LOU DOILLON @ AB, BRUSSEL - 14/12/2015

Artiest info
website  
   

AB, BRUSSEL - 14/12/15

 

Deze avond was een beetje een gok. De naam Lou Doillon was me bijgebleven na de goede kritieken en het beluisteren (in uitgesteld relais) van haar debuutplaat “Places” uit 2012. Deze Franstalige plaat maakte ze onder de auspiciën van Etienne Daho. Deze plaat was een groot succes in de Franstalige landen. Het hoefde dan ook niet te verwonderen dat er in de zaal overwegend Frans gesproken werd. Ze kwam echter vooral om haar nieuwe plaat “Lay Low” te promoten. Deze plaat is dan volledig in het Engels, opgenomen in Montreal onder de vleugels van Taylor Kirk van de folkband Timber Timbre.

Maar eerst was er het voorprogramma Safia Nolin, een mollige Canadese zangeres die zichzelf op akoestische gitaar begeleidde. Samen met haar begeleider op elektrische gitaar zette ze een aandoenlijke set neer. Knap bij momenten, studentikoos op andere. Giechelend tussen de nummers, ontwapenend eerlijk en met een sterke stem deed hun geluid me denken aan de beginjaren van Billy Bragg. Zoals zoveel grote namen vonden ze het een eer te mogen spelen in de zaal waar ooit Edith Piaf op het podium stond.

Toen was het de beurt aan Lou Doillon en haar band. Toen ze het podium opkwam iets na haar band viel direct de gelijkenis op met haar moeder Jane Birkin. Kijk maar eens naar de foto’s van het concert of op het net (poedelnaakt voor de perverten) . Het moet dan ook niet te verwonderen dat ze naast zangeres ook actrice en fotomodel is. Het eerste wat opviel als ze het openingsnummer “Good Man” inzette was haar rauwe zangstem die klonk als een mengeling van Patti Smith, Marianne Faithfull en Lucinda Williams. Alle drie dames met een apart timbre die de songs die ze brengen een meerwaarde geven. Iets wat we het volgende ander half uur mochten ervaren. Na dit zachtjes rockend nummer ging ze op haar elan door: “Let Me Go” (trager maar met een knappe gitaarsolo) en vooral ‘”Where To Start” (een eerste hoogtepunt van de avond. Het terecht uitbundige applaus dat ze kreeg overdonderde haar. Ze bracht haar nummers met een intensiteit die in “Devil Or Angel” tot kippenvel leidde. Na dit knappe nummer met piano en een wederom knappe gitaarsolo liet ze haar band de show stelen in “Deviant”.

Het concert had veel vaart doordat er niet oeverloos geleuterd werd tussen de nummers. Maar als ze iets zei tussen de nummers klonk het oprecht en grappig. Hoewel ze daarin toch ook de gevoelige snaar wist te raken. “So Still” was met akoestische gitaar een rustig nummer dat een contrasterend harde gitaarsolo kreeg. Haar “grawl” in de stem fleurde “Jealousy” op en het poppy ritme maakte van “Worth Saying” een dansbaar nummer. Het herken effect ging door de zaal toen ze “ICU” inzette. Deze radiohit van enkele jaren geleden blijft een aanstekelijk nummer dat direct vlot in het gehoor ligt en tot danspasjes aanzet.

Ze stelde haar bandleden voor die bij de naam van een collega voor deze applaudisseerden. Ze gaven er dan een lap op met het ruige, rockende “Above My Head”?. De eindsprint werd op gang getrokken om te eindigen met het uitbundige “Lay Low” waarbij de elektrische piano en de gitaar voor een duistere sfeer zorgden. Een terecht hoogtepunt om te eindigen. Uiteraard kwamen er bissen. Eerst ging ze alleen aan de piano zitten en speelde ze “Left Behind” waarbij ze de zaal muisstil kreeg om dan met het epos “Places” (in het Engel gebracht) een Patty Smith waardig orgelpunt te plaatsen. Omdat stoppen dan niet echt een optie was bleef ze achter om “Weekender Baby” alleen in samenzang met het publiek te brengen. Beetje flauw kinderliedje naar mijn gevoel.

Maar het was een prachtige avond waarbij Lou Doillon mij kon bekoren. Ik ben fan vanaf nu en hoop dat ze enkele sterke uptempo songs met een boodschap maakt. Dan kan Patti Smith op pensioen en meent deze Lou Doillon zonder moeite haar plaats in. Dus is het besluit dat er een grote dame passeerde in de AB meer dan terecht.

Lisael

Foto © Yvo Zels