ADRIAN CROWLEY @ ABclub BRUSSEL - 05/02/15

.

Artiest info
Website
 

ABclub BRUSSEL - 05/02/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Samen met zijn vriendin Katie Kim, die tevens voor het voorprogramma tekende, dweilt de Ierse singer-songwriter Adrian Crowley enkele steden van de Benelux en Duitsland af om aldaar zijn liedjes en cd’s te slijten. Het duo reist naar eigen zeggen per trein, niet evident als je bedenkt dat je naast je hele instrumentarium ook nog eens alle merchandise moet meezeulen. Dat het instrumentarium waarmee Crowley in de AB-Club verschijnt zich beperkt tot een elektrische Gretch-gitaar, keyboards, een loop station en een laptop is dan ook begrijpelijk. Maar het zorgt er helaas wel voor dat er qua verfijning en arrangementen live ingeboet wordt tegenover de sound die hij creëert op zijn studio albums.

De momenteel in Dublin residerende zanger, geboren in Malta maar opgegroeid aan de Ierse westkust in Galway opende zijn concert met ‘Fortune Teller Song’ uit zijn voorlaatste plaat. Zijn bariton doet onwillekeurig denken aan Lou Reed ten tijde van ‘Berlin’ of aan de stem op de vroege platen van Leonard Cohen. Ook het daarop volgende ‘Red River Maples’ lijkt te verwijzen naar The Velvet Underground, maar dan eerder helemaal uitgekleed, bijna als kamermuziek. Het minimalistische en het repetitieve behoren duidelijk tot het handelsmerk van de Ier. Maar wanneer hij na een paar nummers last krijgt van een slechte geluidsafstemming dreigt het even mis te gaan. Gelukkig weet de geluidsman dit te fixen en krijgen we met ‘The Hatchet Song’ een eerste nummer uit zijn jongste onvolprezen album ‘Some Morning Blue’. Iemand moet Crowley ooit eens engageren voor het creëren van een soundtrack want dit soort muziek leent er zich perfect toe. Daarna klinkt ook ‘Alice Among The Pines’  bezwerend alsof het uit een soundtrack van David Lynch is geplukt.

Tussendoor maakt Adrian Crowley ons deelgenoot van belevenissen en observaties die hem aanzetten om songs te schrijven. Een sterk verhaal over een ekster die steeds terugkeerde tijdens een vakantie in de Pyreneeën en hem op Hitchcockiaanse leek te willen terroriseren vormt de inspiratie voor ‘The Magpie Song’, misschien wel hét hoogtepunt van de avond. Dit nummer schurkt zowel thematisch als muzikaal tegen een figuur als Nick Cave aan. Het duistere, het dreigende en de onderhuidse angst… het zijn zwarte vijvers waaruit Crowley zijn beste songs baggert.

Uit een alledaagse opmerking van een Nederlandse toeschouwer uit het provinciestadje Deventer "The only trouble we get around here is when wet leaves stick to the railway tracks" boetseert Adrian Crowley de song ‘Trouble’, waarin hij bovenstaand regeltje eindeloos lijkt te herhalen alsof het een mantra betreft.  Hij krijgt hierbij vocale steun van vriendin Katie Kim en dit klinkt zowel bezwerend als toch ook een beetje monotoon. Het ware geen slecht idee geweest indien men wat tafeltjes en stoelen hadden voorzien in de Club want enige meerwaarde om bij deze verstilde muziek recht te blijven staan vinden we niet.

De titelsong van zijn laatste album ‘Some Blue Morning’, weer zo’n mini-soundtrackje, sluit het concert mooi af maar ook hier missen we helaas wel het schitterende strijkersarrangement dat het nummer op plaat helemaal naar een climax voert. Daarna volgt nog slechts één bisnummer: het dromerige maar bloedmooie ‘Golden Palominos’ dat ietwat herinnert aan de muziek van de betreurde Mark Linkous met Sparklehorse.
Conclusie: laat ons vooral hopen dat Adrian Crowley een vracht platen verkoopt zodat hij bij zijn volgende doortocht extra muzikanten kan meebrengen die zijn bijzondere muziek extra kleur en body kunnen geven. Dit keer haalde de plaat het nog op het concert.

Shake

Fotoalbum © Yvo Zels