STEVO & DEREK MET ‘JUST THE TWO OF US’ @ STAT68, AALTER - 20/02/15 & DEN HEKSENKETEL , BELZELE - 27/02/15

Foto: Koen Degroote

 

‘Gelukkig groeiden de nieuwsgierigheid en het respect voor mekaars kunnen in zulke mate dat wij daar nu van kunnen meegenieten. Want het geheel overstijgt de al imposante som van de delen’

Water en vuur, hoe breng je die samen? Niet? En toch, met kokend water kan je veel doen! Diezelfde gedachte komt op bij vele ‘samenwerkingsverbanden’, koppels in het dagelijkse leven, maar ook duo’s in de muziek… Als zelfs broers als Phil & Don Everly ofte de Everly Brothers, bekend als om hun hemelse samenzang, mekaars bloed konden drinken, lijkt het allemaal niet zo vanzelfsprekend. Niet dat Dirk Dhaenens (alias Derek) en Steven De Bruyn(alias Steve Harpo of Stevo) artistiek zo’n onmogelijk combinatie zouden zijn, maar we keken toch even op toen we de aankondiging lazen, gewoon omdat wij, gehaaide koppelaars, dit nooit hadden bedacht. Shame, shame, shame on us natuurlijk, want beider verleden vertoont parallellen en geeft aan waar en hoe ze mekaar kunnen aanvullen. En bovendien, niet onbelangrijk, zijn ze allebei koekegoede kerels. Nu we ze twee maal aan het werk zagen, in totaal andere omstandigheden, mogen we gerust besluiten dat dit een ‘mariage made in heaven’ is. De keuze van Bill Withers’ fijne love song ‘Just The Two Of Us’ als leidmotief voor de optredens is helemaal terecht.

Iets of wat liefhebber van rock-, blues- en/of rootsmuziek in ons land is goed bekend met minstens één van hen. Derek & The Dirt is een begrip in de Gentse rockscène van de jaren negentig, met ‘Oh By The Way’ als signatuursong. Ook Derek & Vis (met eeuwige kompaan Yves Meerschaert op toetsen en aan productie) doet een belletje rinkelen, al was het maar om de novelty radiohit ‘Petit lapin’) Maar het laatste anderhalf decennium is Derek vooral de man van cd’s onder eigen naam, met zelfgepend werk in het Engels, het Frans en de laatste jaren vooral het Nederlands. Hij weet zich daarbij op tijd en stond te omringen met de juiste muzikanten: we denken in deze context bvb. aan de duoplaat met Rony Verbiest (‘Tingeling’) en we vermelden ook graag de jaarlijkse Bob Dylan Tribute, met boezemvriend en collega singer-songwriter Bruno Deneckere plus de virtuoos op de vele snaarinstrumenten (en uitstekend zanger) Nils De Caster.

Mondharmonicaspeler, maar ook zanger en componist Steven De Bruyn verbindt men met de door hem opgerichte bluesformatie El Fish (één van de beste die we ooit hadden in ons land) en het meer experimentele The Rhythm Junks, tegenwoordig een trio (met topdrummer Tony Gyselinck en bassist Jasper Hautekiet) en getuige de internationaal uitgebrachte cd ‘Beaten Borders’ goed bezig. Het is hier minder geweten, maar Steven is zeer gerespecteerd en gevraagd tot ver buiten de landsgrenzen. Zo kan je hem horen op de recente ‘Pancada Motor – Manifesto da Festa’ van DJ Tudo e sua Gente de todo Lugar (Sao Paulo, Brazilië) De firma Hohner koos hem uit als het wereldwijde ‘gezicht’ voor hun nieuwe mondharmonica, de Rocket (er is een promofilmpje) Voor Steven gaat het allemaal in één moeite door: of hij nu op het podium van AB staat met de legendarische Violent Femmes of in een zaaltje met hoop en al twintig man als in Den Heksenketel in Belzele (Evergem), hij speelt en zingt altijd met dezelfde inzet en overtuiging. Als de politiek dat woord niet had gerecupereerd, dan hadden we gesproken van ‘met veel goesting’.

Het optreden in STAT68 in Aalter voor een iets ruimer publiek was het tweede of derde in het rijtje concerten van ‘Stevo & Derek’, zoals er nog enkele zijn tot 15 april. Het duo was dus al een beetje ingespeeld. In het eerste deel werd er toen nog vrij ingehouden gespeeld, maar na de pauze gingen de remmen los. Er kon in de bissen zelfs een versie af van iemand van de ‘Club van 27’, de artiesten die op die leeftijd het leven lieten (Robert Johnson, Brian Jones, Amy Whinehouse, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Kurt Cobain en ei zo na Gram Parsons, om maar die te citeren) Het gaat wel om een Belg, namelijk Patrick Schools die men beter kent als Patrick Nebel van Nacht Und Nebel. Het nummer was uiteraard ‘Beats Of Love’ dat dit toch wat oudere publiek duchtig meezong. De twee wisselden systematisch af: om de beurt namen ze het voortouw en zongen ze een eigen nummer (uit een ‘grand total’ van niet minder dan 30 cd’s!) of een song van iemand anders. In die tweede categorie ging het dan om ‘schatten uit onze jeugd’, zoals ze het zelf formuleren. Bijzonder leuk was dat ze een aantal van de songs, eigen en andermans, van interessante en grappige duiding voorzagen, die meteen ook verklaarde waarom precies dat nummer uitverkoren was.

Derek put daarbij vooral uit zijn eigen gevulde repertoire, Stevo houdt het eigen werk eerder beperkt. Natuurlijk komen de classics van The Rhythm Junks aan bod zoals ‘Drowning Sailors (Far From The Sea)’, een metafoor voor ons Belgen, zoals de harpist op de Aalterse avond verklapt. Verder is er het van een geestige tekst voorziene ‘Some People’, dat Steven laconiek brengt, en diep in de set het meezingbare ‘Join The Bus’, zowat de signatuursong van het trio. Omdat The Rhythm Junks in 2014 tien jaar bestonden en ze dat toen… vergeten waren te vieren, zal het feest (met hoge gasten) doorgaan in de Gentse Handelsbeurs op 19 maart en naar aanleiding daarvan kan men op de site van de groep een nummer downloaden, het fraai naar een climax stuwende ‘Shining In The Rain’. Hier maakt Steven, zoals in veel andere nummers, niet gebruik van zijn arsenaal aan harmonica’s, maar bespeelt hij de omnichord(Suzuki bracht het op de markt in 1981 en het raakte beperkt ingeburgerd; tegenwoordig heet men het eerder Q-chord) In wezen is de omnichord een elektrische autoharp met diezelfde hemelse klank, maar met meer mogelijkheden, die de man ten volle benut. Maar hij is in de eerste plaats harpist en hoeft het gezegd dat hij op elke soort ‘harp’, in welke toonaard en van welk formaat dan ook, de meest ongelofelijke dingen uitspookt.

Derek houdt het op akoestische gitaar, op zijn typische gedreven manier, en af en toe een streepje harp, zodat het duo niet zelden als een heel orkest lijkt te klinken. Dirk brengt ‘All Today’s Words’ (uit ‘The Palace Of Love’) en ‘Droogdok’ (uit zijn nieuwste ‘Onder donkere Wolken’), letterlijk begin en (voorlopig) eindpunt van zijn sololoopbaan, maar niet de twee vrolijkste deunen uit zijn werk. In Den Heksenketel kregen we ook ‘Zusje’ uit ‘Lila Cortina’, een cd waarop Tony Gyselinck de drums speelde. Het blijkt Tony’s lievelingssong te zijn uit die plaat en dat vinden wij ‘toevallig’ ook: het is Derek op zijn gevoeligst. Bij ‘But I Do’ vernemen we meer over zijn dierbare Amerikaanse vriendin Julia Martin die op veel te jonge leeftijd overleed. ‘Oui je t’aime’ (uit ‘Ca va mon ami’) is Dirk niet vergeten: het is een song met een bijzondere structuur, eigenlijk een opsomming van 69 (!) werkwoorden die bij de liefde horen. De cd versie had in een rechtvaardige wereld een hit moeten zijn in alle Franstalige landen, maar tot twee maal, in Aalter en in Belzele, brengt hij dit nummer op een gans andere wijze dan in de studio: via een vertraagde expressieve frasering dringen zijn woorden nog beter door. ’Je te détends, je t’affaiblis, je t’encense, je t’expose, je t’encercle, je t’écoute… je t’écoute… oui je t’aime’, zo eindigt dit even ongewoon als treffend ‘chanson’. Kippenvel! Ontploffen doet het duo dan weer in de daaropvolgende ziedende, kokende, kolkende versie van ‘Tot jouw In Memoriam’, met woest gitaarspel en twee harpen tegen elkaar op.

