TINY LEGS TIM @ ABCLUB, BRUSSEL - 27/02/15

.

Artiest info
Website
 

ABCLUB BRUSSEL - 27/02/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor een swampy bluesavond met authentieke Delta blues en koortsige swing moest je vrijdagavond in hoofdstedelijk Brussel zijn, meer concreet in ‘The Heart Of The City’, één van de sublieme songs op het nieuwe album van Tiny Legs Tim, oftewel Tim De Graeve, zanger/gitarist en songschrijver. Hij stelde er zijn nieuwste album ‘Stepping Up’ voor, dat ergens overkomt als een metaforische weerklank van zijn spirituele reis doorheen de obstakels van het leven. In enkele jaren tijd heeft Tim een evolutie doorgemaakt van ‘one man’ bluesband naar songschrijvende bluesartiest met een band rond zich waarbij zijn integriteit ongeschonden bleef. Ook in de drie volwaardige albums is er van een zekere evolutie sprake met als blijvende kern de passie voor de ongepolijste blues van de grondleggers.

 

Tijdens de Live presentatie van het ‘Stepping Up’ album konden bassist René Stock en harpist Steven Troch in Brussel niet aanwezig zijn. Zij werden echter vervangen door contrabassist en ‘swingcat’ Karel Algoed en door Gait Klein Kromhof, veelzijdig bluesharpspeler, ook bekend van o.m. Champagne Charlie. Drummer Frederik Van den Berghe, met zijn bluesy feeling was er gelukkig wèl bij. Vooraleer dit viertal aan hun set begon was er zowel voorafgaandelijk als halverwege tijdsruimte ingecalculeerd voor bluesveteraan Don Croissant, evenzo bekend als Little Jimmy, kleurrijk figuur en non-conformistisch personage, die al heel vroeg geïnfecteerd geraakte met de Afro-Amerikaanse blues . Geboren als Marcel Claeys werd hij later als Don Croissant met zijn swing en hill country blues erg populair in Brussel en ver daarbuiten, waartoe zijn laconieke humor nog bijdroeg. Als kind was hij tuk op de rock en bluesschijfjes op de jukebox en hij kan er zich op beroemen in Brussel zowel in de kelderclubs als in het voorprogramma van de Rolling Stones te hebben gespeeld . Niemand is dus beter geplaatst om in de volgelopen club met zijn opener ‘Goin’ Down South’ alvast de wegen naar het Mississippi gebied wijd open te gooien, waar legendarische bluesmannen als Bukka White en Charlie Patton zowel hem als Tiny Legs Tim ooit beïnvloedden.

Maar je was natuurlijk vooral nieuwsgierig naar de voorstelling van het nieuwe album, waarnaar je al zo lang op voorhand reikhalzend naar uitkeek. Want na ‘One Man Blues’, de EP ‘They Say Small Birds Don’t Fly To High’ en ‘TJL’ hoopte je telkenmale dat er weer vlug een nieuw album zou uitkomen omdat bij Tim passie en kwaliteit immer hand in hand gaan. Dat hij zijn laatste album ‘Stepping Up’ als titel meegaf is wellicht niet toevallig. Om de metaforische rivier over te steken en de walkant veilig te bereiken moest hij telkens een nieuwe sprong naar de volgende steen wagen hetzij naar een nieuwe fase in zijn leven. Dat hij de levensbedreigende onderstromingen kon vermijden is slechts te danken aan zijn lef en moed. De passie voor de muziek hielp hem daarbij. Of om bij zijn eigen lyrische bewoording aan te sluiten: ‘like a travelling bird knows what route to fly in fall’ zo wist hij dat ook de blues zijn redding was in weinig rooskleurige levensjaren. Het verhaal van zijn hospitaaltijd en overlevingsstrijd is inmiddels alom bekend, maar die donkere periode maakte hem tot de bluesmuzikant van vandaag die met krachtige stem zijn doorleefde blues belijdt, ‘deep down’ en niet langer ‘standing on the sideline’. Tim vertolkte nagenoeg alle songs van zijn nieuw album, waaronder zelfs één dat het album niet haalde wegens te beperkte ruimte op de vinylplaat. Hij behielp zich met vijf verschillende gitaren en extra ritmische voetstamp om zijn expressieve vertolking kracht bij te zetten, te beginnen met ‘The Happiest Man in Town’ als het ware en ode aan het leven Waarmee hij al direct de aanwezigen meetrok in die aparte bluesy sfeer die tristesse met blijdschap verbindt! Zoals Tim zelf toelichtte kwamen met het uitbrengen van het album op zijn eigen platenlabel ‘Sing My Title’ vele creatieve, amicale en spirituele lijnen samen. Na deze eerste veelbelovende song, solo vertolkt, vervoegden zich ook de andere bandleden bij Tim, met bassist Karel Algoed in de voorhoede bij ‘Get It Back’, de eerste song uit de gloednieuwe cd. Tijdens het ganse bluesevenement zou Algoed samen met drummer Frederik Van den Berghe voor de opwindende ritmesectie zorgen terwijl Tim afwisselend naar één van zijn tot de verbeelding sprekende gitaren greep, Kay, Martin of Gibson. Vooral met zijn slide en snarenspel, maar ook met intense zang, wist hij je emotioneel te beroeren zodat hij je meezoog in zijn eigen levensverhaal waarin zich het gevecht met duivels en demonen afspeelde, afgewisseld met een zoektocht naar liefde, evenwicht en geluk. Met in zijn blueszang steeds dat inherent respect voor de authentieke beleving van de blues!

