CHATHAM COUNTY LINE @ DE ROMA - ANTWERPEN, 03/12/15

 

Chatham County Line : het summum van de hedendaagse bluegrass!

Chatham County Line uit Raleigh, North Carolina bestaat reeds vijftien jaar en heeft tot op heden 7 albums uitgebracht. In de USA zijn ze met hun moderne versie van bluegrass heel populair en ook hier in België kunnen ze op een trouwe aanhang rekenen getuige de vier concerten die ze in dit landje geven. Nadat ze gisteren is Brugge speelden zijn ze vanavond te gast op het grote podium van een gezellig gevulde Roma die door gordijnen verkleind werd. Ze speelden reeds een eerste maal in de foyer van De Roma in september 2010 en dit ontlokt boegbeeld en songschrijver Dave Wilson tot de uitspraak dat ze destijds geslaagd zijn voor de auditie.

Net zoals toen in 2010 staan ze met hun vier rond een speciaal ontworpen microfoon. De formatie is in de loop der jaren ongewijzigd gebleven met leadzanger/gitarist Dave Wilson, John Teer op viool en mandoline, Chandler Holt op banjo en Greg Readling op staande bas. De heren zien er zoals steeds uit om door een ringetje te halen en zijn mooi in het pak gestoken. De muziek is gebaseerd op uitstekend geschreven singer-songwriter materiaal met bluegrass instrumentatie. Het ultieme wapen is de fabelachtige meerstemmige samenzang van prachtige luisterliedjes. Dave Wilson schakelt tijdens een song moeiteloos over van zachte, smachtende leadzang naar harmonieuze samenzang met John Teer. John Teers hoge tenor vormt een natuurlijk verlengstuk van Wilsons zachte vocalen.  Het is wonderlijk hoe mooi hun stemmen blenden. Meermaals draagt ook bassist Greg Readling vocaal zijn steentje bij en heel af en toe ook banjospeler Chandler Holt.

Dave Wilson opent het beginnummer “Speed Of The Whippoorwill” (2006) met een akoestische gitaarsolo alvorens de anderen invallen met viool, banjo en staande bas, de viool voert hierbij de hoofdtoon. Dave leidt de songs soms kort in met een beetje uitleg over de ontstaansgeschiedenis. Hij houdt van treinen en vrouwen en deze twee zaken komen aan bod in “The Carolinian”. John heeft hiervoor zijn viool ingeruild voor zijn Gibson mandoline en zorgt samen met Dave voor prachtige harmoniezang. “Chip Of A Star” heeft bij de fans al veel gevoelens losgemaakt en fungeert dikwijls op trouwfeesten en andere plechtigheden maar voor zover Dave weet is het nummer nog niet gebruikt op het moment van de conceptie. Hij vraagt zich af wat onze plannen voor vanavond nog zijn.  De harmoniezang van Dave en John is werkelijk verbluffend, de symbiose tussen de heren hun stemmen is niet te beschrijven. Wilson en Teer nemen duidelijk het voortouw bij het zingen terwijl contrabassist Greg Readling regelmatig ondersteunt met zijn diepere stem. Het voortkabbelende banjospel van Chandler Holt zorgt voor een wervelende drive. De muzikanten wisselen regelmatig van plaats om de andere zo dichter bij de microfoon te laten komen, vooral Chandler Holt en John Teer wisselen dikwijls van plaats. Hieraan is duidelijk te zien hoe goed de muzikanten op elkaar zijn ingesteld, het verloopt allemaal heel organisch en vlekkeloos.

De heren zijn trots op hun thuisbasis en hebben de vlag van North Carolina op de achtergrond gehangen. John Teer zet de toeristische troeven van North Carolina uitgebreid in de verf; als we ooit naar de VS gaan mogen we deze staat zeker niet overslaan. Hij wordt voor zoveel reclame - naar het schijnt - niet betaald. Dave Wilson heeft blijkbaar op relationeel vlak al wat meegemaakt en hij heeft steeds moeite om een einde te maken aan een uitzichtloze relatie, hij wil de andere partij niet kwetsen. Hij vond er dan maar niets beter op dan zijn eigen dood te ensceneren in “Louisiana Freight Train” (“Route 23” - 2005). De smachtende stem van Dave geeft de inhoud nog extra cachet. De mannen hadden voordat ze professioneel muzikant werden “echte jobs” zoals o.a. truckchauffeur,  maar het liefst wat ze deden was zich ziek melden om te kunnen gaan vissen. Dit vertelt Dave bij introductie van het indrukwekkende “By The Riverside” waarbij Dave het nummer extra pigment geeft met een streepje mondharmonica. Af en toe passeert er een instrumental de revue en het is opvallend dat het publiek hier heel enthousiast op reageert. Deze nummers zwepen het tempo dan ook op en zijn een welkome afwisseling en zorgen ervoor dat het concert niet te gezapig wordt.

Dave Wilson prijst, zoals zovelen voor hem, de prachtige Romazaal en ook de Belgische bieren, die hier heel wat goedkoper zijn dan in zijn thuisland. Hij kocht een Westmalle dubbel aan 1,00 € maar in de States betaal je hiervoor al gauw 7 dollar. Het spijt hem dan ook dat hij geen grotere koffer bij heeft. Hij geeft ook mee dat we volgende herfst een nieuw album mogen verwachten. Ze brengen een staalkaart uit hun zeven albums maar het laatste kwam tot hiertoe nog maar weinig aan bod maar dit wordt goedgemaakt met “Tightrope Of Love” uit “Tightrope” (2014). Dave vraagt zich af hoe het zou zijn een echte hit te scoren zoals vb. Taylor Swift (hij en John wonen soms concerten bij van haar of One Direction - zegt hij) en denkt dat het fantastisch moet zijn zo toegejuicht te worden. Het publiek doet met luid applaus zijn best om hen dit gevoel te bezorgen als ze hun hitsingle “Crop Comes In” inzetten. Ze sluiten de reguliere set af met “Wildwood” (2010), waarbij John Teer met een viooloutro het nummer afsluit terwijl de anderen het podium verlaten. Hij geeft enkele minuten een onwaarschijnlijke demonstratie van zijn kunnen op viool. Zijn kompanen vervoegen hem terug voor het eerste bisnummer “What Would You Give In Exchange For Your Soul” (The Monroe Brothers). Ze sluiten uiteindelijk af met het heerlijk rockende “Let It Rock” (“IV” - 2008).

Chatham County Line heeft vanvond de aanwezigen een prachtige avond bezorgd met het beste wat bluegrass tegenwoordig te bieden heeft. De hoogstaande kwaliteit van de songs, de perfecte instrumentenbeheersing van de muzikanten, de onwaarschijnlijk mooie samenzang, het spelplezier dat van het podium spat, er is niets op het concert af te dingen behalve misschien dat het iets minder lang duurt dan het aangekondigde anderhalf uur. Een mooie bonus krijgen we nog bij het napraten in de persoon van de  Rotterdamse verzamelaar van 78-toerenplaten dj  Blue Flamingo, die een set met platen van artiesten uit vervlogen tijden draait. Op het einde neemt hij zijn gitaar ter hand voor een knappe versie van de Engelse traditional (500 jaar oud volgens dj Blue Flamingo) “Scarborough Fair”, vooral bekend in de versie van Simon & Garfunkel. Een verrassend mooi slot van een schitterende avond.

Lou van Bergen

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

 

Artiest info
website  
facebook  

DE ROMA, BORGERHOUT - 03/12/15