We willen niet alles verraden, want er zijn nog optredens in het verschiet. Daarom moet u zelf maar uitvissen wat ‘Het Loverkoor’ te maken heeft met een trampoline, wat er allemaal te weten is (en dat is verbazend véél) over ‘Shame Shame Shame’ van Shirley & Company, in 1974 ‘de eerste discohit’, wat Nina Simone aanving met een hit uit 1928 en wat deze grote dame betekent voor Steven. Derek vertaalde een song van Nick Cave uit diens ‘Let Love In’ van 1994, niet toevallig het trouwjaar van Dirk. ‘Just The Two Of Us’ is twee keer een hoogtepunt maar zoals we het mochten horen in Den Heksenketel, zo mogen we het alle dagen te horen krijgen. Een ander pakkend moment leidt Steven uitgebreid in: precies een jaar geleden trokken The Rhythm Junks, in het kader van het lokale jazz festival, naar het Ghetto Classics project van een school in Korogocho in Kenia. (*) Omdat hij de plaatselijke noden zag, startte Steven de ‘Nairobi Harmonica Express’ op: hij zamelde 150 harpen op voor verdeling ter plekke. Via Skype gaf hij van hieruit ook les. Een van zijn leerlingen, de begaafde Massala, liet na tien lessen weten dat ze zelf een song had ingestudeerd die ze wou spelen voor de ‘meester’. Steven speelt voor ons de song zoals hij hem toen te horen kreeg: langzaam doemt de melodie op van ‘Redemption Song’ van Bob Marley. We wisten dat het zo’n verdomd mooie melodie is, maar hier en nu krijgt ze nog een gouden randje…Massala is intussen in Europa beland: ze studeert… cello in Cremona!

En als u dacht dat Thomas Dolby het prachtige ‘I Scare Myself’ had geschreven, dan laten de twee je proeven van de oorspronkelijke versie uit 1969 van de intussen lichtjes legendarische Dan Hicks. Dat heet dan het nuttige aan het aangename koppelen. Vijfentwintig jaar al kwamen de heren mekaar tegen in de stegen en de wegen van ons land, op festivals en bij concerten. Veel meer dan wat beleefde groeten heen en weer leverde dat lange tijd niet op. Gelukkig verhuisde Steven op een bepaald ogenblik naar Gent en groeiden de nieuwsgierigheid en het respect voor mekaars kunnen in zulke mate dat wij daar nu van kunnen meegenieten. Want het geheel overstijgt de al imposante som van de delen. In het overigens prima concert in Aalter misten we nog wat balans maar wat Stevo & Derek in Den Heksenketel en petit comité ten beste gaven, tja, dat scheerde rakelings langs de perfectie. U kan dat nog zelf gaan beleven op een paar plaatsen. Goede kans dat u ons daar tegenkomt!

 Antoine Légat 

(*) Je kan Steven (en eventjes The Rhythm Junks) zien op het promofilmpje voor het Jazz Festival 2014 in Kenia (https://www.youtube.com/watch?v=fOS8UNttDj8&feature=youtu.be )

 

 

 

Artiest info
website  
   

STAT68, AALTER - 20/02/15 & DEN HEKSENKETEL , BELZELE - 27/02/15

 

Foto: Dvid Van Hecke