BRUSSELS SUMMER FESTIVAL met Anwar, Keziah Jones en Fun Lovin’ Criminals @ KUNSTBERG, BRUSSEL - 11/08/16

Artiest info
website  
facebook  

KUNSTBERG, BRUSSEL - 11/08/16

 

 

Anwar

Terwijl het merendeel van de eigenaars van een dagpas nog van Thindersticks staat te genieten op het Paleizenplein, valt de twijfelachtige eer van opwarmer voor de spreekwoordelijke vijf man en een paardekop op de Kunstberg te beurt aan opkomend lokaal talent genaamd Anwar. Naar analogie met Stromae beleeft deze jonge Belgo-Marokkaanse snaak momenteel hitsucces met zijn soulpop-album “Beautiful Sunrise”. Dat er aanvankelijk niet veel volk stond, deerde de van enthousiasme blinkende snaak niet. Enige nederigheid sierde hem toen hij apetrots vertelde dat hij als autodidact al een heel parcours aflegde op het livefront : van de danscafeetjes van de binnenstad naar het grote podium van BSF. Zijn met afroroots doorspekte pop (hijzelf noemt het graag Gnawa, zijn roots) heeft inderdaad zomerhitpotentieel en leverde hem een voorprogramma op tijdens de tournee van de Franse jazzsensatie ZAZ. Ook al waren de omstandigheden aanvankelijk wat druilerig liet onze local hero hierdoor vooral zijn stralende humeur niet verpesten en moet hij gedacht hebben: bij regen hoort een liedje over onderweg zijn, getuige “Driving on the Highway”.

De zoetgevooisde klanken van onze Stromae-lookalike en zijn 5-koppige bende ontdooide de grauwheid van het aanvankelijk wat stramme plein dat stilaan volliep op de tonen van dit pretentieloze maar charmante soulpoporkestje. Anwar bleek over een aanstekelijke falsetto te beschikken en situeerde zich qua stemgeluid een beetje tussen Milow en Enrique Iglesias met een uitdrukkelijke Franco-Marokkaanse toets, een multicultureel product van Brusselse teelt, als het ware. De liefdesballade “Gimme a reason” stak qua sérieux mooi af tegen het dan toe nogal lichtvoetige menu en met het van tristesse doordrongen “Gimme A Reason” bewees de man ook te kunnen ontroeren. Dan was het weer over naar de feelgood popcorn met een olijke versie van Bobby Mr Farells’ “Don’t worry be Happy” en huppelde het concert vrolijk verder met brave popdeuntjes breed glimlachend ten berde gebracht door onze minzame gastheer.

Bij het meezingbare “If you care” steeg de temperatuur een paar graden en bij de oprecht gebrachte ballade “How Can I Do” (een gezongen dankwoord aan een geliefde) gaf de frele zanger een intieme inblik in de diepste tormenten van zijn nog jeugdige ziel. Als antidotum tegen de pijn van het zijn werd het echter weer snel dansen geblazen met een extended versie (drumsolo incluis) van de tango annex gospelpop “Lost in Babylon” waarmee uitbundig afscheid genomen werd van het ondertussen volgelopen plein.

Setlist: Driving on the Highway / Angel / Let’s get Along / Gimme A reason / Sad / Don’t worry Be Happy / I Will / Life Is Beautiful / If You Care / How Can I Do / Babylone

Keziah Jones

Na dit bravejongensentertainment waren het publiek en ondergetekende wel even toe aan een meer uit de kluiten gewassen sound. De trots van de Nigeriaanse muziekfirmanent en uitvinder en ambassadeur van de Blufunk, “Captain Rugged” himself : Keziah Jones bleek hiervoor de gedroomde figuur. Van de sloppenwijken in Lagos ging het naar naar Parijs, waar hij in 1991 op 23-jarige leeftijd door een Frans platenlabel werd weggeplukt is deze rasmuzikant geëvolueerd tot een graaggeziene gast binnen de wereldmuziek die zich al jaren in de subtop van het genre genesteld heeft en ook in Brussel (Vrijheidsfestival, Couleur Café, …) een graaggeziene gast is. De man vaart wars van elke commerciële concessie koppig zijn eigen integere koers met een rauwe mengeling van rauwe blues en harde edgy funk die hij op het podium met een fenomenale slappingtechniek uit een arsenaal aan gitaren perst. Zijn grote voorbeelden zijn Jimi Hendrix en Fela Kuti, en op plaat maar vooral op het podium blijkt dat hiervan niets gelogen is …

Met een grungy intro betreedt onze naar hartenlust zijn instrumenent be-slappende funketeer annex gitaargod het podium met zijn trio en wordt er dreigend intens à la Electric Ladyland afgetrapt met een striemend “1973”. We worden om de oren geslagen met flarden die doen denken aan Hendrix en Prince en de retestrakke band investeert hebben en houden in een bijzonder frenetiek spel waarbij het hun frontman al even gepassioneerd aanvuurt terwijl de man zelf in alle coolness indrukwekkend staat te soleren met een ongeziene virtuositeit. “Million Miles” ruikt zowel naar Black Keys als Tinariwen en funkt dat het geen aard heeft, dit helse tempo zou gedurende de hele set de toonaard bepalen. Verbluffend ! “Beautiful Emilie” blijkt een verbeten relaas van ’s meesters schoolgaande jeugd : een verbeten gespeelde lap withete funk en Jones galoppeert als een wervelwind verder in zijn hoogstpersoonlijke en uiterst viriele universum waarbij de band verzengend intens op de toppen van de tenen virtuoos musiceert alsof ze in een soort van trance verkeren. “Cash” zou in de versie van Lenny Kravitz een wereldhit kunnen zijn, maar Keziah verkiest hitsig boven gepolijst. Pas met “Liquid Sunshine” wordt er even gas teruggenomen voor een collectief participatiemoment, de menigte is dan al lang voor de bijl gegaan, en Keziah Jones zag – onder het genot van een net aangereikt jointje – dat het goed was.

Na deze adempauze ging het evenwel weer direct over in een uitzinnig crescendo met de stuwende soundscapes van “Funk & Circumstance” en na het nadrukkelijk naar zijn Afroroots refererende “Funderlying” gingen we richting grande finale van deze opmerkelijke passage (“Always a pleasure to be in Brussels”) van dit Nigeriaanse wonderkind annex rasmuzikant in hart en nieren. In een groovy interpretatie van Dylans’ “Along the Watchtower” toonde onze vingervlugge held zich andermaal oppermachtig en bij afsluiter “Rhythm is Love” kwam zowaar Living Colour even om de hoek kijken en mocht er even zwoel weggedroomd worden naar s’mans universele boodschap van gelijkheid en vrede en kijken wij nu al hard uit naar zijn volgende passage want dit smaakte uiteraard naar meer... Jammergenoeg bleek er niet voldoende tijd meer over voor een bisronde na deze al ingekorte set. Immers, alle resterende tijd zou voor middernacht opgesoupeerd worden door de jubileumtour van de New Yorkse hoofdschotel die het ondertussen op kooktemperatuur gebrachte publiek nog te wachten stond.

Setlist: Hello Heavenly / 1973 / Million Miles / Beautiful Emilie / Cash / Kpafuca / Where’s Life / All Praises / Liquid Sunshine / Funderlying / All Along the Watchtower / Rhythm is Love

Fun Lovin’ Criminals

Exact 20 jaar geleden verscheen “Come Find Yourself”, het debuut en doorbraakalbum van Fun Lovin’ Criminals waarop het prettig gestoorde New Yorkse trio een unieke brug sloeg tussen hiphop, blues, rock, jazz, funk en soul. Dankzij enkele oorwormen van hitsingles uit die periode, grossieren deze loungy lizzards twee decennia later nog in hun crossover van hippe grootstadsgangstasoulfunkrock met teksten die bol staan van de ironie en vaak geïnspireerd zijn op het maffiawezen. Ter gelegenheid van deze mijlpaal zijn Huey (frontman Hugh Morgan), Brian Leiser (toetsen, bas, trombone) en Frank “the rhythm master” op jubileumtournee, en mocht Brussel uiteraard niet ontbreken op deze feesteditie vanwege deze gore guitigaards. Doorheen de jaren hebben ze, Therapy achterna, op zowat elk Belgisch festival – van Werchter over Dour tot Marktrock - gestaan en blijft België een felbegeerde hotspot in hun tourschema. Het optreden gaat van start met veel bombarie en een heftige versie van hun beginselverklaring “FLC”, het is meteen duidelijk dat de heren er zin in hebben. “Nothing is perfect but it can be beautiful” merkt Huey filosofisch op. De hits worden niet opgespaard, “Loco” zit al vroeg in de set. En tussen de voortdenderende pletwals door ontpopt Huey zich tot een droge causeur die niet om een mop of sappige anekdote verlegen zit.

Een vurig “Bombin’ the L” wordt ingeleid op de tonen van “Smoke on the water” en direct gevolgd door het vinnige rappende woordspervuur van “King of New York”. Terwijl spraakwaterval Huey grossiert in surrealistische oneliners, zitten Brian en de drummer lustig te hijsen, in de coulissen hebben ze zowaar een personal cocktailshaker te hunner beschikking. 20 jaar na datum swingt dit vrolijk schorremorrie nog als een tiet, en staat hun typische sound live nog als een huis. “Scooby Snacks” striemt nog steeds weldadig en “Southside” blijkt een gesmaakte lofzang op het lowdown getto, heerlijk badinerend in het sfeertje van de hen zo eigen donkere gangstasound en een heerlijk overstuurd “Korean Bodega” stoomt het publiek naar het kookpunt toe. Ondertussen staan onze sardonische schelmen zich op het podium te pletter te amuseren en kan de butler het hijstempo nauwelijks bijhouden. De heren doen alles wat in de States op het podium niet mag : een onderling wedstrijdje om ter meest drinken, schaamteloos vuilbekken en laten na de alcohol nu ook de cannabis aanrukken op het podium. Ze beschikken echter over voldoende muzikale kwaliteiten en podiumvastheid opdat de kolder het nooit van de muziek haalt, en tijdens een baldadig “Smoke ‘Em” wordt een stevige toeter van een joint broederlijk gedeeld. “Love Unlimited” , hun persoonlijke eerbetoon aan Barry “The Walrus of Love” White blijft een floorkiller van formaat en met het Zappa-eske “Big Night Out” (met de fijne zinssnede I got supermodels on my 'D') wordt het feestje na anderhalf uur afgerond.

De Spinal Tap on stage gaat echter nog een eindje verder met uitvoerige liefdesverklaringen aan het geliefkoosde Brusselse publiek, en ook hun Belgische bookingsagent wordt voor jarenlange trouwe dienst in de bloemetjes gezet. Het dolenthousiaste publiek dwingt voor de curfew nog een bis af onder de vorm van het aan Louis Armstrong schatplichtige kampvuurmoment “All the Time” en op deze warme eindnoot wordt de menigte bij wijze van slaapliedje bedwaarts gestuurd. De geestige gekte waarin het trio dealt heeft na 20 jaar duidelijk nog geen houdbaarheidsdatum bereikt en iedereen voor, naast en op het podium had zich ondanks het kille weer kostelijk geamuseerd met deze Fun Lovin’ Criminals Grand Cru Deluxe.

Setlist: FLC / We The 3 / Passive Aggressive / Up On The Hill / Loco / Bombin’ The L / King of New York / Southside / Back On The Block / Korean Bodega / Classic Fantastic / Too Hot / I Can’t Get With That / Scooby Snacks / Bums / 10th Street / Smoke ‘Em / Love Unlimited / Big Night Out ------ Bis / All The Time

Steven Kauffmann

Foto © Anja Cleemput