JAZZ MIDDELHEIM @ PARK DEN BRANDT, WILRIJK - 14/08/16 Dag 3: Avishai Cohen, Jef Neve & Typhoon, STUFF. 'Hybrid Love', Melanie De Biasio, Tutu Puoane en Rebirth::Collective (feat. Jesse van Ruller)

 

Jazztalks: Belgium: The Jazz Scene Today

Ashley Kahn interviewt Eric Thielemans, curator van de club stage gisteren, en Tutu Puoane die er vandaag twee sets speelt met haar Joni Mitchell project. Ashley Kahn is een New Yorker, schrijver, muziekkenner met naam en de Winnaar van een Grammy Award door zijn teksten over o.a. John Coltrane en Miles Davis. Tutu Puoane en Eric Thielemans zijn twee muzikanten uit totaal verschillende werelden komen samen op het podium en zullen de jazz scene in België bediscussiëren en de nieuwe muziek voorstellen. Ashley Kahn begroet de aanwezigen om al zo vroeg te komen en vindt het fijn dat we wat meer background info willen vernemen en ziet hierin een meerwaarde voor het festival. Het geeft aan publiek een connectie zoekt met de muziek. We nemen de tijd om Engelstalig interview helemaal te volgen. Tutu vertelt dat ze zich een student voelt van Joni en naar haar platen luisterde van toen ze 16 was.  Ze maakte de apartheid mee in Zuid-Afrika, maar wil liever over muziek praten dan daarover.  Ze kende de muziek van Myriam Makeba niet voor haar 20ste want er werd alleen Amerikaanse muziek gedraaid op de radio. Het is gek om te vernemen dat ze haar eigen roots-muziek bijna niet hoorde. Meespelen met de BJO op de plaat ‘Mama Africa’ was een cadeau voor haar. Ze vindt het hier allemaal geweldig in België met fantastische voorzieningen die ze in Afrika allevoor ze 2 was dromen. Eric daarentegen groeide op in Vlaams Brabant als zoon van een landbouwer familie aan moederskant en een Marollen duistere kant aan vaderkant , die hij eigenlijk nooit tegoei kende. Van zijn moeder moest hij in een fanfare franse hoorn te spelen, maar hij wilde liever voetballen. Maar toch is de muziek speciaal geworden voor hem. Hij heeft het geluk gehad een vriendschappelijke relatie op te bouwen met mentor Billy Hart Eric was een echte moeilijke puber. Hij heeft een vorm van dyslexie en en dat heeft blijkbaar Tutu ook.  Ze zien de dingen anders dan wij. Tutu is daarentegen puur en passioneel met muziek bezig. In Afrika houdt iedereen van muziek. Ze moest de high school tot het einde doen en daarna pas muziek gaan mogen studeren mits akkoord van de 'big uncle' en haar grootvader (die ook pianist was). Tutu kon op haar 12de beter piano spelen dan nu.  Eric beziet in België een specifiek klimaat, een kleine perimeter als driehoek (Gent-Brussel- Antwerpen) en nog een beetje van Luik, dat vroeger sterker was. Hij ziet ook grote verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië. We realiseren niet dat we zo’n grote diversiteit nu hebben en dat geeft wel mogelijkheden die we niet altijd zien. Tutu vertelt over Kaapstad en hoe Jack Van Poll haar ontdekte en haar studies bekostigde in Nl en ze kon  optreden in Antwerpen. We hebben zoveel in belgië dat we niet beseffen zoals de goede sociale zekerheid. In Afrika trek je niets terug van belastingen en ze is trots dat ze is mogen bevallen in België en niet in een afgelegen dorp in zuid-Afrika. Daar is het ook zo dat een bus pas vertrekt als ze vol is en wij hier kankeren op enkele minuten met vertraging. Ze kan optreden in zalen in belgië maar in Afrika moet je eerst betalen voor de zaal alvorens te kunnen optreden. Dat kunnen we ons hier niet voorstellen. Eric ziet een terugval van de regeringen en vervaging van normen. Het basis nivieau is wel hoog hier, maar de conservatoria moeten veranderen en nadruk leggen op het kunnen uitbouwen van een carrière in de muziek. Verder ziet Eric het surrealisme in België, zowat tegen de overheid en in NL is men directer. Tutu vindt België erg leuk en het toffe is dat vele muzikanten mekaar kennen en kunnen samenspelen.  Het is moeilijk te omschrijven of er een typisch  Belgisch jazz sound bestaat. We zien wel onze openheid, vrijheid in de muziek en in diverse disciplines en stijlen.

