ARISTOCRATS @ SPIRIT OF 66 - 10/12/15

De beste vergelijking voor deze band is een kernfusie in een reactor zonder scheurtjes, de Spirit staat meer dan ooit stevig op zijn grondvesten. Vanavond voor fans van seventies fusion tot progressieve rock, jazz tot rap metal, instrumentaal tot gewoon absurd meesterwerk. Moet je niet vertellen dat alleen virtuozen zulke key-ways kunnen aanleggen. Het is dan ook aangenaam vertoeven tussen T-shirts van Zappa en Vai, Crimson en Satriani, maar ook Stravinsky en Bartok, Mozart en Bach verborgen “underwear”. Alleen grootse dingen ontstaan door een toevallige combinatie, zoals planeten door een big bang, of een “Bad Asteroid”, één van hun nummers waar nieuwe tabulaturen en akkoorden in verschillende tempo’s en ritmes, de pan uit swingen. Bij deze drie musketiers is er geen voorman, ze maken om beurt hun duel, zowel in solo’s als eigen composities. Maar behoedt u wanneer ze samen aanvallen. De jongste, gitarist Guthrie Govan is geboren in 1971 in Chelmsford/ Essex in England en speelde bij Asia (2001–2006), GPS, The Young Punx en The Fellowship, Erotic Cakes en meer recent Steven Wilson. Is gekend als instructeur voor zijn werk bij UK magazine  Guitar Techniques, Guildford's Academy of Contemporary Music, Lick Library en the Brighton Institute of Modern Music. Ook in 1993 verkozen door Guitarist magazine als "Guitarist of the Year”.

De drie samen schelen slechts één jaar. Marco Minnemann is een Duitse drummer en multi-instrumentalist geboren in 1970, woont nu in San Diego, Californië. Heeft een vijftigtal solo CD’s op zijn naam, waar hij op de meeste instaat voor zang en alle instrumenten. Staat gekend voor zijn sterk vooruitstrevende drum techniek “interdependence” genaamd en publiceerde verschillende handleidingen hieromtrent. In 2011 komt hij in het nieuws bij de grootse auditie nadat Mike Portnoy Dream Theater verliet. Treedt op met verschillende groepen, sinds 2011 was hij lid van Steven Wilson’s studio en touring band, net zoals Guthrie. Terwijl hij sinds 2013 optreedt met Joe Satriani, net als de derde musketier van de Aristocrats Bryan.

Bryan Beller, geboren in Virginia/US in 1971, woont als kind in New Jersey. Als Amerikaans basgitarist is hij gekend voor zijn werk met Dethklok, Mike Keneally, Steve Vai, James LaBrie van Dream Theater, Dweezil Zappa en dus ook Joe Satriani. Hij maakte enkele soloalbums en dvd’s, speelt samen met verschillende muzikanten, samen op cd met o.a. Steve Vai, Mike Keneally, Joe Satriani, Dweezil Zappa, rijtje loopt verder met een vijftigtal, steeds op bas. Alle drie zijn ze componisten en instructeurs, met een vernieuwende fase in de muziek. Het begon allemaal met een tijdelijke wissel. Guthrie viel in voor Greg Howe voor het optreden op de “Anaheim Bass Bash, Zuid Californië in januari 2011. Dit leidde achteraf, door deze wilde enthousiaste ervaring, tot een nieuwe geboorte in de muziekwereld. Op hun facebook staat ingevuld voor geboorteplaats “world”. Trekken naar de studio in Chicago en maken daar in één week hun debuutalbum. Brengen vanaf toen hun adembenemende duels op concertplanken van alle continenten. Stellen deze avond hun derde studio album voor in hun “Tres Caballeros Europe Tour”.

