BERLAEN @ ARSCENE, HANSBEKE - 28/11/15

Maar wat Wouter Berlaen klaarmaakte, slaat toch alle records. De manier waarop hij het overvolle zaaltje inpakte was van uitzonderlijke klasse. Hij heeft er bovendien de songs voor… 

De schier ideale omstandigheden om te concerteren in Arscene (Hansbeke, Nevele) hebben in de loop van de vijf en een half werkingsjaren geregeld geleid tot optredens waar artiesten ver boven zichzelf uitrezen: de droge akoestiek, de technische omkadering, het knusse van de ruimte, de gezellige foyer, de zorgen waarmee men de optredende mensen omringt en, niet te vergeten, de houding van het haast op de schoot zittende publiek (het thuispubliek komt louter om de muziek, de bezoekers zijn fans) zorgen voor een optimaal kader. We zagen er zelfs al (jonge) formaties excelleren, die elders helemaal niet het niveau zagen halen van bij Arscene, maar ook rotten in het vak die er zich overal en altijd doorslaan waarderen hogelijk het als studio ontworpen zaaltje, dat maar één gebrek heeft, dat ze zo klein is. Intussen weten ze dat tot in Tasmanië. We kregen al tegenwind van sceptici, die wanneer ze dan toch tot een bezoekje overgehaald konden worden, de kritiek snel weer inslikten. We overdrijven dus niet. 

Maar wat Wouter Berlaen klaarmaakte tijdens zijn passage op zaterdag 27 november, slaat toch alle records. Onverwacht is het niet, maar de manier waarop hij het overvolle zaaltje inpakte was van uitzonderlijke klasse. De man voelt zich als een vis in het water voelt op zowat elk podium, in elk samenwerkingsverband, in de vele muziekstijlen die hij als bassist, maar ook als zanger-gitarist omarmt, dat mochten we al vaak ondervinden. Dat hij zich als entertainer zo uitgesproken zou profileren was echter ook voor ons een openbaring. Hoe modern en hedendaags zijn stijl ook is, zijn performance heeft iets van de vroegere entertainers die hun gevarieerde publiek een avond lang amuseerden. Je weet niet wat je meest moet bewonderen aan deze man: er is zijn zuiver muzikaal talent. Hij is één van de beste bassisten van België, en gelijk een heel graag geziene sideman, die méér doet dan begeleiden, maar met zijn inbreng het geheel naar grotere hoogten tilt. 

Al drie cd’s lang bewijst hij op de koop toe over songschrijverscapaciteiten te beschikken, waarbij hij het Zultse dialect op een soepele wijze inschuift in de melodie, heel catchy en bovendien met telkens weer een zinnige boodschap. Maar er zijn ook een ongewone intellectuele scherpte en brede algemene kennis (tot ver buiten de muziek) die samen komen in zijn gevatheid, zijn ongeëvenaard improvisatorisch talent. Plus, niet onbelangrijk, vooral voor de dames dan, zijn ontegenzeggelijke vlotheid, elegantie en knappe looks, en zoals wij hem menen te kennen, zijn fijne, attentvolle menselijkheid. Wouter had in de gezellige omgeving van Arscene natuurlijk gewonnen spel: de zaal zat bomvol fans, die lange niet alleen uit Zulte kwamen. Maar hoe hij daar dan mee omgaat, hoe hij inspeelt op publieksreacties en soms hele sketches ter plekke ensceneert, her is maar weinigen gegeven... Het helpt vanzelfsprekend als je naast je een paar prima muzikanten weet. Berlaen, de groep, bestaat verder uit Ward Snauwaert op elektrische gitaar en Laurens ‘Loco’ Billiet op drums en elektronica. Ward is tevens de opnametechnicus van de groep. Hij bezit zijn eigen studio en dat op amper enkel honderden meters van Arscene, zodat het kleine Hansbeke binnen wandelafstand over twee volwaardige opnamestudio’s beschikt. 

Hoe goed de muzikanten ook zijn, het is Wouter die alle aandacht naar zich toe zuigt. Sterker: de twee zijn niet zelden de punching ball van de frontman. Vooral Loco moet het ontgelden, maar die houdt zich wijselijk van de domme en kwijt zich verder voortreffelijk van zijn vooral ritmische taak. We willen echt niet te veel in detail gaan, niet zozeer om niet al te veel te verklappen, maar vooral omdat elke show vermoedelijk gans anders uitdraait. In Arscene was de traditioneel dubbele set ingedeeld in een cd-presentatie, waarbij alle songs de revue passeerden zoals ze op ‘Van mijn Erf’ staan. Daar zou nog een pakkend coda bij komen. Na de pauze was het dan tijd voor wat Wouter ‘De fun, de hits!’ noemde, vooral nummers uit de vorige twee cd’s. Er waren twee constanten, eerstens de hilarische intro’s en outro’s, die de songs in een juister perspectief plaatsen, en vervolgens de voortdurende wissel van de wacht: bij de iets snellere, soms fel rockende songs hoort de elektrische bas (Wouter speelt ook een mean contrabas, maar die was die avond blijkbaar op reis, naar een heuvel op Tenerife misschien?), terwijl bij de andere liedjes de akoestische gitaar past. 

