JOE JACKSON @ AB, BRUSSEL – 22/02/16

Muzikale kameleon Joe Jackson wordt beschouwd als één van de grootste en veelzijdigste talenten uit de Britse popmuziek. Hij vestigde in 1979 in één klap zijn naam met het vijfsterrenalbum Look Sharp!, met daarop zijn grootste hit "Is She Really Going Out With Him?". Van 1978 tot eind 1980 toerde de man heel intensief met de Joe Jackson Band, waar ie ook nog de albums I’m The Man en Beat Crazy mee opnam. Na het uiteenvallen van de band scoorde de Brit met singles als "Steppin' Out", "Breaking Us In Two" en "Real Men" uit Night And Day (1982), een popalbum waar hij met opzet de gitaar uit wegliet. Joe deed dat nog eens over met "You Can't Get What You Want (Till You Know What You Want)" en "Be My Number Two" uit het album Body And Soul (1984). In 2003 verraste hij vriend en vijand met een reünie van de Joe Jackson Band en de release van hun vierde album Volume 4. Vorig jaar bracht Jackson Fast Forward uit, een plaat die deed terugdenken aan z’n beginjaren. Ook was ie te gast tijdens The Night Of The Proms.

Joe Jackson kwam op en ging meteen aan zijn piano zitten. Hij begon zonder aankondiging met "It's Different For Girls" uit z'n beginjaren. De ondertussen 61-jarige zanger was niet heel zuiver qua stem, het pianospel mocht er wel wezen. I'm the opening act grapte Jackson, the band will be here soon voegde ie er nog aan toe vooraleer "Home Town" begon. Enkele kuchen verraden het al, Joe Jackson had een verkoudheid. My voice is not quiet a 100%, but I'll do the best I can zei hij als inleiding van "Be My Number Two". Toegegeven, zijn stem was misschien niet honderd procent maar de goesting was er des te meer. Dat zorgde ervoor dat ie vocaal wel eens overstag ging maar het was hem gezien de omstandigheden vergeven. "Big Yellow Taxi" oftewel hoe Jackson zich inbeeldde dat Joni Mitchell zou geklonken hebben in een gezellige New Orleanse nachtclub...de versie was heel verschillend dan het originele maar zéér de moeite!

Tijdens de laatste noten van "Fast Forward" voegde Graham Maby zich bij Jackson en die begon de baslijnen van "Is She Really Going Out With Him?" er doorheen te spelen. Het nummer kreeg vrijwel onmiddellijk herkenningsapplaus en werd door een volle Ancienne Belgique meegezongen. Vooraleer ze met "Real Men" begonnen, verschenen Teddy Kumpel (gitaar) en Doug Yowell ten tonele en vanaf toen was de Joe Jackson Band compleet. Het ging Jackson ondertussen ook al een stuk beter af. Hij kuchte nog wel eens maar dat viel al bij al nog mee.

De nummers van het nieuwe album was een samenvoegsel van vier EP's. Elke EP stond voor de stad waar ze opgenomen waren (Amsterdam - Berlijn - New Orleans en New York) en die hadden elk hun specifieke sound. Het energieke "A Little Smile" was Nederlands, het rustige "Kings Of The City" beschreef de New York skyline en "The Blue Time" deed denken aan de rauwe Berlijnse muur en Pink Floyd. Uit een zwarte goochelaarshoed toverde Jackson de volgende cover. Het werd een stevige, donkere versie van "Knowing Me, Knowing You" gespeeld als een bende mad punkrockers zodat er nog maar weinig over bleef van dit bekende liedje. Met het heftige "Sunday Papers" deden ze er nog een schep bovenop. Ziek of niet, Joe Jackson wist de zesde keer dat ie hier te gast was verdomd goed hoe hij z'n publiek moest verwennen! New Orleans georiënteerd bracht ie "Keep On Dreaming" en "Ode To Joy" die net als daarstraks een gezellige, funky groove bevatten. Na klassieker "Steppin' Out" voegde Jackson daad bij woord en verlieten ze het podium. De man was opgelucht dat ie het einde had gehaald.

Onder luid applaus keerden ze terug. Joe Jackson oprecht dankbaar maar wist niet goed wat ie moest zeggen. De vermoeide gelaatsuitdrukking bij het verlaten van het podium daarnet had plaats gemaakt voor een strijdlustige blik. Een weinig van het origineel verschillende punksong "See No Evil" werd gevolgd door het wild om zich heen schoppende "One More Time". Jackson tijdens het nummer briesend door de microfoon en timmerend op z’n piano zat achteraf de longen uit zijn lijf te hoesten naast het instrument. Voor "A Slow Song" riep Jackson de hulp van het publiek in. Als het mij niet lukt, moeten jullie het maar doen zei ie. Het lukte Joe wel en gaandeweg verliet eerst drummer Yowell, daarna gitarist Kumpel en als laatste bassist Maby het podium zodat de Brit de avond afsloot zoals hij die begonnen was, alleen aan de piano.

Dirk Vanhees

Foto © Berugi

Setlist :
SOLO:
"It's Different For Girls" (I'm The Man, 1979) / "Home Town" (Big World, 1986) / "Be My Number Two" (Body And Soul, 1984) / "Big Yellow Taxi" Joni Mitchell cover (1970) / "Fast Forward" (Fast Forward, 2015)

FULL BAND:
"Is She Really Going Out With Him?" (Look Sharp!, 1979) / "Real Men" (Night And Day, 1982) / "You Can't Get What You Want (Till You Know What You Want)" (1984) / "A Little Smile" (2015) / "Kings Of The City" ((2015) / "Poor Thing" (2015) / "Another World" (1982) / "The Blue Time" (2015) / "Knowing Me, Knowing You" ABBA cover (1976) / "Sunday Papers" (Look Sharp!, 1979) / "Keep On Dreaming" (2015) / "Ode To Joy" (2015) / "Steppin' Out" (1982) ---//--- "See No Evil" Television cover (1977) / "One More Time" (Look Sharp!, 1979) / "A Slow Song" (1982)

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL – 22/02/16