LIZZ WRIGHT @ AB, BRUSSEL - 16/04/18

Het kan snel gaan in de wereld van het rijzende sterrendom. Vijftien jaar geleden stond de sympathieke jazzvocaliste Lizz Wright nog in de AB club op het kleine podium te stralen. Maandagavond zong zij in het luisterrijke theater voor een volle zaal, omringd door een vierkoppige band met allemaal rasmuzikanten, zoals o.m. de Texaanse toetsenist Bobby Sparks. In het voorbije decennium concerteerde de zangeres in de grootste zalen en op gerenommeerde jazzfestivals. Haar platen worden geproducet door beroemdheden als Craig Street, Larry Klein en Joe Henry en haar laatste album, ‘Grace’, waarin soul, gospel en blues een harmonisch geheel vormen, wordt alom bejubeld. Niet te verwonderen dus dat het publiek haar op een warm applaus onthaalde, waarop zij met een bescheiden dankwoord reageerde en al direct ook de andere bandleden voorstelde, met de coole gitarist Chris Coole aan haar rechterzijde en verder nog de Fransman Ben Zwerin op bas.

De gracieuze Lizz Wright, als stralend middelpunt te midden van haar toegewijde muzikanten, met haar fleurige verschijning en loshangende haren, levert als immer een mooi exotisch plaatje op. De domineesdochter leerde als kind reeds piano spelen, maar de muzikale begeleiding laat zij inmiddels over aan haar band. Haar soulvolle stem is nu haar voornaamste wapen waarmee zij het publiek zowel kan ontroeren als in vervoering brengen, zeker wanneer zij als in overgave een gospel of een bluesballad vertolkt. Zij gaf toe over niet veel entertainmenttalent te beschikken en hield dus haar intro’s beperkt. In de plaats daarvan liet zij haar songs voor zichzelf spreken en harmonisch in elkaar overvloeien. Zo bracht zij hulde aan muzikanten als Neil Young, Allen Toussaint, Nina Simone en k.d. Lang door aan hun songs een volkomen eigen interpretatie te geven, naar eigen aanvoelen en temperament. Het sobere ‘Wash Me Clean’ van k.d. Lang had voor haar een speciale betekenis. En toen zij het zwoele ‘Southern Nights’ van Toussaint vertolkte was het even alsof een zoele windvlaag uit zuidelijk Louisiana naar Brussel overwaaide met aroma’s en kleuren over de hoofden heen. Dat het ook buiten een warme lenteavond was hielp daar natuurlijk bij.

Zij opende het concert met het ingetogen haast bezwerende ‘Barley’ dat als een gospel het publiek meelokte naar de landschappen van haar jeugd. Bij Neil Youngs ‘Old Man’ bekrachtigde Ivan Edwards met zware drumslagen de stille wanhoop van de oude eenzaat. Het daaropvolgende breekbare ‘Speak Your Heart’ met haast tedere pianobegeleiding was een eerste hoogtepunt. Ofschoon er vlak naast hem een sierlijke vleugelpiano stond zou orgelist Sparks daar maar een enkele keer gebruik van maken. Liever begeleidde hij met het orgeltje, wat vooral bij de gospels of meer funky songs met applaus werd beloond. Af en toe greep ook Lizz naar een tamboerijn om het ritme kracht bij te zetten zoals bij het uitbundige ‘The New Game’ met een opwindende solo van bassist Ben Zwerin, als het ware een oproep voor een nieuw begin. Lizz toonde steeds respect voor haar medemuzikanten die zij tot twee keer toe voorstelde en liet soleren. Haar overgave was zo compleet dat zij zelfs bezweet geraakte, voor haar ongewoon,waardoor zij zich een ‘hooker’ voelde, waarop al direct een goedlachse verontschuldiging volgde voor het taalgebruik. Het belette haar niet om voluit te gaan bij songs als ‘Walk With Me', als een gospel opgestart en geleidelijk opgezweept tot funky ritmes. In het inlevende ‘Grace’ ging zij met gesloten ogen volledig op in melodie en tekstlyriek. Bij het soulvolle ‘Seems I’m Never Tired Lovin’ You’ van Nina Simone speelde zich op de achtergrond een video af , waarbij landschappen van bomen, rivier, zee, begraafplaats, foto’s en close ups van verstrengelde handen voorbijtrokken, als het ware een visuele duik in het verleden en verzamelde liefdevolle herinneringen. Het werd een nieuw hoogtepunt.

Lizz Wright, die als twintiger, op tournee trok met een tribuut aan Billie Holiday, eert ook nu nog haar muzikale heldinnen. Dat Nina Simone nu recent ook eindelijk in de Rock ‘n Roll Hall Of Fame werd opgenomen ervoer Lizz als volkomen terecht, een laat eerherstel voor een muzikante die als kleurlinge ooit geweigerd werd op het prestigieuze Curtis Instituut als concertpianiste. Het daaropvolgende gospelachtige ‘Singin’ In My Soul’ van Thomas A. Dorsey droeg zij aan haar op, als afsluitende song van een magisch concert. Uiteraard dat men haar en de band terug riep, met als toegift en in dezelfde spirit het bekende ‘Freedom’ met de betekenisvolle woorden ‘ I say freedom, … It’s kinda hard for you in a world like ours, We talk about you night and day, thinking that we’ll find a way’, een verzuchting die nog niets aan actualiteitswaarde heeft ingeboet. Voor Lizz Wright is blijkbaar elk concert, behalve een oproep tot zuster- en broederschap, tegelijk een odyssee naar waarheid, schoonheid en bevrijding in de muziek.

Marcie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook