JESSIE WARE @ AB, BRUSSEL - 12/02/15

Artiest info
Website
facebook

AB, BRUSSEL - 12/02/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is fijn om in Brussel te zijn, tenminste dat was wat Jessie Ware donderdagavond een keer of tien ventileerde naar een volle AB. Ze speelt graag bij ons, omdat we zo mooi kunnen luisteren, en pas tekeer gaan tussen de nummers. In de UK is dat wel anders weten we uit ervaring, maar wij Belgen zijn ware voorbeelden. Ok allemaal heel fijn, en het streelt de nationale trots ook best wel, maar het zou nog fijner zijn als ze dan ook een spannend concert had meegebracht.

Wat dat betreft ging het na sterke opener “Running” meteen de mist in. Ik kan een aantal redenen bedenken, maar de meest opvallende is toch wel dat de backing vocals gewoon op een harde schijf stonden. Ware en backing vocals  zijn  een unity, ze kleuren haar songs, en erger nog, zonder zouden die niet meer dan wat naakte singer-songwriter niemendalletjes zijn. Ook haar band, gitarist, keyboardmannetje, bassist en drummer leken niet meteen bijzonder geïnspireerd om het gat wat de plastic backing vocals sloegen tenminste proberen te dichten.  Dat dit bij opener “Running” wel even lukte kan liggen aan het feit dat de song krachtig genoeg is om op z’n eentje overeind te blijven. 

Bij “Champagne Kisses” lukte het ook nog net, maar dan leek het vat al half leeg. “Cruel” en “100%” klonken eerder matjes en ook de zaal leek wat belangstelling te verliezen. Er werd redelijk wat gekeuveld, en men pauzeerde niet meer  voor de songs maar eerder voor Ware’s bindteksten, die toegegeven bijzonder grappig en boeiend waren. Ook haar stem klonk bijzonder goed, al zat de geluidsmix haar vrijwel constant oneer aan te doen door veel te veel bas naar de voorgrond te halen ten koste van haar loepzuivere stem. Maar dat zijn details, die eigenlijk allemaal niet zo erg meespelen als het geheel goed zit. 

De set veerde heel even recht bij een bloedmooie versie van “Pieces” maar Marvin Gaye cover “No To Love / I Want You” had niet het ontroerende effect van de tekst zelf. Haar stem opnieuw verkeerd in de mix geplaatst, en een drummer die er gewoon langszat. Mag niet op dit niveau, en dan wil ik het niet nog een keer over die artificiële backingvocals hebben. Het klonk te vaak te clean en plastic, haar enthousiasme was moeilijk terug te vinden in haar matjes musicerende band, en de lustig voortkabbelende cocktailparty, waarin de AB zaal intussen was veranderd, hielp duidelijk ook niet. Eén bisje , “Say You Love Me” kon er nog af na afsluiter “Wildest Moments”, en we liepen met een lichtjes teleurgesteld gevoel terug de Brusselse straten in.

Jessie Ware was niet meer dezelfde van een drietal jaar geleden op Pukkelpop, waar ze tijdens een erg warme middag een hele club aan de grond nagelde met haar frisse soul-jazzy-Rnb.  Een set zonder enige spankracht en met veel te weinig diepgang. “De sneeuw plakte niet” hoorde ik m’n buurman tegen zijn partner zeggen, of hoe je een behoorlijk lang geanticipeerd concert in een halve zin kan samenvatten.

Andy Surleraux

Foto © Marke Tentster