Direct ertegenaan uit het nieuwe album Tres Caballeros met “Stupid 7”. Snel drumwerk, bas en gitaar waar King Crimson graag had mee willen stretchen voor hun muzikale limieten in deze grandioze sprint. We zijn we nog maar net gestart, voor velen zou dit op een dynamische shock lijken, het is en blijft een sublieme voorstelling van hun instrumentale vaardigheid. De synergie zet zich voort in een rustiger tempo met ”Jack’s Back”. Een nummer door Guthrie geschreven over de fictieve dief Jack, die steeds moet rennen en zichzelf verbergen. De plastiek tussenwand mist zijn doel wanneer Marco die louter gebruikt als drumscherm, speelsheid alom terwijl zijn Zildjian bekkens de kern van de storm ondergaan. De adrenaline wordt verder door ons gemeten in “Texas Crazypants”. Een nummer van Beller die zijn Texas hoed opzet en vertelt over een tocht van Nashville naar Californië op een weg gelijkend op de Route 66. Hij was juist gescheiden, en route in the desert, een dipje en wil in een benzine station een koffie drinken. Komt er een vrouw op hem toegelopen, schreeuwend dat hij over haar wagen liep…na ontkenning volgt een tweede vrouw schreeuwend dat hij over haar zus haar wagen liep, hij weerom ontkennend. Vraagt dan aan een getuige enige verklaring waarop deze alleen maar bevestigt dat hij erover liep. Om van deze oplichting af te geraken geeft hij dan toch een bedrag van 150 dollar. Waarna die dame in crazy hotpants hem omarmd en bedankt. Dankt nu die vrouw dat dit nummer hem slechts 150 gekost heeft.

De beurt aan Marco om zijn nummer voor te stellen. Elke song van het album is een belevenis en een reis in de supersonische sferen. Vertelt dit nummer geschreven te hebben op tour terwijl iedereen ziek was. “Pressure relieve” brengt dan meestal enige verzuchting. Een nummer vol moeilijke composities waar je wel Frank Zappa op wandeling kan tegenkomen, al of niet met zoete allures. Of we graag naar een ouder album gaan, jazeker juichen wij. De titeltrack van het tweede album “Culture Clash”, geschreven door Govan. Gaat over hun vele reizen en ontmoetingen met verschillende culturen en gewoontes, zoals voedsel dat je eigenlijk nooit zou willen eten. In hun interactief samenspel worden mekaars vaardigheden nog eens verduidelijkt. Beller legt ook uit dat hun vuisten tegen mekaar dit symboliseert en op een plezante manier relativeert. Uit hetzelfde album ook “Louisville Stomp” van Beller dan weer, die vertelt dat dit nummer al jammend werd gemaakt, als thema voor een cartoon dat gek genoeg was om hun naam eer aan te doen, want dwaze toestanden en Aristocrats horen bij elkaar. Volgende compositie gaat over hun veteraan en reisgezel, Oink. We zagen het roze varkentje al zitten op de amp, maar wordt nu voor de micro gebracht, terwijl Beller er een plastieken kip op nahoudt. “Pig’s Day Off” wordt hier vertolkt door beide dieren. Ik herinner me even Zappa die “Dirty Love” op het podium met een poedel en een lavement toestel stond te…zullen we maar zeggen… zwaaien. De oinken en de hanenkreten vervoegen zich tot een harmonisch beeld dat op een cymbaal wordt achtergelaten. De kunst was er om de dramatische val zo lang mogelijk uit te stellen. Marco die ooit met een snelle wagen van een tornado wegreed op zoek naar veiligheid, schreef dit met een snelle drum “groove” terwijl de andere twee op hun snaren op complementaire snelheden spelen. Het geheel getuigt van een lang drumsolo en de grootste tornado die Californië ooit kende.

“Smuggler’s Corridor” met een tango op de achtergrond waarbij de “Shadows” hun plectrum in het rond zou vliegen. De volle Spirit wordt omgetoverd in een meezingend koor gedirigeerd door Bryan. Wanneer hij vraagt enkel veertig plussers mee te zingen, klinkt het verbijsterend hard terwijl later de enkele vrouwelijke stemmen hun mannetje moeten staan, zonder degenen die beweren een meisje te zijn. De “Kentucky Meat Shower” handelt instrumentaal over een voorval op 3 maart 1876, waarbij stukken rood vlees uit de lucht vielen. Een gek genoeg voorval voor deze Aristocrats er een nummer voor te schrijven. Beller heeft een verklaring waarbij een buizerd in de lucht zijn paardenvlees er terug uit braakte, terwijl de andere buizerds hem gewoon nabootsten. De plezante noot is wel het gratis vlees als geschenk uit de hemel. Het ingestudeerd nummer beginnen we in koor terug te zingen waardoor het drietal het podium moeilijk kan verlaten en brengen als encore “Get It Like That”. Zeker Francis niet vergeten en zij drukken er nogmaals op altijd graag terug te keren naar deze spirit of 66, een zaal met een goede sfeer en akoestiek. Kregen elk een Belgisch biertje aangeboden door een gulle fan ….”een zwijntje” met een roos biggetje op de etiket.

Guy Cuypers

Foto © Guy Cuypers

 

 

 

 

 

 

 

 

        

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

SPIRIT OF 66, VERVIERS - 10/12/15