 

Avishai Cohen / students Conservatorium Antwerpen

Avishai Cohen mag als  Artist in Residence elke dag iets anders doen.  Vandaag opent hij met wat studenten dag 3 van Jazz Middelheim. Na slechts een paar dagen training op het grote podium is een hele belevenis. Ze putten vooral uit vroeger werk van Cohen, die de solo's voor zijn rekening neemt en zorgt voor de gepaste aansturing. Met klezmer en afrikaanse klanken krijgen we een breed spectrum waarbij Cohen feilloos en toonvast soleert en ruimte geeft aan de jeugd. Alleen met hhet uistpreken van hun naam heeft hij moeite. Daarom blijf ik de pianist gewoon Harrison noemen. Na wat nummers uit 'Flood' eindigen ze met ‘cycles: the sun, the moon and the awakening earth’ dat zowel van opbouw en weergave harmonisch in elkaar steekt. Een geslaagd coaching project om mee te beginnen voor een stilaan volgelopen park dat op weg is naar een recordcijfer. Foto's Avishai (niet het project) 

Avishai Cohen (trompet), Harrison Steingueldoir (piano), Roeland Celis (piano), Kobe Boon (contrabas), Casper Van De Velde (drum)

Jef Neve & Typhoon

Jef Neve  stond al in verschillende uiteenlopende combinaties op het podium en het laatste jaar was hij vooral op pad met zijn solo plaat ‘One’ en zijn projecten met orkesten. Vandaag speelt hij samen met Glen De Randamie, een Surinamer uit Zwolle die zich als rapper Typhoon noemt en die in Nederland erg populair is. Vandaag niet met zijn grote band maar intiem met Jef. Vaak staat de liefde centraal in zijn teksten. Dit komt vooral door een toevallige ontmoeting met ouders van een overleden zoon van wie een gedicht kreeg dat eindigde met de woorden 'Kijk Liefde'. Soms zeer intiem, soms met wat kwinkslagen, ondanks de serieux niet droefgeestig. Ik mis wel het flamboyantere in Jef's spel dat toch vooral richting Typhoon gestuurd wordt. Enkele solostukken ten spijt. Best mooi en zeker genietbaar, maar inhoudelijk eerder iets voor de club stage in twee kortere sets. Als programmator kan je Jef Neve daar moeilijk zetten blijkbaar. De gevraagde publieksaandacht voor zo'n optreden zou in elk geval beter zijn. (Foto's)

Jef Neve (piano, computer), Typhoon (zang, woord)

STUFF. 'Hybrid Love'

'Stuff' is en jonge, talentrijke band met MIA winnaar Lander Gyselinck aan roer, die de weg naar de toekomst van de jazz al heeft ingeslagen. Van eigentijds naar futuristisch spreken ze ook een jong publiek aan mede dankzij moderne elektronica en een overpowerende sound. De vijfkoppige instrumentale band met muzikanten van BRZZVLL in de rangen brengt een cross-over tussen hiphop, jazz, future funk, beat en elektronica, en wordt omschreven als 'futuristisch' en 'buitenaards'. 'Hybrid Love' heet hun geprezen nieuweling en die krijgen we vandaag gepresenteerd. Het lijkt een lange trip vol vette jazzzbeats en dansbare grooves en ook de lightshow is redelijk ongezien in de jazztent. Ik zag ze enkele maanden geleden nog de veel te grote Lotto Arena opwarmen voor Trixie Whitley, maar hier op het lage podium spat de energie recht de tent binnen. 'Hybrid' is wel een passend trefwoord, hier ontmoeten analoge en digitale werelden elkaar. Miles Davis in zijn elektrische periode zou dit wel zien zitten en we maken ook kennis met verrassende instrumenten zoals de EWI van Andrew Claes, een Electronic Wind Instrument dat de grenzen van de klassieke saxofoon wat verlegt. Moest Tomorrowland een jazzfestival zijn, dan was de headliner nu bekend. (Foto's)

Mixmonster Menno (draaitafels), Andrew Claes (sax, EWI), Dries Laheye (bas), Joris Caluwaerts (diverse keyboards), Lander Gyselinck (drum)

Melanie De Biasio

De roots van Melanie de Biasio liggen in Charleroi. Ze woonde daar tot haar 18de tot ze naar het conservatorium in Brussel trok. In 2007 bracht ze haar eerste plaat uit gevolgd in 2013 door ‘No Deal’ waarmee ze internationaal doorbrak. Ze was ook de eerste Belgische artieste te gast bij ‘Later with Jools Holland’ in okt 2014. Nu is er ‘Blackened Cities’, de nieuwe  EP met 1 lange track van 25 min op  met op de hoes slechts een foto van Stephan Vanfleteren. Tijdens de zoektocht naar een nieuw startpunt kwam de zangeres terecht bij haar roots. Bij postindustriële steden zoals Manchester, Bilbao of Detroit en vooral thuisbasis Charleroi.  Die schemerzone en grauwe desolate sfeer is haar vertrekpunt en van daaruit is alles mogelijk. Beginnen doet ze met 'The Flow', het nummer dat ze ook bij Jools bracht, maar ze doet het nu alleen met een gitaar erbij. Idem voor 'No Deal waarna de rest van de band, aangevoerd door meesterdrummer Dré Pallemaerts, zijn opwachting maakt voor een zweverige en lange versie van 'Blackened Cities'. Melanie met haar poreuze diepe stem, à la Nina Simone als het ware, schittert weer op het grote podium. Ze haalt ook regelmatig de dwarsfluit boven met het dreigende geruis van drums en fijnzinnig pianospel dat net boven de gehoorgrens danst. Melanie lijkt haast in trance, knielt soms of sluipt katachtig naar drummer Dré en  voert het publiek naar het besef dat jazz in de eerste plaats een kunstvorm is waarbij de soundnuances onuitputtelijk zijn. Ze heeft een stem die vanuit het verleden lijkt aangewaaid, alsof Nina Simone uit de doden is opgestaan en dat merk je op het einde met de a capella toegift ‘Be my husband’ waarna zij de staande ovatie over haar heen laat vloeien als een nieuwe flow.

