden en intonatie onnodig nog gewichtiger gaan klinken dan ze bedoeld zijn. De van nature hard aanvoelende goed articulerende stem van de zanger heeft geen extra versterking nodig, maar dit geheel terzijde.

Joe Henry brengt rustige songs gedragen door zijn wat speciale keelstem die met precieze dictie en stembuiging de onderhuidse emotionaliteit van de song naar voor haalt als compensatie voor een meer gevoelige instrumentatie van een band ofschoon Henry als begenadigd gitarist met diverse tunings ook dat manco met gemak compenseert. Door die aanpak staan de songs op zichzelf en kunnen de meeste het stellen zonder muzikale inkleding.

Henry start zijn concert met het aloude “Trampoline” in een mooie uitgeklede versie. Dan volgt “Odetta” Henry’s ode aan de Amerikaanse folk singer Odetta met een fraaie song. Henry stelt ons op ons gemak en laat zijn muziek voor zich spreken. Zijn krachtige, maar vooral karakteristieke rokerige stemgeluid klinkt vertrouwd.

Het aangrijpende “Civil War” met een schuine inkijk op Amerika dat Henry al opnam 10 jaar geleden is meer dan ooit actueel. Henry brengt zijn eigen versie nadat hij het terug moest aanleren voor de opname van het nieuwe album ‘Whistle Down the Wind’ van Joan Baez dat in maart verschijnt. “Every truth carries blame/ And every light reveals some shame”.

Dan volgt een eerste trio songs uit het nieuwe album ‘Thrum’, zijn 14de al . De mysterieuze opener “Climb” wint in deze uitgebeende versie door de sterke songtekst aan zeggingskracht. “Believer” volgens Henry “een romantisch religieuze kruisbestuiving tussen Amazing Grace en Let’s Get It On” sluit de reeks ‘uptempo’ songs af. De ballade ”Blood of the Forgotten Song” is een met metaforendoorspekt verhaal. Stem en gitaar klitten samen met een weinig melodie voor een typische Joe Henry song. Dan is de emotie meer voelbaar bij het mooie “Lead Me On” dat Henry schreef met de spirit van de grote Kris Kristofferson in gedachten die net daarvoor een bezoek bracht aan zijn home studio. Song, gitaar en stem vallen mooi samen. Het snijdende “Sold” klinkt begeesterd al kan het geweldige “Grave Angels” met een precies verwoorde mix van suggestie en verlangen meer bekoren. “Our Song” is dan een welkome afwisseling met Henry aan de vleugelpiano. Henry zingt heftig in pakkende bewoordingen zijn persoonlijke State of the Union: “This was my country/This was my song/Somewhere in the middle there/Though it started badly and it's ending wrong//This was my country/This frightful and this angry land/But it's my right if the worst of it might still/ Somehow make me a better man”. Een hoogtepunt dat een vervolg krijgt in een tweede trio sterke songs uit Thrum. “The Glorious Dead” dat gaat over een begrafenisstoet kent een herhalende manier van zingen maar de knappe tekst en de aanwezige melodie zijn hier meer in evenwicht. “Well, once I laid my finger to your lips like they were a Bible writ in Braille/ And might be moved to let a secret slip, might be open to the twisting of the tale”. Henry vertelt dat zijn songs onbewust eenzelfde taal, impuls delen en aldus samen horen op een album. “Hungry” is het tema en ook een song op ‘Thrum’, honger in de betekenis van verbinden, van honger naar verzoening, naar vrijheid, naar betrokkenheid. “Oh, come let us be hungry in the world, together we'll be hungry” zingt Henry bij herhaling. Het is de opstap naar de kernsong van het nieuwe album “Keep Us In Song”. Henry doet vooraf zijn verhaal over het verloop van de verkiezingsnacht van de Amerikaanse presidentsverkiezingen toen hij in Londen verbleef op tour met Billy Bragg en rond half 4 duidelijk werd dat Trump president ging worden en hij als verlamd door de gebeurtenis tot half 6 ontredderd op de grond van zijn hotelkamer lag én ten einde raad naar zijn goede vriend Harry Belafonte (bijna 91 jaar) in NY belt die alles al eerder heeft meegemaakt en die hem rustig vertelt dat verder bouwen de boodschap is ook al lijkt alles plots nutteloos… Een licht geëmotioneerde Henry levert met “Keep Us In Song” een pakkend moment “No forgiveness here on, for any not willing/ To keep us in song” en een tweede hoogtepunt van de avond. Ook het daaropvolgende “Eyes Out For You” is ijzersterk mede door de sterke melodie in beide songs.

Voor de Encore gaat Henry heel ver terug in de tijd, het tittel nummer uit zijn album ‘Short Man’s Room’ een zachte ballade uit 1992. De song mag dan al een kwarteeuw oud zijn Henry brengt hem met de intonatie en dictie van vandaag als een nieuwe song met aansluitend “For the Good Times” een eerbetoon aan de schrijfmanskunst van zijn goede vriend Kris Kristofferson. Henry heeft wel niet het zachte warme stemtimbre van Kristofferson maar daar staat tegenover zijn manier van zingen die emotionele betrokkenheid en oprechtheid inhoudt.

Mooi vakkundig concert dat klasse koppelt aan emotionele betrokkenheid en zo ver boven het gemiddelde singer songwriter concert uitstijgt.

Marc Buggenhoudt

Fotoalbum © Yvo Zels

Setlist

1.Trampoline (Trampoline, 1996)
2.Odetta (Reverie, 2011)
3.Civil War (Civilians, 2007)
4.Climb (Thrum, 2017)
5.Believer (Thrum, 2017)
6.Blood of the Forgotten Song (Thrum, 2017)
7.Lead Me On (Invisible Hour, 2014)
8.Sold (Tiny Voices, 2003)
9.Grave Angels (Invisible Hour, 2014)
10.Our Song (Civilians, 2007)
11.The Glorious Dead (Thrum, 2017)
12.Hungry (Thrum, 2017)
13.Keep Us in Song (Thrum, 2017)
14.Eyes Out for You (Reverie, 2011)

Encore:

15.Short Man’s Room (Short Man’s Room, 1992)
16.For the Good Times (Ray Price cover)

 

 


 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL