HAYSEED DIXIE @ DE CASINO, ST NIKLAAS - 18/02/15

 

Coverband is lang een ondergewaardeerd begrip gebleven in de wereld van de muziek. Het naspelen van songs van anderen kon bijna nooit op goedkeurig rekenen van de kritische muziekliefhebber. De laatste paar jaren lijkt daar mondjesmaat wat verandering in te komen, want Hayseed Dixie is werkelijk een goed voorbeeld van een  veredelde coverband die wel degelijk bestaansrecht heeft, en dit omwille van de originele en consequente benadering van bekende songs. Hayseed Dixie’s handelsmerk is opzwepende bluegrass. "Maximum Rockgrass", zeggen ze zelf. Sinds 2001 touren onze hillbilly vrienden de hele wereld over om hun rockgrass genre aan de rest van de wereld te presenteren.

Het begon allemaal met nummers van AC/DC, het eerste album van Hayseed Dixie bestond zelfs alleen maar uit bluegrass uitvoeringen van nummers van AC/DC. Dat kunstje herhaalde ze nog eens met een volledig album gewijd aan Kiss. Daarna volgde albums met songs van velerlei artiesten, meestal afkomstig uit de rockhoek en zo af en toe eens een eigen song ertussen. Pas op hun zevende album, waagde Hayseed Dixie zich aan een volledig eigen geschreven album en dat pakte niet altijd even goed uit en de meeste songs konden niet tippen aan de meer in het oor springende covers. Een aantal van hun albums hebben zelfs een even grappige als toepasselijke titels als "Kiss My Grass: A Hillbilly Tribute to Kiss", "Let There Be Rockgrass" en "Weapons of Grass Destruction".

De vraag bij Hayseed Dixie blijft altijd eigenlijk hoe serieus John Wheeler aka Barley Scotch (zang, gitaar, fiddle), Jake Bakesnake Byers (bas), Hippy Joe Hymas (mandolin) en Johnny Butten (banjo) genomen moet worden. Het antwoord is eigenlijk, dat zolang je ze niet te serieus neemt, je aan Hayseed Dixie een hele leuke band hebt, die live op zijn best heel aanstekelijk kan zijn. En dit bewezen ze ook in De Casino te St Niklaas, want het was weer eens grappig om te horen hoe bekende rocksongs door deze band in een hillybilly bluegrassjasje gestopt worden. De band mixt al feestend en komisch hun imago af en daarbij beheersen deze heren , één voor één hun instrument, zoals ukelele, viool, akoestische gitaar en bas maar zeker het banjospel mag virtuoos genoemd worden. Ze coveren metal en rockklassiekers met deze instrumenten en zang met een twang. Met een paar eigen nummers, maar vooral nummers van AC/DC, Kiss, Queen, Pink Floyd, The Eagel, Motorhead en The Darkness.

Het hooi op het podium zal wel van een Belgisch veld gekomen zijn en niet van de tourbus van deze Amerikanen, maar het schetste direct wel wat ons te wachten stond. Als je het snel en plat uitspreekt klinkt hun naam wel als ACDC, en ja dat is ook de bedoeling, ze coveren dan ook meer als één nummer van deze band maar dan wel op geheel eigen wijze. Ze bezorgen deze songs gewoon een bluegrass-hillbillie-rock jasje, en dit klinkt goed en verfrissend, heel goed zelfs. Na een aantal medley's van rockklassiekers, die afgewisseld werden gebracht met eigen werk, zijn het steeds die bekende nummers die blijven hangen, kortom het betere klassieke rockwerk waarbij de kraker "Free Bird" wel een hele rare wending nam maar het blijft steevast zeer goed gebracht, van hun eigen werk maakte het nummer "Keeping Your Poop in a Jar", zoals verwacht verreweg de meeste indruk op het publiek. De bindteksten tussen de nummers zijn hilarisch, de alcohol (vandaag prosecco) vloeit rijkelijk en de muziek swingt vreugdevol. We werden in ieder geval geëntertainde  door deze gekke bekken trekkende hillbilly's, gewoon topentertainers, wat wil een mens nog meer.

Timmers Marc

Foto © Timmers Marc

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

DE CASINO, ST NIKLAAS - 18/02/15