JACQUES STOTZEM @ SPIRIT OF 66, VERVIERS - 11/12/15

Jacques Stotzem, geboren in 1959 te Verviers, is een autodidact waarvoor we nog geen schaal hebben uitgevonden. Nadat hij Stefan Grosmann zag spelen, leerde hij zichzelf gitaar spelen, hij was toen zestien. Op zijn negentiende is hij al professioneel gitarist en speelt bij enkele bands. Even later begint hij zijn solocarrière in een verfijnde harmonieuze stijl. Geeft dan optredens in Europa en Amerika, ook China, Japan en Taiwan waar hij nog regelmatig gevraagd wordt.  Met grote eer produceert “C.F. Martin & Company” een "OCM Jacques Stotzem Custom Edition". In zijn vorige albums merkten we al zijn belangstelling voor Rory Gallagher. Nummers als “Tatoo’d Lady”, “Moonchild” en “Don’t Know Where I’m Going” hoorden we al in een magnifieke vertolking op vorig CD’s “Catch The Spirit 1 en 2”. Dit jaar maakt hij een instrumentaal album volledig opgedragen aan Gallagher, dan ook “To Rory” genaamd. Samen met Francis Geron is hij medeoprichter van het jaarlijks gitaar festival, met hemzelf als voorlaatste op een affiche waarop de allerbeste thuishoren. Jacques speelt hier vanavond zijn thuismatch, staat al voor het concert te signeren waardoor hij vrienden en fans aan de ingang kan begroeten, toch op zijn eerder bescheiden manier, wat hem siert. Mocht je Jacques nog niet kennen, zijn unieke fingerpicking is en blijft een allergrootse beleving.

De Spirit blijft goed vollopen. Blijkbaar wist het lokaal volk dat hij iets later zou beginnen. Omstreeks halftien stapt Jacques op het podium en vertelt ons hoe hij al begeesterd was in zijn adolescenti van Gary Moore, Neil Young, Jimi Hendrix maar vooral van Rory Gallagher. Daarom dan ook “Moonchild” als aanvangsnummer, waarbij we allen direct begeesterd worden van zijn kunnen. Een akoestische gitaar bespelen terwijl je er drie hoort, met dan nog een vrouwelijk zangkoor in de uiterste hoek van zijn Martin klankkast, geen probleem voor Jacques.

In het eerste deel zullen we vanavond zijn nieuwe album aansnijden met “Just The Smile”, waarbij naast het snaar- ook tokkelwerk subliem wordt uitgevoerd, er staat eigenlijk hier een hele band voor ons op het podium en blijven gewoon in de ban, het applaus als een lange getuigenis. Onlangs trad hij op in Manchester op een Gallagher festival, waar je de tattoos en T-shirts van Rory zag rondlopen. Sommigen vroegen zich duidelijk af wat die Belg met zijn akoestische gitaar daar kwam doen. Tot ze hem hoorden spelen. Jacques vertelt sober dat hij hen gepakt heeft, met wat Rock & Roll in zijn pocket. In 1977 zag Jacques die grote Ier op een concert, zijn favoriete nummer was toen al “Tattoo’d Lady” wat hij hier in een eigen wondermooie en opwindende manier brengt. Hij heeft ook een hoofdstuk “sur le tabouret”, de Ikea stoel verraadde het al een tijdje, terwijl de lichtspots dit kleurrijk beeld in onze ogen proberen te vereeuwigen. Wanneer hij na een concert, zoals dit van Manchester, korte mails ontvangt waarop “You Keep Rory Alive”, smelt er iets helemaal in zijn hart, net zoals hij dit lievelingsnummer speelt “Wheels Within Wheels” en bevestigt ons nogmaals, vanop zijn kruk, hoeveel hij van dit nummer houdt. Zowel, het spelen van diepe gevoelige noten, als zijn enorme vingersnelheid, brengen de ganse Spirit in een verdovende extase. In ragtime horen we het jazzy “Don’t Know Where I’m Going”. Neemt zijn dobro ter hand en loopt voor ons de “Country Mile”, met sliding hand, even speels en ongenaakbaar als Rory zelve. Daarna terug op zijn Martin D-35 en gooit een mix van Lead Belly en Rory over onze hoofden, in een eigen machtige compositie van “Out On The Western Plain”. Voor kenners onder ons wordt dit het betere moment. Jacques legt al zijn kunde en gevoel in deze act, een intro waarin opgewaaid woestijnzand Morricones voetstappen laat verdwijnen, opgewaaid door de stotzen van het paard, dat door Jacques wordt bereden. Een nummer waar hijzelf erg van houdt, verklapt hij nog. We eindigen dit prachtig eerste deel met “Follow Me” en beseffen dat het Rory niet alleen was die de ster aan de hemel wou planten. Dit album herinnert ons niet alleen aan de twintig jaar geleden overleden grote rockartiest, het behoeft ook geen woorden om die muziek terug tot leven te brengen, instrumentaal is de leuze.

Na de pauze vertelt hij dat noten toch aangenamer klinken in een zaal dan op zijn kamer. We kunnen ons nauwelijks voorstellen hoeveel speeluren Jacques op zijn eenzame kamer hier in Verviers moet hebben doorgebracht. Hij toont ons zijn “Deep Sea” in alle kleurfacetten en met zo’n fijngevoelige vingertechniek dat hij ons tussen de vissen de weg kan leiden naar dat kamertje. Vertelt ons dan een ode te geven aan nostalgie, aan Piaf of aan Jimi, hij noemt het voorlopig “Muzette” pour Edith. Eén wat hij op elk concert speelt is ook een ode aan zijn heimatstad, met zijn visrijke rivier die hier doorstroomt en wandelt graag met ons “Sur Vesdre”. De meeste onder ons herkennen hierin hun ganse jeugd, de ganse Spirit is dan ook luisterend stil. Een even meeslepend nummer noemt “twenty-one”. Van zichzelf vertelt hij, wel iets aan zijn haar zou moeten doen, om een Jimi te spelen, maar met zo’n vingerstijl in “Hey Joe” breng je ook deze bluesman terug tot leven. Nog een andere favoriet: U2 met “With Or Without You”, het klinkt allemaal tijdloos en het is het ook. Iemand heeft in de pauze iets op zijn playlist geschreven, merkt hij lachend op, maar het zint hem wel : “Jungle”, svp. Een nummer waarin nog meer speciale vondsten en geluiden uit zijn Martin worden getoverd. Tarzan had het niet beter gekund, zelfs niet met Jane in de buurt. Een nummer dat hij misschien ook volgend jaar op een album zet. Dat deze man veel gereisd heeft hoeft hij ons niet te vertellen, hij stelt het toch altijd op prijs hier te mogen spelen en dankt Francis, zijn goede vriend. Een nummer wat je nooit op dobro speelt, wil hij vanavond toch voordragen. Zo’n glazen bottleneck maken uit een hals van een wijnfles is een delicate zaak vertelt hij, je moet zeer voorzichtig de juiste maat vinden en snijden die op je vinger past. Zo moet je uiteraard verschillende wijnflessen kopen, wat deze techniek dan ook aangenaam maakt. Misschien hadden we deze grap al eens gehoord, of waren het dan whiskyflessen? Het maakt niet uit, zolang de juiste man er zijn vinger in steekt. Bedankt Francis en Verviers en laat hier een “Honky Tonk Woman” voor ons op het podium dansen. Graag horen we nog een encore van Rory “ Wayward Child” uit het nieuwe album. Toen we tijdens het naar huis rijden halfweg ook nog een alcoholtest moesten afleggen, waren we blij dat Rory zelf achter het stuur zat en we gewoon mochten verder rijden, deze keer.

Guy Cuypers

Foto © Guy Cuypers

 

 

 

 

 

 

 

 

        

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

SPIRIT OF 66, VERVIERS - 11/12/15