CARLO NARDOZZA QUARTET & MOON EXPRESS @ C-MINE, GENK - 04/02/15

Genkse jazztrompettist Carlo Nardozza in een glansrol in zijn thuisstad   

Carlo Nardozza liet al dadelijk weten tevreden te zijn (vies blij zei hij als echte Genkenaar) nog eens in zijn thuisstad op te treden (en hij had voor de gelegenheid zelfs een nieuw kostuum gekocht - beweerde hij toch).  En dan stond hij nog wel in Winterslag op het podium, waar zijn derde cd uit 2008 ook naar genoemd is.  Hij werd begeleid door Alano Gruarin (ook een Genkenaar) op piano, Domenico op drums en Christophe Devisscher op bas, samen dus het Carlo Nardozza Quartet.  Nardoza en Gruarin zijn twee van de vele (semi-)professionele Genkse muzikanten met Italiaanse roots.

Nardozza begon het het nummer Tunesia solo op trompet en in het tweede deel van dit lange nummer viel zijn groep in.  Over het nummer vertelde hij dat het werd geschreven in Tunesië, en drie weken later brak de Arabische lente daar uit.  Zo trad hij ook op in Oekraïne en drie weken later brak daar de oorlog uit.  En zelfs in Parijs trad hij op 3 weken voor de Charlie Hebdo moordpartij.  En nu dus in Genk...  Meeting The Cat had hij geschreven na een hele lange periode naar Branford Marsalis geluisterd te hebben.  Hij hoopte met dit muziekstuk deze alvast niet te beledigen, doch daar moest hij absoluut niet voor vrezen. Dit was namelijk heel goeie klassieke jazz, lyrisch en zeer sterk gebracht, met een wondermooie trompetpartij.  Ook Alano Gruarin liet hier nogmaals horen wat voor een fantastische pianist hij wel is.

Aan Valse Des Escargots  ging een mooie dronkemansverhaal vooraf, met veel teveel drank en escargots, en tot overmaat van ramp ook nog een zeer zwangere vrouw. Muzikaal was het een mooi walsje met een beetje Balkaninvloeden en een knappe bassolo op het einde.  Bedo Bedo was ook een topmoment uit de set, een nummer over zijn zoontje dat verslingerd was aan Disneyfilms.  Een mooi vlot wijsje en een subliem samenspelende band, met solo's om de beurt, zoals het echte jazzcats betaamt.  Hier was (met enige zin voor overdrijving) de Genkse Miles Davis aan het werk...  Zijn tweede zoontje moest dan natuurlijk ook aanbod komen, en het nummer met zijn naam Paolo had een hoekig ritme en een hamerende piano.  Nardozza speelde trompet zoals dat in de hemel gebeurt, met een prachtig zweempje melancholie in zijn spel.  De set werd op zeer swingende wijze afgesloten metZiggy, een nummer over de "voornaamste figuur uit zijn leven", nl. zijn labrador, wat me toch een enigszins gewaagd statement lijkt, de vorige nummers in acht genomen... 

Moon Express is de groep van Hugo Bogaerts (ex-Wizzards Of Ooze), vergezeld van een aantal topmuzikanten, deels uit Genk,  die samen een hecht ensemble vormen dat qua muziek balanceert tussen jazz, soul en funk ('Jafusoul' 'noemen ze het zelf met een niet erg geslaagde benaming).  Naast Bogaerts bestaat de groep uit Yves Baibay (drums), Robert Mercurio (bas),  Bart van Caenegem (keyboards), Patrick Deltenre (gitaar) en Nico Schepers (trompet).  En omdat de trompettist ter elfder ure verstek had gegeven, werd hij vervangen door Carlo Nardozza, wat maakte dat deze hele avond lang op het podium stond.  Doch er was absoluut niemand die daar om maalde, integendeel, want ook tijdens dit tweede concert blies hij de sterren uit de hemel.  Bogaerts zelf speelde saxofoon en zong af en toe, want de de meerderheid van de muziek van Moon Express was instrumentaal.  Hun sound deed me af en toe denken aan de verfijnde en perfecte sound van Steely Dan, en dat is natuurlijk absoluut een goeie referentie.

Met Is It You? legt de groep een goeie groove neer met een trippy sfeertje, iets dat zowat de hele set zou kenmerken.  Het nummer De Sjruur was opgedragen aan en genoemd naar de gelijknamige baas van de bekende Maaseikse Jazzclub. Tempus Fugit was opgedragen aan zijn overleden moeder.  De tijd vliegt inderdaad, maar dit was een prachtig en lyrisch nummer, statig en traag, in tegenstelling tot de tijd zelf.

The Difference (Between A Man And A Boy) was dan weer funky, hakkerig en zeer dansbaar. Lousy Day, over dat kleine duiveltje dat sommige dagen opduikt, was ook een gezongen nummer dat voortgestuwd werd door een wervelende orgelpartij.  Go With The Flow was een vlotte funky groove en Revolution verwees naar het kleine oorlogje dat soms woedde in Bogaerts hoofd en bevatte een knappe saxsolo.  Om af te sluiten kregen we nog wat sfeervolle loungejazz te horen  met One Day I'll Get Ya , met een betoverende dwassfluit en een fenomenale gitaarpartij van Patrick Deltenre.

Een mooie jazz double bill dus in C-Mine, en het was verheugend vast te stellen dat de zaal helemaal vol zat .  Jazz leeft in Genk, wat zeker ook te maken heeft met de uitgelezen jazz-programmatie van C-Mine de laatste jaren.                          

Marc Vos

Foto © Marke Tentster

Artiest info
   
C-MINE, GENK - 04/02/15