Autobiografische elementen vonden een kanaal in het soulbluesy ‘Big City Blues’, gelinkt aan de tiener uit de Vlaamse Westhoek die een nieuwe thuis vond in de stedelijke buurt rond de Gentse Vrijdagmarkt om daar zijn droom na te jagen, vergezeld door Karels ritmisch drentelende staande bas. Of nog in het rockende ‘I Got Something’ met die heerlijke ongepolijste groove dat hem met energie lijkt op te laden om tijdig de volgende donkere wolk te kunnen ontwijken. Of in ‘So Long So Long’ wanneer de avontuurlijke weg weer lonkt. Thema’s als afscheid, liefde en verlies staan ook bij hem centraal, evenals bij de bluespioniers die de miserie met hun bluesmuziek te lijf gingen. Met de bluesharp van Kromhof kwam er telkens meer vaart in de dansbare songs, allen door Tim zelf geschreven. Op de nieuwe cd staan ook meesterwerkjes zoals het onzeglijk mooie ‘If & Why’ gehuld in een mistige waas van weemoed, waarmee Tim de tweede helft van zijn concert aanving. En ook het fascinerende ‘Heart Of The City’ heeft alles van een nieuwsoortig Anthem, dat je bijv. zou kunnen koppelen aan een niet aan plaats of tijd gebonden migratiegolf. Zoals ‘Goin’ Up The City’ ook voor eeuwig verbonden zal blijven met de toestroom van de Woodstock hippiekinderen en hun nagejaagde dromen. Ook het aanstekelijke ‘Walk With The Devil’ met driftige bluesharp heeft alles van een tijdloze klassieker evenals het immer aangrijpende ‘When I Fall’, al stond dit dan op het oudere album ‘TLT’. Al deze verschroeiende songs pakken je één voor één in omwille van hun veelgelaagde betekenis. Het einde kondigde zich aan met het terugblikkende ‘Standing At The Crossroad’ waarna de terug opgeroepen Don Croissant mee mocht afsluiten bij ‘Boogie Jimmy’, aanstekelijk om de nacht in te gaan, weliswaar met de nieuw verworven cd/vinyl in je rugzak. Kommer en kwel, levensdrift en speelplezier, vechtlust en droom…soms is de scheidingslijn dun. Tim, ‘restless soul’ en ‘lonesome observer’, slidegitarist en muzikant in hart en nieren, heeft met dit album weer een stukje van zijn droom waargemaakt en tegelijkertijd de aanwezigen in de bluestempel alzo een magische avond bezorgd waarin heden en verleden in elkaar overvloeiden. 

Marcie

Fotoalbum © Yvo Zels