In opener ‘Speciaal’ mogen de drie meteen al van jetje geven, terwijl ‘Gelijk nen echte Veint’ de akoestische vergt. We vermenen dat Wouter veel mensen ontwaart die hij ‘wree geiren ziet’ en voor de meest dierbaren, zijn lief en zijn ouders, heeft hij meteen de raadgeving klaar dat ze de teksten niet al te serieus moeten nemen: er zijn autobiografische songs bij… maar de meesten zijn gewoon ’biografisch’. Maar nummer drie, ‘Van lief naar laf’, is wel degelijk autobio. Berlaen weet je ook te raken op de gevoelige plek: ‘Drei Letters (W.E.G.)’ beschrijft de pijn van het verdwijnen van zijn diep betreurde vriend en collega Luc De Vos. Ze reden vaak samen in de wagen naar en van optredens, en daar heeft Wouter de beste herinneringen aan. Het lied is even loeihard en realistisch als teder en ingetogen. De potente single ‘Ier in de Midd’n’ klinkt intussen bekend in de oren, want hoewel het een dijk van een single is, draait de nationale radio hem toch (de wonderen zijn de wereld niet uit!) Die song staat trouwens midden op de plaat. In het volgende krijgt een onbetrouwbare ‘Beste Moat’ duchtig van langs, maar ‘Een goe Lief’ maakt veel goed. 

Die song is een vertaling van ‘True Love Travels On A Gravel Road’, dat Elvis Presley opnam in 1969 en zo bekend maakte, nadat het al een hitje was geweest het jaar ervoor. Percy Sledge had er iets later een hit mee. De song komt van het succesvolle songschrijversduo Dalles Frazier- Arthur Leo ‘Doodle’ Owens. Wouter dacht echter aan de versie die de Afghan Whigs op EP ‘Uptown Avondale’ (1992) plaatsten. In elk geval heb je enige moeite om de song te herkennen. ‘Van mijn erf’ spat titelsonggewijs uit de boxen en daarop volgt ‘Z’hé mij zoeu g’had’. Wouter vertelt fier dat Evi Hansen op dit nummer meezingt (al is ze er vanavond niet bij) We overwegen eventjes om dit dorp te herdopen in ‘Hansenbeke’, maar daar is ‘Den Twijfel’ al, waarvoor Loco zijn windjammer-melodica bovenhaalt, een hilarisch zicht overigens. Als een wervelwind is dit eerste deel voorbijgegaan, dank zij de heerlijke uitvoering van de sterke songs die Berlaen bijeen pende. Maar er volgt nog iets. Want ‘Drei Letters (W.E.G.)’ brengt Wouter ertoe om als hommage aan Vossie diens ‘Hij leeft’ te brengen, een aangrijpende uitvoering trouwens. Morgen is het 29 november en dan heeft Luc ons precies één jaar geleden verlaten… De song eindigt met een citaat uit ‘Mia’, waarin Wouter een kleine wijziging aanbracht: ‘Sterren komen, sterren gaan, alleen El Vos blijft bestaan’ 

In deel twee kregen komen de songs uit eersteling ‘Vanuivoeurt’ en opvolger ‘De loatste Man’ haasje over binnengerold en maakt de band ‘de fun’ waar. We beginnen te vermoeden dat ‘the hits’ dan weer eerder ironisch bedoeld is, al kunnen we de tweede bis wel als een hit bestempelen. Maar ‘Ne Werkmens’ is wel van Ivan Heylen natuurlijk! Geeft allemaal niet: als Berlaen een feestje bouwt dan zal je dat gegarandeerd niet snel vergeten. Halverwege is er wel weer plaats voor een Vosmoment: Luc zong immers mee op ‘Ge zij were zat’ (uit de eerste) en speelde ook mee in de bijpassende clip. De ‘zatte vertoning’ aan het eind van dit metadrinklied geeft Wouter de kans zijn ‘operatische’ kwaliteiten aan te spreken. Freddy Mercury en Mika hebben er niks aan. Het was de onvermijdelijke ontlading na het emotievolle ‘Zondag Josdag’, asfluiter van ‘De loatste man’, een pakkende mijmering over zijn pépé. ’n Lach en een traan, het is van alle tijden… De story over de zuster van je lief, ach, die doet de man zelf wel uit de doeken. 

Derde bis kon na zoveel joligheid niet anders dan een slaapliedje zijn. Maar waar eerst ontroering de toon aangaf, groeide ‘Ge moet mij loat’n sloap’n (o’k moe be)’ uit tot een trance-opwekkende mantra die gaandeweg zijn geheim prijsgaf: koop cd’s van Berlaen! Gelukkig zijn de platen zo goed dat ze geen hypnose nodig hebben om je in te palmen. En wat Wouter er met Berlaen live mee aanvangt, dat is helemaal het einde. Al zal het voor velen die Berlaen ontdekken vooral ‘een nieuw begin’ zijn… 

Antoine Légat.

 

Clubtour ‘Van mijn erf’ CD presentatie @ Music Village Brussel (AB)
10 december 2015 @ 12:00 – 13:30

Berlaen solo @ OC d'Iefte Deerlijk
22 december 2015 @ 14:00 – 16:00

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

ARSCENE, HANSBEKE - 28/11/15

Recensie