(GE)VARENWINKEL BLUES & ROOTS FESTIVAL – 28/08/15

website  
facebook  

VARENWINKEL - 28/08/15

 

Barefoot And The Shoes

Jo & Lazy Fellow

Nikki Hill

Vernon & The Mighty Combo

Het is ondertussen al de achttiende keer dat de organisatie van (Ge)Varenwinkel hier in Herselt de tenten opslaat. Het verleden leert ons dat dit festival garant staat voor een goede programmatie met elk jaar wel een verrassende nieuwkomer. Voor Barefoot And The Shoes is het niet de eerste keer dat ze hier verschijnen, in 2011 stonden ze hier ook al op het podium. Ondertussen hebben ze niet stil gezeten, ze speelden op verschillende festivals zoals Marktrock, Dranouter en Swing Wespelaar, wonnen zowat elke wedstrijd waar ze aan meededen, brachten hun tweede CD uit en kochten een paar schoenen voor Barefoot. De band, naar eigen zeggen een Indie-folk band, bestaat uit: Brent Buckler (op akoestische gitaar, mandoline, bluesharp en zang), (Sander Cliquet op elektrische gitaar, backing vocals en synthesizer), Vincent Lembregts (op bas) en Marijn Geerts op drums. Als eerste moeten spelen op een festival is niet echt een dankbare taak maar met de magistrale stem van Buckler bijgestaan door een inventieve ritmesectie en het uitstekende gitaarspel van Cliquet brengen ze het er prima van af. Het is niet zo simpel om een label te kleven op de muziek die ze brengen maar hun nummers zijn geïnspireerd door o.a. Jeff Buckley, Leonard Cohen, Jack White en ze brengen ze met veel overtuiging. Er komt al aardig wat volk de tent ingestroomd en de sfeer zit er al dik in.

Jo & Lazy Fellow

Tijd dan om te verhuizen naar de tweede tent waar de “Rootsstage” gevestigd is. Op zich ben ik geen voorstander van het concept “pauzeband” maar hier in Herselt pakken ze dat anders aan. Er is voldoende tijd om de innerlijke mens te versterken en een sanitaire stop te maken, geen rush van het ene podium naar het andere. En zoals de presentator van de Rootsstage, beter bekend als “Den Huibbe” het zo mooi verwoordde: “Op de Mainstage is het om naar de muziek te luisteren en hier op de Rootsstage is het partytime”. En partytime was het zeker met Jo & Lazy Fellow. Jo (Joanna Knitter) vormt samen met Piotr Augustynowicz, Krzysztof Pomierski en Piotr Góra een Country-Blues-Rock&Roll band uit, u raad het al: Polen. De lazy fellow blijkt de gitarist Augustynowicz te zijn die er toch niet zo lui uitziet eens hij zijn gitaar in handen heeft. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit over deze band gehoord had en toen ik ze ging opzoeken op YouTube sprak het mij ook niet echt aan maar ik moest mijn menig snel herzien toen ze eenmaal voor mijn neus stonden en de tent op zijn kop zetten. Ze geven de indruk een bandje te zijn dat zomaar wat plezier komt maken op het podium maar het zijn stuk voor stuk prima muziekanten. Jo heeft een wonderlijke stem en het gitaarspel van Augustynowicz mag er best wezen. Ze brengen covers van o.a. Bonnie Raitt en Johnny Cash afgewisseld met eigen nummers in hun eigen ludiek stijl. Dat ze een cover van Johnny Cash brengen is ook niet zo verwonderlijk daar ze in Polen nog als support van Rosanne Cash gespeeld hebben. Hun eigen nummers vallen ook goed in de smaak. Met “Satisfied” en “Solution” gaan ze er stevig tegenaan terwijl ze dan met “You Are My Baby” de country toer op gaan. Het was een bijzonder leuke eerste set en ik kijk er naar uit om de tweede set te ondergaan maar eerst is het tijd om terug naar het hoofdpodium te gaan en naar Nikki Hill te gaan kijken (en te luisteren natuurlijk ook).

