LOKERSE FEESTEN - 08/08/16 - Dag 4: Zornik, Neil Finn, Trixie Whitley & Garbage

 

Zornik

Na de volledig uitverkochte metaldag op zondag kon men verwachten dat het op maandag iets rustiger zou en mocht zijn maar de mannen van Zornik gaven er met opener ‘It’s So Unreal ‘meteen een lap op zo dat het reeds goed gevulde festivalterrein meteen klaarwakker was. De band blaast dit jaar 15 kaarsjes uit en dit verklaart meteen de goed geoliede machine die Zornik geworden is. Frontman Koen Buyse, volgend jaar ook al 40!, loopt en springt op het podium als een jong veulen en genoot duidelijk van de publieke respons . De combinatie van harde maar tevens melodieuze pop-rock werkt nog steeds en alle hits (Believe in Me, Scared Of Yourself…) passeerden de revue (hoewel.. ‘Hey Girl ontbrak’) en werden op de eerste rijen luidkeels meegezongen. En bij afsluiter ‘Goodbye’ ging de publieke decibelmeter nog wat extra de hoogte in. Stevige maar leuke opener. En dan werd het uitkijken naar de Nieuw Zeelandse Neil ‘Mullane’ Finn, zoals de man in werkelijkheid heet ! Van beroep muzikant en songsmid van het zuiverste soort. Onder het motto van ‘wie zijn vrouw en gezin heeft meegenomen is nooit te laat thuisgekomen’ laat hij zich heden ten dage begeleiden door zijn vrouw Sharon (bass & backingvocals) en zonen Liam (gitaar, vocals) en Elroy op drums. Een toetsenist en een backingvocaliste vervolledigden de band. De man schonk ons in het verleden met Split Enz. en vnl. Crowded House pareltjes die in de Beatlescatalogus niet zouden misstaan. Openen deed hij echter met een 2-tal songs (Pony Ride & She Will Have Her Way), uit zijn vele soloalbums. Maar na de Split Enz. song ‘One Step Ahead’ werd het eerste blik Crowded House nummers opengetrokken. ‘Something so strong’ deed het publiek heupwiegen en ‘Distant Sun & Fall At Your Feet’ deed ons verlangen naar meer. Neil wisselde de gitaar voor de piano en kondigde ‘Dizzy Heights ‘ aan, de titelsong van zijn laatste soloworp,maar zoon Liam maakte pa er op attent dat ‘Message To My Girl ‘, het andere Split Enz. pareltje op de setlist stond. ‘Pineapple Head’ en het onvermijdbare ‘Don’t Dream It’s over’ deed ons terug verlangen naar de Crowded House dagen. Ondertussen viel de avond en kon de Grote Kaai genieten van een mooie zonsondergang. Neil kreeg de mare dat er slechts 6’ meer restten van het voor hen voorziene uur.Hoewel de band er gerust nog een extraatje wou aan breien, want fun op het podium hadden ze zeker, werd ‘Weather With You ‘ de perfecte afsluiter van een mooie maar voor velen veel te korte set.

Trixie Whitley

Trixie Whitley dan. Ik zag haar in augustus 2008 een eerste keer live optreden op het Herbakkersfestival te Eeklo, waar ze schoorvoetend bij haar laatste nummer in de set een gitaar omgordde en toegaf dat ze nog maar pas dit instrument was beginnen aanleren. Maar vandaag! Wat een transformatie! Een schitterende soulvolle stem had ze toen reeds maar nu staat ze daar als enige gitariste in haar 4-koppige band met een ongeziene verbetenheid de snaren van haar gitaar te pijnigen…. de appel viel inderdaad niet ver van de boom (met dank aan de betreurde pa Chris) . Hoewel het ’schuchtere meisje’ op het podium soms nog wel aanwezig is, bv. na het fragiele ‘Oh The Joy ‘ die ze solo brengt, bedankt ze het publiek op een ontroerende manier in’t Engels, omdat ze zich in het Nederlands te kwetsbaar zou opstellen, kan ze ook tekeer gaan als een wilde furie cfr. ‘Need Your Love’. Zelden zo iemand om liefde horen krijsen. Ook in het nieuwe en vrij experimentele ‘The Shack’ trok ze alle registers open. Hoogtepunten als het mooie ‘Closer’ en afsluiter ‘ ‘Breathe You In my Dreams’ die Trixie te midden van het publiek bracht, tilden dit optreden tot een meer dan aanvaardbaar niveau. Maar misschien gedijt de muziek van Trixie toch meer en een intimistische sfeer. Benieuwd hoe deze dame blijft evolueren! De kans dat Trixie een hele grote zal worden is zeer reëel! Garbage, de band rond de sympathieke roodharige Shirley Manson , was op dag 4 de headliner van dienst en deed dit naar behoren. De hitsingles ‘IThink I’m Paranoid’ en ‘Stupid Girl’ zaten gans vooraan in de set. De stem van Shirley verdween echter soms in het gitaargeweld van de band en hoewel Shirley meer dan moeite deed om het publiek te behagen (ze bedankte het Belgische publiek meermaals voor de jarenlange steun aan de band en even kwam er zelfs een traantje bij kijken!) bleek de respons van het publiek eerder aan de lauwe kant. De eerste rijen genoten duidelijk maar verder op het terrein heerste onverschilligheid. De maandagavondblues had blijkbaar duidelijk toegeslagen. Nochtans kregen we leuke versies van ‘Sex Is Not The Enemy’, Bleed Like Me (zowat het enige rustpunt in de set) en de rap ‘Shut Your Mouth’. En wie na ‘Only happy when It Rains’ en afsluiter ‘Cherry Lips’ nog gehoopt had op een bisnummer was er helaas aan voor de moeite. Maar al bij al toch terug een mooie festivaldag op deze 42 ste Lokerse Feesten.

Jan Van Streydonck

Foto © Lokerse Feesten

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook