SWINGIN’HULSEN- 05/08/16

Freak

Hulsen en muziek, het past blijkbaar bij elkaar. In de jaren zeventig en deels tachtig werden er tal van optredens georganiseerd in de plaatselijke parochiezaal. Het was de tijd van Big Bill, The Boxcars, de Rick Tubbaxen en andere Kreuners.  We waren dan ook verheugd dat drie kennissen (Marleen, Dirk en Patrick)  in 2007 hun schouders zetten onder een nieuw initiatief dat luisterde naar de naam Swingin’ Hulsen. Met succes want de tiende jaargang werd gevierd met mooie namen.

Het tweedaagse muziekfestival in Hulsen (een gehucht van Balen) vierde dus feest en dat ging niet onopgemerkt voorbij, met voor elk wat wils wat programmatie betreft. We waren er bij op vrijdag met op het programma een ferme streep funk, vette authentiek gebrachte blues, rock en pop met als headliner op vrijdag Daan.  Zaterdag stond De Mens voor de tweede maal op het plaatselijke podium naast het kerkplein. Nadien sloot de Britse coverband Rock m e Abba deze tiende editie af.

Doghouse Sam & His Magnatones

Maar de spits van deze feesteditie werd afgebeten door Freak. Dit was ‘funk met ballen’. Dit was mijn conclusie na een erg energieke set. Freak, bestaande uit vier Kempenaren, heeft wel wat ervaring in het muziekwereldje. In 1997 zag de band het levenslicht, maar enige tijd later na het overlijden van de drummer Geert werd de riem er afgelegd.  Tien jaar geleden kwam er een éénmalig reünieconcert in Mol en zwermden  de muzikanten uit naar andere bands, onder meer bij Cirque Atomic. Maar nu stonden de vier in het zwart uitgedoste heren van Freak er terug  en dat hebben ze geweten in Hulsen. Met hun EP ‘Eruption One’ nemen ze alvast een nieuwe start met overwegend eigen nummers. Dan was het uitkijken naar Doghouse Sam & His Magnatones, de band rond Wouter Celis, alias Doghouse Sam (DS). De scherp ogende Limburgse frontman nam het voorbije jaar een nieuwe look aan en heeft zijn typische petje ingeruild voor een hoed. Zoals vaak het geval is kwam de geboren performer gevat uit de hoek in de interactie met het publiek. Het lijdt geen twijfel dat dit trio, dat verder bestond uit drummer Franky Gomez (ex-Elmore D) en stand up bassist Jack O’Roonie (ex-Seatsniffers), er een flink aantal fans heeft bijgekregen na dit optreden. DS en zijn band eerden niet alleen de grote bluesnamen zoals onder meer Bo Diddley (‘My White Horse’) en Fats Domino’s swingende versie van ‘I’m Ready’.  Maar we weten al lang dat Wouter Celis een prima stem in huis heeft, maar ook  een goede pen hanteert in het schrijven van eigen nummers (het oudere en aanstekelijke ‘Back in the Ring’ en ‘Get it On’), begeleidend op slidegitaar. Het publiek kon zich er wel in vinden hadden we de indruk. Ook in het nummer ‘Why’, van bassist Jack, dat uitmondde in een schitterende bassolo.  Maar ook drummer Nico Gomez mocht een leuke solo uit de mouw schudden nadat eerder een ode gebracht werd aan mondharmonicagrootmeester Sonny Terry. Die zagen we samen met zijn vaste kompaan Browny McGhee in een ver verleden nog aan het werk in de gewezen Turnhoutse bluestempel van de Warande.   Ook bekender en recenter werk zoals ‘Knock Knock’, titelsong uit het recentste album kwamen aan bod, evenals ‘Scratch a Lie’, met een flink vleugje country. Je merkt het dat DS & His Magnatones een veelzijdige band zijn en niet te vangen zijn voor één bepaalde stijl. Zoals vaak eindigde de set met zijn driesnaren tellend blikken gitaartje (gemaakt van een Kelloggsdoos). Het is smullen van het aanstekelijke ‘Ain’t That Time’. Daarmee kwam een einde aan deze pure, rauwe benadering van de blues.  Vermelden we nog dat deze drie heren weldra een EP-Vinylalbum op de markt brengen met een ode aan bluesgrootheden zoals Willy Dixon, Fats Domino, John Lee Hooker, Bo Diddley en Muddy Waters. Eind oktober begint de groep opnieuw aan een tour in Spanje, waar ze zeker ook een nieuwe schare fans zullen overtuigen van hun muzikale talenten. Olé.

Met Guy Swinnen Band haalden de organisatoren een certitude in huis, want de man uit Diest was  al een aantal keren te gast was in Hulsen. En het dient gezegd: de gewezen frontman van The Scabs was in vorm en was na afloop bijzonder tevreden over de kwaliteit van het geluid. Het werd een mooie, gedreven liveshow en het Hulsense plein liep op dat moment al aardig vol. Guy Swinnen heeft een flink aantal bekende nummers in de pocket en die werden haast allemaal gespeeld, gekoppeld aan een paar covers zoals onder meer ‘Perfectly Good Guitar’ (John Hiatt). Geen ‘Matchbox-car’, maar wel  ‘Dont You Know’, ‘Shot’, ‘Handdle With Car’, ‘I Need You’, ‘Hard Times’, ‘Nothing On My Radio’ en nog veel fraais zoals de klassesong ‘Robbin’ The Liquor Store’, … Rock & rollgewijs ging het verder met een mix van ‘Let’s Have A Party’ en ‘Satisfaction’ en ook hoorden we een funky versie van een song van The Clash. Swinnen en zijn energieke band deden wat van hen verwacht werd en zodat er een aantal bissen aan te pas kwamen zoals ‘Seven Days’ en Neil Youngs ‘Rocking In The Free World’. Leuk optreden. Dat kon ook gezegd worden van Daan, die een stuk voorbij middernacht werd aangekondigd door presentator van dienst Gert Vreys. Daan kon rekenen op de muzikale kwaliteiten van zijn bevallige drumster Isolde Lasoen, gitarist Geoffrey Burton , synthesiserspeler Jeroen Swinnen, bassist Jean Francois Assi en ‘last but not least’ Jo Hermans, de veelzijdige trompettist uit Kasterlee. Een uitstekende gerodeerde topband, die ons echt kon bekoren onder aanvoering van frontman Daan, die er best wel veel zin in had en een beklijvende indruk liet. We hadden er niet echt veel benul van hoeveel bekende deuntjes de revue passeerden, maar het waren er vele, die telkens met de nodige passie gebracht werden door deze gedreven frontman, die toch wel op een speciaal muzikaal parcours mag terugblikken en niet vies is van experimenten. Dat deed hij al met ten tijde van Citizen Kayne en later ook met Dead Man Ray. Maar vanaf Daan ging het echt crescendo met deze geboren performer, die graag vele muzikale paden bewandelt. Hits à volonté werden gebracht in dit met flair gebrachte optreden met wondermooie versies van ‘Everglades’, ‘Exes’, ‘Icon’ en de mega-dancehit ‘House Wife’. Ook ‘The Player’ en ‘Victory’ (met een knappe intro op orgel) ontbraken niet. Bisnummers bleven niet uit, zoals het pakkende ‘The Mess’, titelsong van zijn meest recente schijf. Afgesloten werd er met de klassieker ‘Swedish Designer Drugs’, een duosong met Isolde Lasoen. Een wat mij betreft bijzonder gesmaakte afluister om deze vrijdagse festivaldag af te sluiten. Klasse toch wel van de organisatie, die met Daan een topband in huis haalde voor deze tiende editie.

Sis Van Hoof

Foto © Sis Van Hoof

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook