LOKERSE FEESTEN - 09/08/15 - ROBERT PLANT AND THE SENSATIONAL SPACE SHIFTERS

Het was een gevarieerd programma op de Grote Kaai in Lokeren. Malinese blues, Jamaicaanse reggae, Britse rock en Belgische pop. Daar het bij Songhoy Blues en Stephen Marley (je weet wel, zoon van…) alleen vooraan wat op gang kwam, liep het bij Robert Plant en Arsenal toch aardig vol. En Robert Plant daar was het mij natuurlijk om te doen. Iedereen die mij wat kent weet dat ik wel een beetje fan ben van het bandje waar hij vroeger nog in gezongen heeft. Als de rasta kleurtjes na de reggae vibes terug verdwijnen stroomt het vooraan vol met Led Zeppelin T-shirts en onder de tonen van Link Wray’s “Rumble” komt Robert Plant met zijn Sensational Space Shifters het podium op.

Die Shifters bestaan voornamelijk uit leden van de Strange Sensation, een van Plants vorige projecten, met Justin Adams (zoon van een diplomaat uit Londen maar opgegroeid in Egypte, op gitaar en vocals), John Baggott (ook bekend van o.a. Portishead en Massive Attack aan de toetsen), Billy Fuller (op bas, medeoprichter van de Britse band “Beak” en speelt ook wel eens als guest mee bij bovenvernoemde bands), Liam "Skin" Tyson (uit Liverpool op akoestische en elektrische gitaar, treed ook op met zijn band “Cast”), Juldeh Camara (uit Gambia brengt de Afrikaanse toets met zijn Riti, een eensnarige West-Afrikaanse viool) en Dave Smith (opgeleid als jazzdrummer maar heeft zich vooral toegelegd op de West-Afrikaanse Sabar).

Plant had er duidelijk zin in en was goed bij stem. Hij heeft een bizarre manier om met het publiek te communiceren, waar een ander iets als “I can’t hear you” zou gebruiken houd hij het bij “What the f**k is this!” maar het lukt hem toch aardig om iedereen mee te krijgen. Hij krijgt het zo ver dat de hele menigte met de handjes boven het hoofd staat te schudden. Het ziet er verschrikkelijk belachelijk uit maar hey, het is Robert Plant en dan doe je toch gewoon toch mee. Het is de vierde keer in een paar jaar dat ik voor Robert Plant sta en het is iedere keer een schot in de roos. Elke set is anders, er zitten uiteraard een aantal vaste waarden in maar het repertoire is groot genoeg om niet in herhaling te vallen.

De band werkt als een geoliede machine. Het energieke gitaarspel van Justin Adams afgewisseld met het soms wat psychedelisch spel van Liam Tyson en de Afrikaanse intermezzo’s van Juldeh Camara maken een solide basis met flink wat variatie. Voeg daarbij nog een rocklegende van formaat en je bent vertrokken voor anderhalf uur klasse muziek. 10 van de 15 songs komen uit de Led Zeppelin catalogus en 'Let’s Face It', dat is overduidelijk waar de grote meerderheid hier voor komt. Het zijn niet zomaar afkooksels van de vroegere successen maar eerder volledig  gerestylde songs met veel Afrikaanse invloeden. Dat is ook niet verwonderlijk gezien alle bandleden wel ergens een Afrikaans verleden hebben en Plant vroeger de halve planeet ging verkennen op zoek naar oosterse en zuiderse invloeden en culturen. Zo is de chaotische Jimmy Page solo in “Dazed & Confused” vervangen door Juldeh Camara’s Riti.

Dat Plant een grote voorliefde heeft voor de oude Delta blues kan hij niet onder stoelen of banken steken. Nummers als Willie Dixon’s “Spoonful” en “Crawlin' King Snake” van Big Joe Williams passeren de revue maar ook veel Led Zeppelin klassiekers zijn gebaseerd op legendarische bluessongs. Zo is “How Many More Times” sterk beïnvloed door “How Many More Years” van Howlin’ Wolf en wordt “Whole Lotta Love” plots een mix van “Hoochie Coochie Man” – “Mona” – “Who Do You Love” en “I’m A Man”. De drie nummers uit de laatste CD “Lullaby and… The Ceaseless Roar” staan in groot contrast met het Led Zeppelin oeuvre maar vallen toch goed in de smaak. Vooral “Turn It Up” komt in tegenstelling tot de CD versie bijzonder krachtig over. Persoonlijk vond ik het jammer dat er niets uit de “Mighty ReArranger” CD op de playlist staat. Nummers als “Another Tribe” en “Tin Pan Valley” hadden zeker op het menu mogen staan maar zoals ik al zei is het repertoire zo groot dat ze waarschijnlijk wel een volledige avond kunnen vullen. Er moet nu eenmaal een selectie gemaakt worden. Het was een memorabel optreden en yours truly ging weer tevreden naar huis. Het blijft hopen op een LZ reünie maar Robert Plant is naar eigen zeggen “allergic to nostalgia” en is steeds op zoek naar nieuwe uitdagingen.

Setlist: Trampled Under Foot / Turn It Up / Black Dog / Rainbow / Bron-Y-Aur Stomp / Spoonful / The Lemon Song / How Many More Times / Dazed & Confused / What Is And What Should Never Be / Little Maggie / Crawling King Snake / Whole Lotta Love ----  Satan Your Kingdom Must Come Down / Rock & Roll

Walter Wouters

Foto © Lokerse Feesten

 

 

website  
facebook  

LOKEREN - 09/08/15