LIANNE LA HAVAS @ AB, BRUSSEL - 15/12/2015

Artiest info
website  
   

AB, BRUSSEL - 15/12/15

 

Lianne La Havas, 26 jaar is een Britse met Jamaicaanse en Griekse roots. Ze ziet er uit om door een ringetje te halen: knappe Looks, stijvol gekleed, sexy maar dan in de natuurlijke zin. Haar uitverkochte concert aanvankelijk voorzien op di 24 november is vandaag 3 weken later op di 15 december net niet uitverkocht (het concert werd verplaatst vanwege de terreurdreiging in Brussel). Al bij aanvang van het derde nummer wijst de zangeres er op dat we live muziek moeten ondersteunen in het licht van de recente gebeurtenissen en ze is heel blij dat we met zovelen zijn om dit te doen waarvoor zij ons allen dankt. Meteen wordt een sfeer van samenhorigheid gezet die heel de avond voelbaar zou blijven.

Lianne La Havas is nog niet zo gekend bij het grote publiek maar dat zou op korte termijn snel kunnen veranderen. Haar recente nominatie voor de Grammy Awards 2016 voor Urban Contemporary Album zou haar doorbraak kunnen forceren. In haar thuisland het VK en op het Europese vasteland is haar ster rijzende. Ook bij ons ging haar concert in 2012 in het KC en haar optreden afgelopen zomer op Pukkelpop met de voorstelling van haar tweede plaat ‘Blood’ niet ongemerkt voorbij. Voor de fans is zij al een gevestigde waarde. Al van bij de begin akkoorden van het nieuwe “Green And Gold” reageert de zaal enthousiast. Het is een song over haar roots, naar de kleuren van de Jamaicaanse vlag, rustig kabbelende vingerknip soul a la Sade met een lichte bossa nova gitaartokkel. Het op herkenningsapplaus onthaalde tweede nummer “Is Your Love Big Enough?” klinkt als een publieke uitnodiging en wordt volmondig beantwoordt. De zaal hangt aan haar lippen en La Havas’ stem gaat fel de hoogte in bij dit soort heerlijke soulpop. La Havas maakt, met haar electrische gitaar om de schouder, een stoere indruk maar speelt voortreffelijk terwijl haar 5-koppige backing band volledig ten dienste speelt van La Havas en de song. Vanaf de derde song “Au Cinema” met een stukje van Pharrell Williams’ “Happy” heeft ze de hele zaal voor haar gewonnen, de complimentjes en de ‘I love you’s’ vliegen haar om de oren. Haar stem(uithalen) en uitstraling zijn een lust voor oor en oog. De ravissante zangeres is duidelijk al een en ander gewend, houdt zich cool, strooit met bedankjes en charmeert met haar ietwat verlegen maar ontwapenende glimlach. Toch blijft ze onder al die aandacht uitstekend zingen. Op haar best is ze in de ballade “Wonderful”, een prachtige ode aan verloren liefde of in de folky luisterliedjes “No Room For Doubt” en “Lost & Found” uit haar debuut, songs waarin haar fluisterend hese stem tegelijk zwoel, nostalgisch of teder klinkt. Tegen de tijd dat ze "Lost & Found” zingt, begint haar fijn korrelige stem trekjes van gespannenheid te vertonen. Die lichte rouwheid in haar stem klinkt door in het refrein “You broke me and taught me/To truly hate myself/Unfold me and teach me/How to be like somebody else" dat zich als een mantra herhaalt, hartverscheurend. Het dromerige “Unstoppable” met een lichte upbeat effent de weg voor het vocaal krachtige “Grow” waarin het publiek het bruggetje mag zingen. Geregeld start La Havas een nieuwe song met een bossa nova of jazzy gitaarriedeltje zoals in het lichtvoetige “Midnight” dat al vingerknippend de nacht inschuift. Ook “Elusive” schuift maar dan als een eighties ballad met glijdende vocalen en bonzende drums. Het vrouwelijk publiek voelt hoorbaar mee met La Havas’ liefdessores en eenzaam gitaargetokkel wanneer zij spontaan het refrein meezingt van de break up song “Age”: “So is it such a problem that he's old?/As long as he does whatever he’s told/I'm glad that it's just my heart that he stole/And left my dignity alone”. “Thank you so much”, klinkt La Havas bijna verontschuldigend. Valt La Havas live niet meteen vast te pinnen op een bepaald genre, met het ruige “Never Get Enough” lijkt het er op dat La Havas ook de rockpers en de liefhebbers van harde gitaren aan haar kant wil krijgen. Het begint prettig met weer een bossa nova-tokkeltje, maar krijgt een plotse uitbarsting met overstuurde gitaren en vervormde zang. Het resultaat is een draak van een nummer dat teveel kanten tegelijk op wil gaan. Na deze kleine uitschuiver klinkt het soulwiegende “Tokyo” veel coherenter met een duidelijke gitaarlijn. Voor de encore gaat de zangeres muzikaal naakt, enkel haar pianist begeleidt haar op het hartverwarmende “Gone”. Alleen op gitaar krijgt ze de zaal muisstil voor de intieme fluisterballade “Ghost” waarna Lianne La Havas een licht blauwe gitaar omgordt voor het catchy “Forget” dat met een leuke dance beat de avond uitswingt.

Lianne La Havas is met haar Grieks Caribische roots én met de aandacht van Prince een ‘specialleke’ in het hedendaagse soul genre. Live wordt het perfect gemanicuurd r & b geluid van haar laatste album gelukkigerwijs ingeruild voor een meer naturel geluid waarin de zangeres zich durft bloot te geven en moeiteloos overschakelt van zacht gefluister naar hartverscheurende uithalen, van breekbare akoestische folk naar coole soul-funk. Alles gaat er in als gesneden koek via de glijdende fluwelen vocalen van La Havas. Toch valt het na een tijdje op vooral tijdens de intiemere solo momenten dat haar stem vermoeid klinkt, wat onzuiver en te hees: het was het allerlaatste concert van een lange tour en dus is dit detailkritiek op een sprankelend feelgood concert.

Marc Buggenhoudt

Foto © Yvo Zels

Setlist

1.Green and Gold (Blood, 2015)

2.Is Your Love Big Enough? (Is Your Love Big Enough?, 2012)

3.Au Cinema (Is Your Love Big Enough?, 2012)

4.What You Don’t Do (Blood, 2015)

5.Wonderful (Blood, 2015)

6.No Room For Doubt (Is Your Love Big Enough?, 2012)

7.Lost & Found (Is Your Love Big Enough?, 2012)

8.Unstoppable (Blood, 2015)

9.Grow (Blood, 2015)

10.Midnight (Blood, 2015)

11.Elusive (Scott Matthews cover) (Is Your Love Big Enough?, 2012)

12.Age (Is Your Love Big Enough?, 2012)

13.Never Get Enough (Blood, 2015)

14.Tokyo (Blood, 2015)

Encore:

15.Gone (Is Your Love Big Enough?, 2012)

16.Ghost (Blood, 2015)

17.Forget (Is Your Love Big Enough?, 2012)