PAUL OSCHER FEAT. “THE BIG PETE BAND” @ MOD, HASSELT - 12/02/15

Artiest info
Website
 

MOD, HASSELT - 12/02/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Paul Oscher (°1950) is afkomstig uit Brooklyn, NYC. Hij is een blues singer-songwriter en instrumentalist (harmonica, gitaar, bas, piano…), die al op zijn vijftiende samen speelde met “Little” Jimmy Mae. Oscher maakte van 1967 tot 1972 deel uit van de “Muddy Waters Blues Band”. Hij stond met Muddy Waters voor Chess Records in de studio. Oscher tourde in 1976 met Louisiana Red in Duitsland. In 1999 speelde Oscher samen met Big Bill Morganfield op zijn debuut album “Rising Son”. In 2003 speelt Oscher harmonica en gitaar en zingt hij op Hubert Sumlin's album “About Them Shoes” (samen met Keith Richards, Eric Clapton en Levon Helm). In 2006 werkt hij samen met de Amerikaanse rapper en acteur Mos Def (aka Dante Terrell Smith) en nemen ze de song "Bedstuy Parade & Funeral March" op voor Def's album “The New Danger”. In 2008 neemt Oscher met Keb' Mo' de soundtrack van de blues film “Who Do You Love?” op. Ergens in de jaren tachtig, neemt Oscher een pauze om later, in 1992 aan een come back te beginnen.

Vanavond, voor de maandelijkse blues avond op donderdag van move2blues in de MOD in Hasselt, staat Paul Oscher op het podium, samen met de band van de Nederlandse blues man / harmonicaspeler Pieter “Big Pete” van der Pluijm. Big Pete heeft, na zijn “Strikes” / “The Backbones” periode, al heel wat naam en furore gemaakt door straf van zich af te blazen en door o.a. samen te werken met blues artiesten als Matt Schofield, Alex Schultz, Jimmy Bott, Mitch Kashmar, Monster Mike Welch, Hook Herrera en Ian Siegal. Big Pete is vanavond vergezeld door bassist Roelof Klijn en (voor de gelegenheid niet centraal opgesteld) drummer Willy “(de) Wuff” Maes (voor onze Engelstalige vrienden gekend als Willy Maze).

De vertrouwde (vandaag te kleine) club MOD loopt ruim voor negen uur al snel vol. Bij een maximum van 200 wordt “SOLD OUT” op de deur geplakt en moeten de laatste opgekomen blues liefhebbers geweigerd worden. Rond negen uur kondigt Danny in naam van move2blues de band en Paul Oscher aan. Dat, met een hyper kinetische Paul Oscher, niet alles vanzelfsprekend en voorspelbaar is, dat zal men in de MOD ondertussen ook wel ondervonden hebben.

Big Pete en zijn ritme sectie openen de avond met een kort blues nummer, zodat Oscher tijd heeft om centraal op het podium op zijn stoel naast de piano, de centrale plaats in te nemen. Oscher met zwarte wollen muts en bijhorende zonnebril, hangt zijn harmonicahouder rond de nek, neemt zijn gitaar op de schoot en begint de eerste set, met track #7 “Ida Mae”, een nummer uit zijn “Bet On The Blues” album uit 2010. Ondertussen heeft Oscher zijn slide over de pink van zijn hand geschoven en vertelt hij ons uitvoerig wat meer over het begin van zijn samenwerking met Muddy Waters. Ook legt hij ons eerst nog uit waarom hij wil verder gaan met de prachtige slow blues “Mean Old World”, een nummer dat harpist Marion Walter Jacobs aka Little Walter ook al bracht op zijn album “Little Walter” (1964), op het album “Boss Blue Harmonica” (1972) en op het album “His Best” (1997). Dat Oscher er zin heeft laat hij blijken, als hij laat zien welke mondharmonica trucjes hij kent, terwijl hij op zijn harmonica speelt die als een molen ronddraait en later met de traditional “Glory Glory”. De aanwezigen zingen vrij snel mee met deze gospel. Omdat Oscher met drie setlists werkt en afwisselend en geamuseerd uit één van de lijsten kiest, komt e.e.a. soms wat chaotisch over en moet hij Big Pete regelmatig iets in het oor toefluisteren. Tijdens zijn heel lang uitgesponnen versie van “Sugar Mama” soloot Big Pete op gitaar en reageert Oscher telkens met scherpe slides. In de finale van het nummer flirt Oscher achtereenvolgens met België, Hasselt, het publiek en de aanwezige “pretty girls”. Oscher doet tijdens de set veel prima slow blues nummers, die hij afwisselt met o.a. een instrumentale rocker van Freddie King. Hilarisch wordt het even als Oscher (met harp en gitaar) achter de piano gaat zitten om “iets te proberen”. Na lang naar de juiste toetsen instellingen te hebben gezocht, lukt het Oscher niet, om hier een voorgeprogrammeerd klassiek wijsje te laten horen. Hij zingt het klassieke deuntje dan maar zelf, om zijn “Blues And Trouble” kort te kunnen brengen, terwijl hij gelijktijdig op piano, gitaar en harmonica enkele blues akkoorden speelt. Vanachter de piano brengt Oscher “Train Rolls In The Station” met opnieuw gelijktijdig piano, harp en gitaar, die hij zelfs even achter zijn hoofd bespeelt. Het wordt heel gezellig in de club als Oscher op de piano een honky tonk nummer inzet en zo de eerste set wil afsluiten. Over het afsluiten mag het publiek eigenlijk zelf beslissen, want Oscher is erg flexibel en speelt geknield op het podium, nog even na voor de laatsten in de zaal die door de drukte, nog niet van de pauze hebben kunnen gebruik maken.

Het is ongeveer elf uur als Paul Oscher aan de tweede set begint. Ook nu opent de “Big Pete Band” weer kort en valt Oscher in, met (nog) een slow “What Have I Done”. Want, zo legt Oscher graag uit: “Mr. Blues looks down on me…”. Het wordt een geweldige slow blues, die Oscher, met heerlijke slides afwerkt. Wat we in set twee nog krijgen, afgewisseld met enkele instrumentale nummers, zijn o.a. “All Right”, “Poor Man Blues” en (samen met Big Pete), een ander nummer uit zijn laatste album, track #3 “Robin Lee”. Paul Oscher blijft de set lang zichzelf, amuseert het publiek voor de volle 100 % en zorgt er zo voor dat zijn optreden de meesten zal bijblijven.             

Na het optreden van Paul Oscher en de “Big Pete Band” kan move2blues opnieuw spreken van een geslaagde avond. Ook al viel vanavond de rol van Big Pete niet echt op, hebben Big Pete, Roelof Klijn en “Wuff” zeker voor een groot deel bijgedragen aan het succes. Blues veteraan Paul Oscher deed wat we van verwachtten: zichzelf zijn, refereren naar zijn rijk muzikaal verleden en ons meer dan twee uren lang heel veel heerlijke blues brengen. Wij van Rootstime.be en de talrijke aanwezigen zijn tevreden naar huis gegaan. We zien elkaar terug op donderdag 12 maart, want dan is er Zakiya Hooker (dochter van de legendarische John Lee Hooker), die op de planken zal staan. Ben je eerder ook nog vrij, dan is er op donderdag 26 februari (de inkom is gratis!) de CD voorstelling van “The Bluesbones”.  Allen, opnieuw met velen, daar heen!   

Eric Schuurmans
Foto © Michel Verlinden
meer foto's

Line-up: Paul Oscher: zang, harmonica, gitaar, piano /  Big Pete Band”: “Big” Pete aka Pieter van der Pluijm: zang, harmonica, gitaar / Roelof Klijn: bas / Willy “Wuff” Maes: drums

Paul Oscher vond vanavond ook zijn input in de volgende Set lists: 1: Crazy Legs / Ida Mae / Juke (Little Walter story) / Mean Old World / Glory Glory / Honey Bee / Hideaway / Robin Lee / Harp tricks (how I started playin’) /Things I Used To Do (bass harp) / Wee Wee Baby (piano) / Blues Before Sunrise / 32-20 – Set list 2: Chromatic Shuffle / What Have I Done / Hideaway / Standing At The Cross Roads / Glory Glory / Things Ain’t Gonna Be The Same / Still My Baby / Clomps Shuffle / Toilet Paper Roll / Goin’ Up On The Mountain / Work That Stuff / Train Rolls In The Station / Robin Lee – encore -- All Night / Goin’ Away Baby / Take A Little Walk - Set list 3: Things Ain’t Gonna Be The Same / Goin’ Way Baby / Carina Carina / St Louis blues / Take A Little Walk / Sugar Mama / All Right / Long Distance Call / Blues And Trouble Piano / Summer Jam / Down Track / Hold H.

 

 

Wee Wee Baby - Glory Glory - Chromatic Shuffle - All Night