LOKERSE FEESTEN - 04/08/15 - TOM JONES & STATUS QUO

We trokken naar de Lokerse Feesten voor de Classics avond van het programma. De twee geprogrammeerde artiesten liggen enerzijds ver uit elkaar maar anderzijds, als je het recente werk van Tom Jones volgt, weer niet. Op zijn laatste 2 platen is Sir Tom in de blues-soul-gospel geschiedenis gedoken.

Bij aankomst werd het retro/ classics gevoel helemaal meester. Op het podium stonden de Bootleg Beatles te spelen. Vier mannen in een pak en met een haarsnit zoals de jonge Beatles, die elkaar aanspraken of introduceerden als John, Paul, George en Ringo. Zo ver gingen ze in hun imitatie. Ze speelden 2 kortere sets: eentje voor de concerten en eentje erna. Ze klonken als een jukebox met enkel Beatles nummers. Hun imitatie mocht er zeker zijn, de samenzang was op sommige momenten sterk. Ze speelden ook enkele nummers die de jonge Beatles coverden zoals “Long Tall Sally” en “Johnny B Good”. Door het strakke tempo, de herkenbaarheid van de nummers en het meezing gehalte kregen ze redelijk wat respons van de voorste rijen van de Grote Kaai.

Het publiek bestond uit redelijk wat Status Quo of andere hard rock T shirts. Benieuwd wat dat ging geven met Tom Jones. De set begon met een stevige gitaar, na de intro kwam Tom Jones op het podium en bracht hij een rauwe versie van “Burning Hell”. De gemene slide uithalen stemden mij vrolijk. Deze Tom Jones, van de laatste platen wilde ik horen. De band was het hele optreden lang een komen en gaan met in meest uitgebreide bezetting: gitaren, ritmesectie, piano en Hammond, accordeon, en 3 blazers. Maar centraal stond altijd de sterke zanger met zijn charisma. Zonder teveel gekke danspassen maar duidelijk goed thuis op een podium (wat wil je na 50 jaar carrière) veroverde hij nummer per nummer het publiek. Bij “Mama Told Me Not To Come” (met een tuba) viel de dia projectie achter zijn rug op. Na dit uptempo nummer ging de set aan strak tempo voort met enkele nummers uit de nieuw te verschijnen plaat. Zo herkende ik “Tommorrow Night” van Lonnie Johnson.

Uit de catalogus van de muziekgeschiedenis vielen nog op “Come Along Children “ (gospel), “Shake A Hand” en de ode aan Elvis “Elvis Presley Blues” (van Gillian Welch). Maar het strafste nummer van de set was voor mij een met sobere begeleiding gebrachte “Tower Of Song” van Leonard Cohen. Puur kippenvel door zijn rauwe zangstem. En ere wie ere toekomt: hij maakte het zich niet makkelijk door zijn grote hits in hele andere jasjes te steken. “Sex Bomb” was voor drie kwart een traag bluesy nummer met gitaar en orgel om te ontploffen met de blazers. “Green Green Grass Of Home” kreeg met een slide en accordeon een Tex Mex gevoel, “It’s Not Unusual” met veel percussie een mambo jasje. Maar ook een hoogtepunt was “Delilah” dat met sobere gitaar en stem een murder song van Nick Cave leek om dan over te gaan in een meezinger met Tex Mex gevoel. Naar het einde toe werd het publiek in beweging gezet met “You Can Leave Your Hat On”, “Crazy ‘Bout An Automobile” en “Reelin And Rockin”. Afsluiten van de set deed hij met een uitgesponnen versie van “Kiss”. Hij stelde na het concert zijn bandleden nog een voor een voor en zag dat hij de Grote Kaai en vooral de goedkeurend knikkende hard rock t shirts overwonnen had. Grote meneer en een schoolvoorbeeld van “waardig oud worden”.

Status Quo begon een kwartier vroeger dan gepland aan hun set. Ze brachten wat van hen verwacht kon worden: wijdbeens op het podium staand met de gitaren laag hun boogie nummers brengen. Ze hadden versterking van een orgel maar voor de rest het gekende recept waar de fans voor gekomen waren. En ook de gekende nummers die allen luidkeels werden meegebruld: “Roll Over Lay Down”, “Whatever You Want”, “Down Down”…. Knappe versie van “Her Name Was Mabel”. “In The Army Now” werd een nummer gezongen door enkele duizenden kelen. De afsluiters van de set waren de geleende rockers “Rockin All Over The World” en “Johnny B Good”. Het publiek kreeg wat ze vroegen: de hits in lange versie, de nodige stoere houdingen en de heren in vorm omdat het podium hun tweede thuis is. Goede set.

De tweede set van de Bootleg Beatles lieten we voor wat het was. Met Status Quo een goed en Tom Jones een super concert was ik meer dan voldaan. Bij Tom Jones maakte ik mij de bedenking dat er meer blues in de act zat dan bij enkele bands die nu op Peer speelden. Misschien een tip voor BRBF 2016. In elk geval, in de week dat een Vlaams muzikaal icoon zijn 75 jaar vierde toonde deze Welshman dat een 75 jarige behoorlijk eigentijds kan klinken zonder wanhopig hip te willen doen. Daarenboven zijn de ervaring en podium presence een extra troef.

(Lisael)
Foto © Lokerse Feesten

 

website  
facebook  

LOKEREN - 04/08/15