Nikki Hill

Nikki Hill, The Southern Fireball noemen ze haar, en die naam heeft ze niet gestolen. Met haar energieke rauwe stem weet ze de tent in geen tijd in lichtelaaie te zetten. Er hangt meteen een fifties sfeer in de lucht wanneer ze start met “Sweet Little Rock&Roller” van Chuck Berry. Natuurlijk brengt ze veel eigen nummers uit haar CD “Here’s Nikki Hill” zoals “I Know”,”Her Destination”, “Right On The Brink” en “I Got A Man”. En dat laatste is dan nog niet eens gelogen want die man staat naast haar gitaar te spelen. Samen met haar echtgenoot Matt Hill vormt ze een powerteam dat al een paar jaar hoge toppen scheert. Zoals ze vorig jaar op Blues Peer al een geweldige prestatie neerzette deed ze er hier nog een flinke schep bovenop. Het is het eerste optreden van deze tour en zelf beweert ze last te hebben van jetlag maar daar is toch weinig van te merken zoals ze tekeer gaat. Zelfs de rustigere nummers als “Give Me Your Love” komen nog heel sterk over. Ze brengt hulde aan haar groot idool Little Richard met een eigen versie van “Keep A-Knockin” en als encore wordt gekozen voor “Twistin’ The Night Away” van Sam Cooke. Het publiek kan er niet genoeg van krijgen en na enig aandringen komt ze nog eens terug het podium op om een nummer te brengen van de beste Rock&Roll band ooit, AC/DC. Zei ze nu AC/DC? Ja hoor, “I’m A Rocker” en dat is ook zeker niet gelogen. Helaas komt ook aan dit optreden een einde en zit er niets anders op dan ongeduldig te wachten op de nieuwe CD die volgend jaar uit komt met hopelijk weer een bijhorende Europese tour.

Mike Vernon & The Mighty Combo

Terug dan maar naar de Rootsstage voor de tweede set van Jo & Lazy Fellow. Ze gaan nu de cover toer op met “Scuttle Buttin’” van Stevie Ray Vaughan, Dolly Parton’s “Jolene”, “Walking After Midnight” van Patsy Cline, “Piece Of My Heart” en “Hey Joe” om dan toch nog te eindigen met een eigen nummer “Better Go Home”. Maar ze gaan nog niet naar huis en komen terug met een eigen versie van Michael Jackson’s “Black Or White”. Het is een gekke mix van stijlen maar dat past dan ook volledig in hun concept “crazy party!”. Terug naar de grote tent dan maar voor de laatste act van vandaag en die eer is weggelegd voor Mike Vernon & The Mighty Combo. Als platenproducer heeft Mike Vernon zijn sporen in de muziekindustrie meer dan verdiend. Bijna de gehele Britse muziekscene is zijn kantoor gepasseerd en aan zijn muur hangen gouden platen van o.a. David Bowie, Fleetwood Mac, Focus en Level 42. Nu hij voor de tweede maal met producen gestopt is keert hij terug naar zijn eerste liefde, zingen. Voor deze gelegenheid laat hij zich bijstaan door een resem topartiesten: West Weston (op harmonica), Martin Winning (op sax), Geraint Watkins (aan de piano), Paul Garner (op gitaar), Ian Jennings (op contrabas) en Mike Hellier op drums. Het valt me meteen op dat er een paar bekende gezichten tussen zitten. Weston, Jennings en Hellier stonden hier vorig jaar ook al op het podium te blinken als begeleiding bij Mud Morganfield. Het repertoire bestaat uit klassiekers van Fats Domino, Willie Dixon, Bill Haley, Johnny Guitar Watson, Tampa Red… , en daar wringt nu net het schoentje. De originele songs zijn niet te evenaren en ondanks de prima prestaties van de muziekanten klinkt het allemaal een beetje gladjes. Met “Shake Rattle And Roll” zat er nog een beetje pit in maar song als “Kansas city”, “The Seventh Son” en “Bloodshot Eyes” zitten allemaal in hetzelfde ritme. Het contrast met de vorige band is te groot en er beginnen her en der gaten in het publiek te vallen. Maar niettemin was deze eerste dag een groot succes en gaan we zeer tevreden huiswaarts om er morgen hier terug in te vliegen. Het wordt een zomerse dag en de line-up ziet er weer veelbelovend uit.

Walter Wouters

Foto © Michel Verlinden