SWING WESPELAAR - 23/08/15

website  
facebook  

WESPELAAR - 23/08/15

 

 

Adam Lopez & His Rhythm Review

Zaterdag stonden de meeste muzikanten van Nasty And The Fliptones nog te tappen als vrijwilliger en vandaag mochten zij als plaatselijke band openen op de laatste dag van Swing. Het sextet uit Wespelaar en omgeving vormen sinds 2011 een coverband die graag een feest van hun optredens maakt. Hun set bestond uit bluescovers die in een stevig rockkleedje verpakt waren. Wij hoorden leuke versies van ‘Dark Night’ (The Blasters), ‘American Woman’ (The Guess Who), ‘Roadhouse Blues’ (The Doors) en ‘Oh Well’ (Fleetwood Mack). Met frontman Nasty beschikt de band over een zanger die niet bang is om iets zinnigs te vertellen tijdens de bindteksten. Zo vroeg hij om het glas te heffen op de personen die zij de voorbije maanden hadden verloren in hun vriendenkring, o.a. hun vorige harmonicaspeler, een lid van hun motorclub en een cafébaas die hen en vele andere jonge bands kansen gaf om live te spelen. Op een zondag om 14u30 starten is geen dankbare taak, maar de locale partyband kreeg het al talrijk opgekomen publiek mee, zodat ze mocht bissen met ‘Born To Be Wild’. Als tweede act stond Adam Lopez & His Rhythm Review geprogrammeerd. Vaste Swingbezoekers weten dat op deze plaats vaak ruimte wordt gemaakt voor een band uit het roots- of rockabillygenre. Adam Lopez was de grote onbekende op deze affiche. Met zijn huidige bezetting is hij aan een 24 daagse tour in België en Nederland bezig waarbij het trio 28 keer zal optreden. Adam is afkomstig uit Denver, Colorado, niet echt een gebied met een muziekgeschiedenis. Hij bleek vooral allerlei soorten genres opgeslorpt te hebben. Zo klonk ‘Disorderly Love’ als pure honky-tonk en zong hij een prachtige soulversie van Sam Cookes’ ‘Bring It On Home To Me’. Van de eigen nummers bleven vooral ‘Take These Chains (From My Whiskey)’ en het bluesy ‘Play That Baby’ hangen. Adam zorgt met zijn Fender Telecaster voor een unieke sound en ook de vette contrabas van Johnny Carlton deed zijn duit in het zakje. Het trio had in het begin moeilijk om het publiek te boeien, maar uiteindelijk ging iedereen overstag tijdens een Johnny Cash medley.(meer foto's)

Laurence Jones

Helaas na het concert van Adam Lopez gingen de hemelsluizen helemaal open. Toch verzamelde een groot aantal toeschouwers zich voor het podium tijdens het begin van het jonge gitaargeweld Laurence Jones. De Brit startte met ‘What’s It Gonna Be’, de titelsong van zijn jongste album. De uptempo nummers en interactie tussen Laurence en de uistekende bassist Roger Inniss zorgden voor een goede vibe en een dansend publiek. Laurence heeft al 3 albums uit, maar hij herwerkt regelmatig oude songs tot moderne bluesrock songs. Zo interpreteerde hij knap BB Kings’ ‘The Trill Is Gone’ en kregen wij een lange versie van ‘All Along The Watchtower’. Ben Poole had vrijdag al (een te traag opgebouwde) ‘Have You Ever Loved A Woman’ gebracht, maar Laurence bracht deze song met verve. Speciaal voor de vrouwelijke fans was er nog 'Fall From The Sky' en om te eindigen kregen wij swampy bluesrock met 'Evil'. Ondanks de regen wilde het publiek nog meer en scandeerde het voor een bis. Het trio dankte het talrijke publiek dat zo trouw voor het podium was blijven staan met 'Stop Moving The House'. Of je nu houdt van bluesrock of niet, de 23 jarige Laurence wist het publiek in moeilijke weersomstandigheden in te palmen. (meer foto's) . De enige dame op de 28ste editie van Swing was Justina Lee Brown. Deze Nigeriaanse zangeres zal haar plaats verdiend hebben wegens haar uitstekende optreden op Binkom Blues van vorig jaar. Net als toen werd ze begeleid door Morblus, de beste bluesband van Italië en tevens een ervaren begeleider van Amerikaanse artiesten. Er werd nogal braaf begonnen met ‘Rock Me Baby’ en ‘Damn Your Eyes’. Na een viertal nummers leek Justina op temperatuur te komen. Vanaf toen stak ze een tandje bij en zong ze de longen uit haar lijf. Ze beschikt over zeer krachtige soulstem die doet denken aan de jonge Tina Turner. De setlist bestond uit afwisselend trage nummers zoals het prachtige ‘Soulshine’ (Warren Haynes) en ‘I’d Rather Go Blind’ (Etta James) en uptempo nummers zoals ‘Further On Up The Road’ en ‘I’m Tore Down’. Justina bleek niet vies om haar rondingen uit te spelen tijdens het suggestief dansen op ‘I Just Wanna Make Love’. Zou de uitdrukking ‘Once you go black you’ll never go back’ door haar uitgevonden zijn? Ondanks te veel platgespeelde bluescovers in de setlist was het een zeer goed optreden. Justina ging zo op in haar optreden zodat ze in een bluestrance geraakte. Hopelijk zien wij haar nog vaak op onze podia en worden er meer eigen nummers in de setlist ingebouwd. (meer foto's)

Coco Montoya

Afsluiter voor deze avond was Coco Montoya. Deze Amerikaan was midden jaren 90 tot begin 2000 zeer populair, maar leek de laatste jaren van de aardbol te zijn verdwenen. Zijn vorige optreden in België moet van het Antwerp R&B festival in 2003 dateren. Met recente dubbele live album ‘Songs From The Road’ lijkt hij helemaal terug. Coco leerde zijn gitaarskills van Albert Collins, wat duidelijk te horen is in zijn sound. Hij werd bekend toen hij door John Mayall werd gevraagd om zijn band ‘The Bluesbreakers’ te versterken. Hij bleef gedurende 10 jaar bij deze legendarische band tot hij het in 1993 tijd vond voor een solocarrière. Coco speelt technisch hoogstaand op zijn gitaar, maar toch klinkt het niet als overdaad. Hij beschikt tevens over een warme stem en sterk eigen songmateriaal. De eerste nummers stond Coco nog wat te prutsen aan zijn versterker en effectenpedalen, maar eens dit euvel verholpen kwam er vaart in de set. Coco zijn kwaliteiten komen het best tot zijn recht in de tragere nummers zoals ‘People Just Let Me Cry’ en de prachtige ode ‘Have You Heard (About My Baby)’ die bestemd was voor zijn tweede leermeester John Mayall. Hammondspeler Brant Leeper heeft een belangrijke rol in het groepsgeluid. Indrukwekkend wat hij o.a. tijdens ‘I Got A Mind To Travel’ en ‘Hey Senorita’ uit zijn B3 orgel toverde. Coco bleek geen showman die het publiek bespeelde, het was eerder ingetogen klasse die de 64 jarige veteraan tentoonspreidde. Voor de diehards moest hij zelfs twee keer komen bissen. (meer foto's)

De zondag kende een gevarieerd programma met geen enkele muzikale tegenvaller. Vrijdag en zaterdag waren qua opkomst topdagen, terwijl het weer de spelbreker was op zondag. Toch was het kerkplein tijdens de laatste acts aardig gevuld. Het blijft al 28 jaar een wonder hoe de organisatie er in slaagt om een driedaags festival met buitenlandse toppers gratis aan te bieden. Op de formule ‘Blues for the people’ zit nog lang geen sleet getuige de jaarlijkse groei van het festival. Hoedje af voor de Wespelaarse crew!

Kris Vermeulen

Foto © Karim Hamid

 

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5

 

 

 

VIDEO 1 - VIDE0 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4