RICHARD LINDGREN @ CULTUURHUIS, HEERLEN - 16/02/16

Deze week was de Zweedse singer-songwriter Richard Lindgren te gast in het Cultuurhuis in Heerlen. Lindgren wordt ook wel eens de Dylan van Scandinavië genoemd. Komt het door zijn eenvoudige houding, zijn droge humor, zijn liedjes en/of alsnog zijn stem? Dit zullen we vanavond misschien kunnen achterhalen, want we zijn met Rootstime.be de grens over gegaan.

Rond half negen kwam Lindgren het podium op. Hij had zijn vertrouwde ronde zwarte hoedje op en een rode sjaal rond zijn hals. Hij nam plaats achter de piano, hing zijn sjaal over de microstandaard en begroette het trouwe dinsdagavond publiek in het kleine theater. We waren het gaan vragen en, neen een set list, dat gebruikt hij nadrukkelijk niet. “Een song moet in je opkomen”, zo vertelt hij ons in zijn typisch Zweeds / Engels, lonkend met zijn kleine donkere ogen, vanonder de rand van zijn hoed. Hij speelt traag enkele akkoorden en vraagt of we het nummer al herkennen? Bob Dylan wordt er geroepen, wat hij beaamt en wat goed is voor een gratis album. Zou Dylan dat ook doen? Waarschijnlijk niet en is het dus niet Dylan’s houding, die Lindgren overgenomen heeft. Met “I Want You (So Bad)” opent Lindgren de eerste set. Trager dan de meester “himself”, maar overtuigend en met een mooie diepe warme stem. Ja, hier hoor ik wel even de meester Dylan.

Lindgren wil het de eerste set rustig aan doen, “low profile”. Zijn maat Janne Adolfsson is ondertussen ook op het podium gekomen en heeft zijn rode mandoline omgehangen. Uit zijn album “A Man You Can Hate” (2008) kiest Lindgren de opener, “Death Man”. Het ingetogen nummer dwingt je om te luisteren en raakt je, zeker wanneer Adolfsson op Mandoline invalt. Lindgren was zes weken in Barcelona. Zat er ’s avonds meestal in een Guinness pub, waar hij vaak schaak speelde met de eigenaar (van wie hij ook meestal verloor) en waar Gwendolyn dienster was. Dit was de aanleiding van het schrijven van het nummer “Five Pints And A Wink From Gwendolyn”. Volgens Lindgren was Gwendolyn een Nederlandse, maar zo te horen was het (denk ik) een gipsy Queen…

“Heeft er iemand een verzoek?” vraagt Lindgren. Tom Waits wordt er geroepen. Dat kan, maar hij moet wel nog even wachten… In het Chelsea Hotel in NY, daar sliep hij eens, met zijn vrouw (die er ondertussen niet meer is)… Zo gaat Lindgren verder. Omdat ik een artiest was, kreeg ik een suite op de negende etage. Daar schreef hij het nummer “From Camden Town To Bleecker Street”. “Het wordt een oud nummer, een nummer dat ik zo’n twintig jaar geleden schreef…” Zo vervolgt Lindgren vanachter de piano, “een nummer dat ik in Wenen schreef. Je moet in Wenen bepaalde steegjes mijden werd me gezegd”. ‘Circus Gasse’ is zo’n guur steegje…” “Drunken On Arrival” is een nummer dat hij opdraagt aan alle trein conducteurs (wat bedoel je Richard?). Die avond was Lindgren, zo te horen, duidelijk niet in de “mood for romance”…

Voor de tweede set staat hij er opnieuw met Janne Adolfsson. Voor zijn album “Sundown On A Lemon Tree” (2014) heeft hij zich laten inspireren door zijn verblijf in Italië. Desondanks klinkt hij hier als Bob Dylan & The Band. Het titelnummer, had zo op “The Basement Tapes” kunnen staan. Het is een nummer over afscheid nemen, de kilte die achterblijft en, het verdriet… “One Step Behind” komt dan weer uit zijn “Memento” (2011) album. Het is een nummer, over handen die beven…

