DRANOUTER 2016 - 07/08/16

Artiest info
website  
facebook  

DRANOUTER 2016 - 07/08/16

 

Net als de vorige dag mochten Jan De Smet & De 2 Centimers het festival aftrappen op het hoofdpodium. Dit was volgens het zelfde procédé als gisteren: de door het publiek via email aangevraagde nummers werden geprojecteerd op het grote scherm zodat het een ‘Dranouter zingt’ werd. Voor nummers zoals Gorki’s ‘Mia’ was de tekstprojectie overbodig, maar voor het vergeten ‘Plantation’ van Kana was het handig. Andere nummers waren o.a. Walter De Buck’s ‘Vliegerke’ en de protestsong ‘We Shall Overcome’. Opvallend was dat op dit vroege tijdstip beduidend meer toeschouwers in de grote tent stonden als gisteren, wat de samenzang nog versterkte.

The Pogues staan op non-actief en als ze al eens optreden is het afwachten of de continue dronken Shane MacGowan in staat is om te performen. Gelukkig zagen wij het nieuwe antwoord op The Pogues vandaag in Dranouter. The Eskies is de naam van deze jonge band en ze komen tevens uit Ierland. Hun sound bevat wel meer gypsy jazz en klezmer, maar het is een partyband die het feestgehalte van de Ierse folk belichaamt. Het allen bebaarde vijftal heeft nog maar 1 album uit, dus de setlist bestond grotendeels uit de integrale plaat. Walsjes zoals ‘Down, Down, Down’ en ‘Rapture and Reveltry’ werden afgewisseld met meezingers zoals ‘Fever’, ‘Tear Along The Line’ en ‘Jesus Don’t Save Me’ Het optreden vond plaats in Clubstage, een tent voor een zittend publiek op bankjes, maar als je ganse tent aan het dansen krijgt, ben je geslaagd met brio. Als het aan ons ligt, hebben deze sympathieke Ieren nog een zeer mooie toekomst.

Yevgueni

Een groep die Dranouter altijd omarmd heeft is Yevgueni. Tijdens hun eerste passage in 2005 kenden zij hun grote doorbraak richting het grote publiek. Het voorbije weekend stonden zij zelfs 2 keer geprogrammeerd. Op vrijdag traden zij in de kerk akoestisch met strijkers op en vandaag kregen wij de bekende Yevgueni op de mainstage. In hun 15 jarige geschiedenis hebben deze vertolkers van moderne kleinkunst al heel wat bereikt. Er werden 5 albums uitgebracht, waarvan 3 keer goud qua aantal verkochte platen. ‘Als Ze Lacht’ blijft hun grootste klassieker. Andere nummers die op bijval konden rekenen waren ‘Aan De Arbeid’, ‘Uit het niets’ en ‘Robbie II’. Een van grootste meezingers was ‘Manzijn’, dat het riedeltje van Kiss’ ‘I Was Made For Loving You’ bezit. Wie denkt dat kleinkunst saai is qua gitaarschema’s moet eens naar de virtuose gitaaruithalen van Patrick Steenaerts luisteren. Ook de rest van muzikanten maakten een solide indruk met de 1 uit 1000 herkenbare stem van Klaas Delrue als orgelpunt. Yevgueni had het strikte uurschema al overschreden, maar de programmator durfde niet om hun het bloedmooie ‘Sara’ als bis te ontzeggen.

Na de Yevgueni op het grootste podium, verhuisden wij naar De Voute. ‘De tent voor de meerwaardezoekers’ zoals de lokale presentator aankondigde. In dit plaatje leek De Held perfect te passen. De Held, het alter ego van Jo Jacobs, wordt bejubeld door de professionele pers, maar is nog te ontdekken door het grote publiek. Speciaal voor dit festival had hij 8 muzikanten meegebracht. De bekendste voor ons waren drummer Arnout Hellofs (o.a. Hooverphonic en Admiral Freebee), saxofonist Igor Maseroli (o.a. Jim Cofey, Rusty Roots en Sergio) en gitarist Gianni Marzo (Isbells en Marble Sounds). Jo Jacobs is wat men zegt een echte laatbloeier. In 1998 begon hij te pennen aan zijn nummers voor zijn debuut, maar het album zou pas verschijnen in 2012. Het werd een verzameling van broze, Nederlandstalige liedjes met weinig franjes. Schoonheid in zijn soberheid, die deed denken aan wijlen Nick Drake. Eind 2015 werd opvolger ‘Alcatraz’ ingeblikt en dit album klinkt iets vrolijker en is breder georchestreerd. Opener was het titelnummer van het ‘Alactraz’ album en hier komt de fluisterende stem van Jo uitstekend tot zijn recht. Dat Nederlands een directe taal is waar weinig te verbloemen valt is te horen in ‘Het Gras Is Altijd Groener’ en ‘Johnny’. ‘Van Hier Tot Ginder’ was het nummer waar Jo alleen met zijn gitaar de tent muistil kreeg. Alle nummers waren in onze moedertaal, behalve J.J. Cale’s ‘Travelin’ Light’. Saxofonist Igor bracht vooral subtiele accenten aan de nummers, behalve op ‘Twee Jonge Meisjes’ mocht hij zijn longcompaciteit volledig benutten. De Held stond op hetzelfde moment geprogrammeerd als de populaire Suzanne Vega, maar de mensen die kozen voor de luistermuziek van De Held werden beloond met ontwapenend concert.

Michael Kiwanuka

De laatste act op de mainstage die wij gingen bekijken was Michael Kiwanuka. Deze zwarte Brit is razend populair in zijn hometown en ook bij ons werd zijn debuut ‘Home Again’ positief onthaald. De singles ‘Home Again’ en ‘Tell Me A Tale’ werden ook in ons land hits. Na 4 jaar in de slipstream van zijn succesvolle album te toeren liet Michael het publiek weten ook zelf blij te zijn om nieuw werk uit zijn gloednieuwe opvolger ‘Love & Hate’ te kunnen presenteren. Michael beschikt over een mooie, soulvolle stem, maar sinds zijn nieuwe album profileert hij zich ook als gitarist. Dit was duidelijk in de lange instrumentale opener waar Michael zich etaleerde op slide gitaar. Het nieuwe album is amper 3 weken uit, dus voor de meeste toeschouwers is het onbekend werk dat hij grotendeels serveerde. Bij een eerste luisterbeurt vallen vooral ‘One More Night’, het rustige ‘Rule The World’ en gospelachtige ‘Black Man In A White World’ op. Michael bleek vooral geen showman, maar eerder een uitstekend zanger die de muziek het werk liet doen.

Na 3 kwartier verhuisden wij voor een laatste keer naar de clubstage om Guido Belcanto aan het werk te zien. Blijkbaar waren wij niet alleen want de clubstage barstte uit zijn voegen. Het publiek scandeerde ‘Guido, Guido’ alsof hij de spits van Barcelona was. Guido geniet duidelijk van de erkenning die hij eindelijk krijgt na 3 decennia met veel hoogtes, maar ook met veel dieptepunten. De set wordt aangevangen met ‘Op de pechstrook van het leven’, een knap nummer uit het in 2008 verschenen gelijknamige album. Vanavond stonden opvallend veel nummers uit zijn debuut ‘Op Zoek Naar Romantiek’(1989) op de setlist. De klassiekers uit dit album, ‘Op Het Zeildoek Van De Botsauto’s’ en ‘Rome Bij Nacht’ mag je live altijd verwachten, maar ‘Kom Mee Naar Boven’ en ‘Vrouw Van De Bakker’ staan niet in het vaste repertoire. Guido had duidelijk zijn setlist afgestemd op het feestende Dranouter. Nummers zoals ‘Vlammetjes’, ‘Na De Dood Keren Wij Weer’ en ‘Plastic Jesus’ bevatten aangename cadansen die iedereen uit volle borst meezingt. Het enige rustpunt in het feestgedruis was het mooie ‘Ik Zou Mijn Hart Willen Weggeven’ waarin Geert Hellings mag uitblinken op gitaar. Trouwe Belcanto fans weten dat er steeds een gastzangeres wordt uitgenodigd voor een duetronde. Vanavond was het Kimberly Claeys, die sommige Rootstimers kennen van de swing jazz groep Little Kim & The Alley Apple 3. Samen met Guido bracht ze de hit ‘Toverdrank’ en ‘Ik ben niet de man die je zoekt’. Kimberbly is al een paar keer special guest geweest en de rol als ongrijpbare meisje voor de flirtende Guido zit haar als gegoten. De koning van de smartlap kwam nog 1 keer terug voor ‘Plastiek Rozen’ en ‘Op Het Zeildoek Van De Botsauto’s’.

Bij het buitenwandelen was Zaz nog bezig op het hoofdpodium, maar met Guido hadden wij al genoeg energie opgedaan om zondagavond de 1u40 durende autorit terug in te zetten. In zo’n rit maak je de balans op van drie dagen Dranouter. We hoorden het voorbije weekend meer Nederlandstalige muziek dan in alle festivals/concerten die wij in een volledig seizoen recenseren. Folk of een link naar dit genre was nog aanwezig in sommige acts, maar Dranouter heeft met acts als Balthazar ook de ambitie om de grote massa aan te spreken. Met meer dan 45 000 bezoekers over 4 dagen heeft Dranouter zijn plafond bereikt. Groter moet het niet worden, want de organisatie wil vooral een gezellig festival met een deftig comfort voor de bezoeker blijven. Ook de catering op het terrein verdient een pluim. Of je nu een vegetarische curry, pizza, taco’s, frietjes uit puntzak, sappige côte à l’os, gezond fruit of calorierijke dessertjes wilde, het was allemaal vakkundig te verkrijgen. Als Rootstimers hebben wij nieuwe acts ontdekt (denk maar The Eskies ....) en acts gezien die enkel op de Rock Werchters en Pukkelpoppen van deze wereld staan. Ja, ’t was misschien uit onze comfortzone, maar wij hebben er van genoten.

Kris Vermeulen

Foto © Manon Houtackers

meer foto © Manon Houtackers - Sfeerfoto's

 

 

MICHAEL KIWANUKA video 1 - video 2

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

The Eskies

Yevgueni

Dom Flemons

De Held

Michael Kiwanuka

Zaz