Melanie De Biasio (zang, fluit), Pascal Mohy (Piano), Pascal Paulus (vintage synths/backing vocals), Sam Gerstmans (bas), Dré Pallemaerts (drum)

Tutu Puoane  

Voor vele jazzliefhebbers was de clubstage vandaag de place to be met 'echte' jazz van uitstekende kwaliteit en bovendien vooral van eigen bodem. Zangeres Tutu Puoane hoeven we u alvast niet meer voor te stellen.  We zagen haar al op grote podia met Jack van Poll, met projecten als Southern Soul of Mama Africa met het BJO, maar ze klinkt zeker zo indrukwekkend in de Hopper met alleen Nic Thys op bas aan haar zij. voor haar project rond Joni Mitchell heeft ze Tineke Postma meegebracht. Joni Mitchell hoorde ze voor het eerst in Kaapstad in de combinatie met Mingus en dat maakte veel indruk. Ik onthoud vooral het bloedmooie duo  met de bassist ‘Goodbye Pork Pie hat’.

Tutu Puoane (zang) Tineke Postma (alt & sopraansax) Ewout Pierreux (piano) Clemens van der Feen (bas) Hans van Oosterhout (drum)

Rebirth::Collective (feat. Jesse van Ruller) 

Deze mini-bigband met de dubbele dubbelpunten in het midden lijkt wat op een afgeslankte versie van het BJO. Dree Peeremans vond rond 2010 wat jong blazerstalent en een ervaren motor en de nodige pepers om klassieke swing en bop hedendaags af te kruiden In de eerste set, zonder de gastgitarist, vinden we vlak na het geweld van Stuff wat vertrouwder geluid terug. We onthouden daarvan 'Bite the Bullet', een eerbetoon aan Jack Van Poll met zijn compositie 'The Day you Left' en 'Waltz for Debbie', dat we vooral van Bill Evans kennen. Vooral Bruno Vansina, Jo Hermans en Carlo Nardozza begeesteren de overvolle tent met hun solo's. Na Melanie De Biasio spelen ze nog een set, ditmaal met gitarist Jesse Van Ruller als gast. En deze set staat in het teken van Billy Str en ayhorn, de componist en arrangeur uit het Ellingtontijdperk, die dit jaar 100 zou zijn geworden, en wat meteen ook de aanleiding was voor 'Raincheck' die ze uitbrachten op Soulfactory Records, en die ze vanavond ook volledig brengen. Daaruit onthouden we dan vooral 'Isfahan' (uit de Far East Suite van Ellington) en 'U.M.M.G.' (Upper Manhattan Medical Group), een nummer dat Strayhorn opdroeg aan zijn dokter en bewerkt door Ewout Pierreux met een nieuwe gitaarintro voor Jesse Vvan Ruller. Verder nog ‘Chelsea Bridge’ waarin gitaar, bas en piano het mooi overnemen van de blazerssectie. Het titelnummer ‘Raincheck’ schreef Strayhorn op het einde van zijn leven en werd kort na zijn dood door Ellington uitgebracht op het hommage-album …And His Mother Called Him Bill (1967) met een fijne gitaarsolo van Jesse van Ruller. Meer swing verder in 'Johnny Come Lately'  met Bruno Vansina die zijn altsax flink wat power geeft, gevolgd door de tijdloze ballad 'Lush Life' met warm solowerk van Carlo Nardozza en Jesse van Ruller.  Met afsluiter 'Satin Doll' in een arrangement van  Wietse Meys neemt trombonist Dree Peremans het voortouw. We krijgen nog een extraatje om ons huiswaarts te begeleiden:  ‘take the A train’ in een frisse versie. De clubstage was vandaag echt wel de moeite en kon zonder problemen het hoofdpodium vervangen. (Foto's)

Jo Hermans (tenorsax, bugel), Carlo Nardozza (trompet, bugel), Bruno Vansina (altsax), Wietse Meys (tenorsax), Joppe Bestevaar (baritonsax), Dree Peremans (trombone), Ewout Pierreux (piano), Jos Machtel (contrabas), Toni Vitacolonna (drum), Jesse van Ruller (gitaar)

Johan Vanonckelen
Foto © JiVe

Artiest info
website  
facebook  

PARK DEN BRANDT,WILRIJK - 14/08/16