Bob Dylan blijft Lindgren’s grote voorbeeld. “One More Cup Of Coffee (Before I Go…) (Valley Bellow)” schreef Dylan voor zijn zeventiende studio album “Desire” (1976). Verlangens en gemis, ja daar gaat het bij Lindgren vaak over. Het is een uptempo nummer met enkele knappe solo’s van Adolfsson op mandoline. De sfeer zit er in en Lindgren voelt dat het tijd is voor wat meer en fluistert Adolfsson “Goin’ Down The Road Feelin’ Bad” (zoblijkt het achteraf) in de oren. Deze folk song laat ons kennis maken met de andere Lindgren. Geef me wat maisbrood en een portie bonen en ik ben een tevreden man…

Voor het beloofde nummer van Tom Waits is Lindgren terug achter zijn piano gaan zitten. “Mag ik jou bril” vraagt hij aan zijn maat, terwijl hij in zijn papieren zoekt en blijft zoeken. Het juiste nummer vindt hij niet, dus wordt het Waits’ gekende “Tom Traubert’s Blues (Waltzing Mathilda)”, dat hij ondertussen vanbuiten kent. Iedereen kent uiteraard het nummer en Lindgren vraagt (probleemloos) het publiek om het refrein mee te zingen. Hoe kan je nog mooier eindigen, dan met een nummer van de bekende Canadees Leonard Cohen. Met zijn “Famous Blue Raincoat” (“Songs of Love & Hate”, 1971)sluit Lindgren, na nog een laatste mandoline solo van Adolfsson, de avond af. Thank You & Good Night…

Ik las ergens “dat er geen eerlijkere man is, dan een stervende man”. Richard Lindgren schrijft en zingt zoals een stervende man. Hij was misschien niet de hele avond top, maar er waren momenten, dat hij zeker de rillingen over mijn rug joeg. Lindgren weet een sfeer op te wekken, waarbij hij niets te verliezen heeft. T’ is alsof hij je persoonlijk aanspreekt. Voor mij is Richard Lindgren een dichter uit het Zweedse Malmö, die ook goed kan zingen. Wij waren de gelukkigen, die er vanavond bij mochten zijn. In de zomer van 2014, zou Lindgren openen voor Bob Dylan, maar iemand van het booking agency mocht het uiteindelijk alsnog doen. Voor Richard Lindgren een gemiste kans weliswaar. Wij weten wat we vanavond met Richard Lindgren niet gemist hebben, Bob weet dat waarschijnlijk niet…

Eric Schuurmans

Foto © Manon Houtackers

Line-up 16/02/16 @ Cultuurhuis Heerlen: Richard Lindgren: zang, akoestische gitaar, piano / Janne Adolfsson: mandoline

Set list 16/02/16 @ Cultuurhuis Heerlen: 1-I Want You (“Blonde On Blonde” - Bob Dylan, 1966) / 2-Dead Man (“A Man You Can Hate”, 2008) / 3-Five Pints And A Wink From Gwendolyn / 4-From Camden Town To Bleecker Street / 5-Drunk On Arrival // pause // 6- Sundown On A Lemon Tree / 7-One Step Behind (Memento) / 8-One More Cup Of Coffee (Bob Dylan) / 9-Goin’ Down The Road Feelin’ Bad / 10-Tom Traubert’s Blues (Waltzing Mathilda) (Tom Waits) / 11-Famous Blue Raincoat (Leonard Cohen)

 

 

meer video's : From Camden Town To Bleecker Street - Drunk On Arrival - One Step Behind (Memento) - One More Cup Of Coffee (Bob Dylan) - Goin’ Down The Road Feelin’ Bad - Tom Traubert’s Blues (Waltzing Mathilda) (Tom Waits) - Famous Blue Raincoat (Leonard Cohen)


Artiest info
website  
facebook  

CULTUURHUIS, HEERLEN - 16/02/16