LOKERSE FEESTEN - 05/08/15 - LA MUERTE, MARK LANEGAN, THE JESUS AND MARY CHAIN & KAISER CHIEFS

La Meurte

Dag 6 van de Lokerse Feesten werd vooraf aangekondigd als de gitaardag. En dat was gelet op de prominente plaats van de gitaar in de totaalsound geen woord gelogen. Vooraleer Mark Lanegan zijn bezwerende donderrock mag serveren als aanloop naar het exclusief hoofdgerecht met The Jesus and Mary Chain is er een stevig aperitief in de vorm van de herenigde Brusselse La Meurte. Aangezien hun beukende metalrock niet direct aan mij is besteed heb ik bewust deze beker aan mij laten voorbijgaan. Toch vonden naar verluid de helse gitaren in overdrive een en al gehoor bij de kleine schare fans die al vroeg ter plekke waren. Hun dag kon niet meer stuk. Maar vlug over naar Mark Lanegan én Band met name de band waarmee hij al goed 3 platen lang een hecht team vormt in succulente weerbarstige rock. Die band kleurt nog steeds vooral Belgisch met de unieke combinatie van Aldo Struyf (Creature With The Atom Brain) op toetsen en gitaar, Jean-Philippe De Gheest op drums en Fred 'Lyenn' Jacques (Dans Dans) aangevuld door gitarist Jeff Fielder. Met 3 gerenommeerde Belgische muzikanten in de rangen is Mark Lanegan er duidelijk een van ons.

Opener “The Gravedigger’s Song” raast als een stormram over het podium en legt meteen het tempo ongenadig hoog. Lanegan en co serveren stevige snedige rock afkomstig uit het vorig jaar verschenen ‘Phantom Radio’ (2014) en het machtige ‘Blues Funeral’ uit 2012. “Harvest Home” vervolgt op de ingeslagen weg. Mark Lanegan is de kapitein met de baseballpet maar het is bandleider Struyff die met ingenieuze sounds het schip doorheen storm en ontij loodst. Zo is Struyff heel bepalend voor de melodische kracht in het trage onheilspellende “No Bells On Sunday”, onverstoord aangevoerd door Lanegan’s ruige diepe basstem. Na de fraaie rocker “Gray Goes Black” treft het donderende “Hit the City” ons midscheeps. Het meeslepend trage “One Way Street” gaat vooraf aan het vol electronica gestouwde “Ode To Sad Disco”, een psychedelische trip dreunend op een repetitief gitaartje met een begeesterende Mark Lanegan. Dan liever de gitaren voluit in het geweldige “Riot In My House” met de bijtende gitaar van Fielder in tandem met de hevig strummende gitaar van Aldo Struyf en een mokerende ritmesectie. ”Floor of the Ocean” gaat wat gebukt onder teveel electronische bombast maar is verder een typisch Mark Lanegan nummer dat duidelijk maakt waarom Lanegan zowel uitgesproken voor- als tegenstanders kent. Die kunnen mekaar zeker vinden bij “Harborview Hospital”, een klassiek klinkende autobiografische rocksong met epische toetsen, priemend gitaarwerk en ritmische stuwing voor de indringend donkere grungestem van Lanegan. De gitaren mogen weer los in het harde “Black Rose Way” dat terug voert naar de Screaming Trees dagen. Het ingetogen “Revival” (Soulsavers cover) dat Lanegan opdraagt aan zijn onlangs overleden Belgische vriend betekent een emotioneel moment alvorens alle hens aan dek met de smerige grunge van het verplichte “Methamphetamine Blues”. De toegemeten tijd is voorbij gevlogen. Een sterk maar veel te kort concert van een van de overlevers uit het grunge tijdperk die nog steeds relevant is bij de huidige generatie rockers. 

Setlist : 1.The Gravedigger's Song (Blues Funeral, 2012) / 2.Harvest Home (Phantom Radio, 2014) / 3.No Bells on Sunday (No Bells on Sunday EP, 2014) / 4.Gray Goes Black (Blues Funeral, 2012) / 5.Hit the City (Bubblegum, 2004) / 6.One Way Street (Field Songs, 2001) / 7.Ode to Sad Disco (Blues Funeral, 2012) / 8.Riot in My House (Blues Funeral, 2012) / 9.Floor of the Ocean (Phantom Radio, 2014) / 10.Harborview Hospital (Blues Funeral, 2012) / 11.Black Rose Way (Screaming Trees song) / 12.Revival (Soulsavers cover) / 13.Methamphetamine Blues (Bubblegum, 2004)

Nog maar half bekomen van deze uppercut staat het Schotse The Jezus and Mary Chain al klaar voor een integrale uitvoering van hun klassieker ‘Psychocandy’(1985). Wie fan was van deze 80’s groep had 5/8/2015 al lang in zijn agenda aangekruist temeer daar de superlatieven van hun legendarische debuutplaat de slechte reputatie van hun schaarse live optredens uit hun hoogdagen al lang hadden ingehaald. Wie 30 jaar geleden jong en mee was met de muziek van zijn tijd uit de 2de helft van de duistere jaren 80 moest en zou hier vanavond zijn. Voor de anderen die afkwamen op een gevarieerd avondje gitaarrock was de reünie van de gebroeders Jim en William Reid er een die zou bijblijven. Meer nog dan het vorige optreden is dit volstrekt origineel geconcipieerde muziek uit een ander tijdperk, vandaag uitgevoerd in een tijdloze perfectie. Het felle witte licht vloekt kortstondig met het donkere imago van zanger Jim Reid die al meteen wild om zich heen gesticuleert in Schotse krachttermen en zijn agressie koelt met de microfoon statief. Die prikkeling is net wat de man nodig heeft om zich te smijten voor een verwachtingsvol publiek. JAMC staan voor donkergelaagde popsongs waarin je een melodielijn kan ontwaren in een uitgebalanceerde wall of sound volgestouwd met veel feedback, distorsie en overstuurde gitaren in your face gegooid door de immer coole, monotoon zingende frontman Jim Reid.   De 14 songs tellende Psychocandy wordt er minutieus maar in rotvaart doorgedraaid. Het effect is verbijsterend. De helse sonische strakke gitaarsound nagelt je aan de grond. Het is muziek die een zeker aantal decibels nodig heeft en hier op de Lokerse Feesten met kennis van zaken op de massa wordt losgelaten in een gedetailleerd geluid dat de JAMC sound alle eer aan doet. Want het zijn nagenoeg 14 perfecte songs met duidelijke invloeden van Velvet Underground, The Stooges, The Beach Boys en Phil Spector die samen een onuitwisbare indruk nalaten. Songs waarin shoegaze en postpunk de sound domineren met galmende drums en schelle schurende gitaren. Naarmate de punk zich manifesteert krijgen sommige songs die extra spanning mee die van een gewoon concert een groots concert maken. Vooraleer de laatste song “It's So Hard” van Psychocandy te spelen is er even een klein rustmoment doordat zanger Jim Reid voor het eerst het woord neemt om het einde van de plaat aan te kondigen met de belofte om nog enkele songs te spelen. “It's So Hard” wordt bijzonder hard gespeeld en daarna ben je even murv geslagen. Zo is het goed om na de meesterlijke maar eendimensionale doemplaat nog enkele anders songs te horen waarin andere aspecten van het JAMC spectrum aan bod komen. De ‘luchtige’ popsingle “April Skies” klinkt intens mooi, “Head On” is vuige simpele rock ‘n’ roll a la JAMC terwijl “Blues From A Gun” het moet hebben van een alles verslindende rocksound. Het tintelende “Some Candy Talking” veert op onder een blisterende gitaarsound en daverende drums, geweldig. Tenslotte de macabere rocker “Reverence” die scheurt en kerft met een bezwerende Jim Reid die het uitschreeuwt “I wanna die just like Jesus Christ/ I wanna die on a bed of spikes”. De impact van het integraal uitgevoerde psychocandy was al fenomenaal maar met de extras erbij ben je even weg van de wereld. Topoptreden!

