KING KING @ SPIRIT OF 66, VERVIERS – 07/12/15

Alan Nimmo, de single malt uit Glasgow, staat al enkele jaren aan de top van de blues. Als singer-songwriter met zijn groep King King rijpt hij zijn songs in Schotse vaten met een Gibson of een Fender bekisting. Dit geestrijke vocht getuigt van zowel positieve gedrevenheid, dat hij ten allen tijde uitstraalt, als van het betere gitaarwerk waar bluesrock en ook wij naar verlangen. De hoogste awards bleven de laatste drie jaren dan ook niet uit, zowel voor zijn stem, zijn albums, als voor de band.

Alan heeft net als zijn oudere broer Stevie nooit gitaarles gevolgd. Het was zijn vader die in een lokale groep nummers van o.a. Deep Purple zong. Toch was het hun moeder die hen stapvoets de weg wees naar de blues. Met optredens in de zestiger jaren van o.a. Free, Small Faces en Joe Cocker terwijl John Mayall ook op de keukentafel werd gegooid. Een stad als Glasgow geeft dan ook alle mogelijkheden en Alan vormde al op zijn zeventiende een band samen met broer Stevie, de Blackwater Blues Band die later uitgroeide tot de Nimmo Brothers. In die tijd klonken ze als Fleetwood Mac door hun dubbele Les Pauls sound. Terwijl ze de blueswereld induiken van de Texas Style Shuffle en Chicago Blues, blijft de rockwereld een even grote invloed uitoefenen, met vooral aandacht aan basspelers als Angus Young bij AC/DC maar ook zang van David Coverdale bij Whitesnake en Deep Purple, of een Paul Rodgers bij Free, Bad Company en Queen. Blues zit eerder in zijn hart, je mag je neus niet ophalen voor sommige muziek omdat je denkt dat het niet echt je smaak is. Alans favorieten zijn Prince, Stevie Wonder en zeker Thin Lizzy die een betere hoogstaande basis vormen, waarmee we toch allemaal zijn opgegroeid. De hedendaagse verwerking blijft voor hem altijd een mooie uitdaging, zijn lievelingsgitaar de Les Paul te bespelen. De Gibson die hij al van zijn vijftiende bezit, er waarschijnlijk mee zal sterven en ook mee wil begraven worden, zegt hij zelf.
We hoorden hem in februari dit jaar op Goorblues nog beloven dat hij zou terugkomen. Komt ons dan tegemoet met een nieuw album “Reaching For The Light” waaruit hij dan ook enkele nummers brengt. Voor dit derde album lag de lat zeer hoog, mede door het succes van het vorige “Standing In The Shadows” dat in 2014 bekroond werd met Best British Blues Album. Volgens Alan zelf is zijn nieuw werk de perfecte mix van blues, rock, soul en funk, nog steviger en energieker. In het huis van een andere king, king Francis, mogen we vanavond hiervan genieten.

Niet alleen de fans in de goedgevulde Spirit of 66 komen hier graag, ook Alan Nimmo, wat we op verschillende manieren zullen ervaren. Samen met zijn bonjour, opent hij deze avond in zijn trotse kilt gekleed, het adembenemende “Lose Control”. Opent dan alle registers en wisselt magnifiek breed opgezette solo partijen met Bob Fridzema op Hammond in “Wait On Time”, een cover van de Texaanse  Fabulous Thunderbirds, monumentaal Rocksymbool van de seventies. “Waking Up” vervoegt nog de nummers uit zijn debuut album. Wisselt dan Strat met zijn Les Paul voor het machtige “Rush Hour”. Wij zingen graag mee met dit nieuwe nummer, vol positieve energie, net als “More Than I Can Take” waarmee ze hier op de Spiritplanken alle blues formules platslaan. Niet moeilijk dat ook Wayne Proctor en Lindsay Coulson als beste drummer en bassist bekroond werden.

We krijgen duidelijk een zeer lange en uitgebreide avond. “A Long History Of Love” luidt dit verder in, een act waarin Bob zijn rol op zijn statige XK-3C Hammond in de blues wereld duidelijk maakt. Hammond en Bob Fridzema brengen deze nummers dan ook tot de betere geneugten waarvan je vooral live kan genieten. Alan maakte dan ook van deze band, de betere samenstelling die je in single malt glas kan aantreffen. Vraagt ons of we het ok vinden terug naar zijn nieuwe album te trekken, waarop meer dan positieve juichkreten volgen.”Hurricane” klinkt zoals de naam zelf zegt, overweldigend. Sfeer zit er goed in, ook dat is hem niet vreemd. Alan wil volgend nummer “You Stopped The Rain” opdragen aan zijn goede vriend Jimi, hier ook aanwezig. Zijn stem brengt dit mooi symbolisch lied tot een meeslepend meesterwerkje, waar Chris Rea naar zou opkijken, terwijl een Bonamassa graag zijn tanden zou willen zetten in Alans Stratocaster. Herinnert ons even aan zijn Schotse vriend en voorbeeld Frankie Miller, eveneens uit zijn geboortestad Glasgow, met een traag en diep kervend “Jealousy”. Alan verheugt zich er wel op na deze lange tour terug naar huis te keren voor Kerstmis. Maar voelt deze maandag het weekend gevoel, inderdaad de mood zit er bij ons allemaal goed in.

Als laatste song het funky “Crazy”. Voorlopig laatste tenminste, want ons handgeklap en onze blije meeknikkende gezichten, hebben ons ondertussen zo opgewonden dat we hier veel meer van willen. Volledige band stemt hiermee dan ook graag in en brengt nog het machtige “Stranger To Love” waarin die heerlijk vette solo’s hun stempel zetten op zijn oeuvre. Meerdere encores blijven deze avond niet uit en we zingen graag mee met “Let Your Love In”. Blijven al of niet door ons handgeklap genieten van het allerlaatste bisnummer “Good Time Charlie” een single van Danny O’ Keefe dat hoog op de Amerikaanse Billboard geraakte in ’67. Waar we hier dan ook hoog tegen opkijken door deze schitterende vertolking door de band maar vooral door deze volbloed frontman. Mocht je deze Nimmo brother nog niet gezien of gehoord hebben, maak er werk van ! Zijn broer Stevie komt 31 januari naar Goorblues. Alan zelf komt ook nog zeker terug de plas over.

Guy Cuypers

Foto © Guy Cuypers

 

 

 

 

        

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

SPIRIT OF 66, VERVIERS - 07/12/15