Setlist: Psychocandy / 1.Just Like Honey / 2.The Living End / 3.Taste the Floor / 4.The Hardest Walk / 5.Cut Dead / 6.In a Hole! / 7.Taste of Cindy! / 8.Never Understand! / 9.Inside Me / 10.Sowing Seeds / 11.My Little Underground / 12.You Trip Me Up / 13.Something's Wrong / 14.It's So Hard / 15.April Skies ! (Darklands, 1987) / 16.Head On ! (Automatic, 1989) / 17.Blues From a Gun (Automatic, 1989) / 18.Some Candy Talking ! (Some Candy Talking EP, 1986) / 19.Reverence ! (Honey’s Dead, 1992)

En wat te denken van Kaiser Chiefs? Na wat voorafging valt deze band uit Leeds met hun meezingbare poprock songs wat uit de toon. Toch heeft de band haar eigen verdiensten en kwaliteiten. Na de pijlsnelle opgang van het droomdebuut ‘Employment’ (2005) met de hitsingles “I Predict A Riot” en “Oh My God” en de opvolger ‘Yours Truly’(2007) met “Everything Is Average Nowadays” en “Ruby” als hun grootste hit heeft Kaiser Chiefs het moeilijk om hun instant massa succes te bestendigen met de albums 3, 4 en 5 ofschoon ieder album nog steeds een aantal sterke tracks bevat. Hoewel de grote hits na Ruby in 2007 (en ook nog wel “Never Miss A Beat” uit 2008) en de verrassing van weleer uitblijven blijven The Chiefs tot op heden een graag geziene act op de Europese podia en festivals. Een personeelswissel met de vervanging van drummer Nick Hodgson eind 2012 komt er aan te pas om de band terug op de rails te krijgen en vorig jaar komt het nieuwe 6° album uit ‘Education, Education, Education & War’ (2014) dat de lijn van hun succesalbums verder zet met nummers als “Ruffians On Parade, “Cannons” en “Coming Home” die moeiteloos hun plaats innemen naast het gekende werk.  Kaiser Chiefs doet wat van hen wordt verwacht door het publiek gedurende 1u 15’ onbezorgd te laten meebrullen op aanstekelijk gezongen popsongs. Meer moet dat voor heel wat toeschouwers niet zijn. Ricky Wilson is een spring in ’t veld die moeiteloos het gehele podium op- en afrent en de aandacht geen seconde afhoudt. Wanneer je dan nog een set samenstelt met al je publieksfavorieten dan kan er weinig of niks mis gaan. Dan wordt zelfs een ordinair verjaardagsspelletje leuk: Ricky Wilson die achtereenvolgens zijn klankman en zijn toetsenist fêteert en deze laatste zelfs naar de catwalk troont, dan het publiek vraagt wie er allemaal vandaag jarig is om tenslotte “Modern Way” voor iedere jarige te zingen. Zeg nu zelf tegen zoveel knuffelgehalte kan een jong meisje moeilijk op. Toch deed een duidelijk vermoeide Wilson alle moeite om het iedereen naar zijn zin te maken met naar het eind toe niets dan voltreffers met op kop “Ruby”, “I Predict A Riot”, een snelle cover van The Who’s “Pinball Wizard” en het nieuwe, meewiegende “Coming Home”. Uiteraard wil iedereen nog hun grote hit “Oh My God” meezingen en The Chiefs komen graag terug om het plein nog een keer in te pakken met het spookachtig gezongen Ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha refrein uit “Misery Company” en de krachtige uitsmijter “Oh My God” waarop slingers de lucht worden ingeschoten. Wellicht zijn Kaiser Chiefs niets nieuws voor wie hen al gezien heeft of altijd prijs voor wie er maar niet genoeg kan van krijgen. Samengevat: geen urgent optreden zoals zijn voorgangers maar wel leuk voor een keer. Een feestje moet altijd kunnen om de avond mee af te sluiten. Toen waren de prijzen reeds lang uitgedeeld met Jesus and Mary Chain als absolute top. 

Setlist: 1.The Angry Mob (Yours Truly, Angry Mob, 2007) / 2.Everything Is Average Nowadays (Yours Truly, Angry Mob, 2007) / 3.Ruffians on Parade (Education, Education, Education & War, 2014) / 4.Everyday I Love You Less and Less (Employment, 2005) / 5.Falling Awake (Single,2015) / 6.Modern Way (Employment, 2005) / 7.Na Na Na Na Na (Employment, 2005)

Marc Buggenhoudt
Foto © Lokerse Feesten

 

website  
facebook  

LOKEREN - 05/08/15