LITTLE WAVES @ C-MINE GENK – 14/04/18

Zesde editie alweer van dit fijne muziekfestival, waar we door de jaren echt wel interessante en originele artiesten zagen.  En soms zelfs niet degenen die we op voorhand al kenden.  Daar doen we het voor!

BLITZEN TRAPPER

BED RUGS : Atmosferische muziek met zijn vijven.  Gitaren en synths niet zelden in overdrive.  Podiumopstelling in het blauwdonker, wat uitstekend paste bij de geluidstracks (jammer genoeg te weinig songs) met verre psychedische echoes van Syd Barrett’s Pink Floyd en meer hedendaagse invloeden.  Als alles klopt bij deze band, gaan ze ons ooit nog verbazen. BLITZEN TRAPPER : Nou moe. Festival pas goed begonnen en er waait al een orkaan over het podium in de vorm van deze geweldige Amerikaanse alt-country / americana / indie-rock band.  Een zeer mooie sound, tonnen goesting om er een spetterend concert van te maken, great songs by numbers.  Soms mooi countryzacht, soms loeihard, altijd melodieus en dikwijls groovend als een zeer ingeoliede muziekmachine.  Wij hoorden flarden Tom Petty & The Heartbreakers, Uncle Tupelo, WILCO (!), The Who (rockend op zijn luidst) en zelfs een lange jam die ons deed dromen van Grateful Dead / Gov’t Mule & consoorten. Topklasse!

DOUGLAS FIRS

MIKE FLANNERY : Ieren zin altijd grappig, denk ik – tot me ooit het tegendeel bewezen wordt.  Droge humor tussen fantastisch mooie liedjes door, solo gebracht met gitaar en een enkele keer op piano.  Dat is Mike Flannery. En dat is meer dan genoeg.  Genoten van zijn fijne liedjes, zijn bijzondere stem.  Hilarisch als hij een ‘anti capitalist song’ aankondigt, en daarna droogweg vertelt ‘op kapitalistische wijze’ zijn cd’s te verkopen na het concert. DOUGLAS FIRS : ‘Wat was dat, man?  Hoe goed was dat?’, die vraag stelde Douglas Firs voorman Gertjan Van Hellemont zich over het concert van Blitzen Trapper.  Het antwoord gaf hij met het concert van zijn eigen band. We hebben Douglas Firs al enkele keren live gezien, tot ons grote genoegen, we kennen de platen, we zijn er zeer enthousiast over, dus dit was wat ons betreft een gewonnen match.  De recente plaat Hinges Of Luck is zonder meer fantastisch, en dat lieten ze ons op Little Waves wederom horen.  Puike songs, niet zelden meisjesnamen, Hannah, Judy en Carolyn (van de vorige plaat) en pure klasse. Gertjan VH zingt bevlogen, geconcentreerd, heel erg goed en doet zijn best om zijn gitaarspel live boeiend te maken (wat ten zeerste lukt) en als je dan een goeie band (met zijn broer op toetsen) achter je hebt, dan kan je schitteren.  Wat gebeurde. BONFIRE LAKES : We hebben een boontje voor de mooie, melancholische emo-pop van Bonfire Lakes. Hun zopas uitgekomen plaat Leaves bevat heel mooie liedjes.  Veelal ingetogen en rustig, muziek om rustig bij te zitten en te savoureren als een goeie whiskey bij het staren in de open haard of eindeloos naar buiten te kijken.  Ghosts en Two Sisters – beiden prachtsongs.  Bonfire Lakes is de komende weken nogal wat live te zien in Limburg, ook op Record Store Day.  Doen!

MERCURY REV

MERCURY REV : Het was in Genk pas de tweede keer dat de 3 muzikanten van Mercury Rev hun intussen bijna semiklassieker Deserter Songs van 20 jaar geleden live op een podium brachten.  Welnu, ik heb de plaat al een heel tijdje in huis, maar ik verkies de meer sobere, akoestische live versie ervan.  Songs geschreven in tijden van bittere armoede, toen echt niemand nog op hun muziek zat te wachten, bijna meer een wanhoopskreet dan een plaat.  Die ze dachten hooguit te kunnen slijten op cassettes (!) aan vrienden en kennissen.  Doch de plaat werd opgepikt door de media, verwierf status en bekendheid, en alles veranderde ten goede. Zelfs met hun drieën vond ik de sound nog ‘vol’ – piano, gitaar, mondharmonica, de zeer overheersende stem van Jonathan Donahue (ook ex-Flaming Lips), die als hij niet overdrijft (waar hij soms lichtjes toe neigt) bijzonder pakkend,emotioneel en bloedmooi is.  Meeslepend ook.  Sparklehorse (ze speelden de song Sea of Thieves van Mark Linkous) en Grandaddy zijn stijlreferenties, maar ze zijn ook vooral heel erg Mercury Rev.  Afsluiter Opus 40 werd ingeleid met een mooie verhaal over een van onze helden, drummer Levon Helm van The Band, die indertijd gastmuzikant was op de plaat.  Live meenden we trouwens flarden Tears Of Rage door het nummer te ontwaren.  Bijzondere band! TAMINO : Zijn tweede concert was het al, maar hij was ten zeerste in zijn nopjes, want het zat mee voor Tamino. Ik denk dat hij zich nog de vraag stelt wat hem allemaal overkomt, maar dat hij zeer veel talent heeft, staat buiten kijf.  Hij is pas begonnen terug te touren na een periode van introspectie en vooral veel liedjes schrijven – na de zomer zou er nieuw werk aankomen, zo meende ik te begrijpen.  Het goede nieuws is dat die nieuwe, nog nooit gehoorde songs eigenlijk nog beter waren dan hetgeen we al van hem kenden.  Veelbelovend dus. Tamino’s songs zijn overheersend traag, donker – ook zijn stem zit in de donkere toonaard – en doen (let wel: van héél ver) een beetje aan Leonard Cohen denken.  Soms ook aan Mark Lanegan in zijn rustigere momenten. Tegelijkertijd is het ook mooie popmuziek, die wel eens heel erg veel mensen zouden kunnen waarderen, en dat is natuurlijk al een beetje het geval met zijn passages op Werchter en Pukkelpop, en ja, Genk On Stage vorig jaar.  Ik hoor ook een beetje Warhaus en Trixie Whitley qua sfeer.  En Jeff Buckley, zonder het hoge niveau van deze te bereiken. En dan soms die licht Arabisch getinte toonaarden die in sommige nummers verweven zitten, maken het toch weer een tikkeltje origineel Tamino.  Fascinerende artiest.  Goed concert.

Marc Vos

Foto © Kristine Vandegaer 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
   

 

BED RUGS

BLITZEN TRAPPER

MIKE FLANNERY

DOUGLAS FIRS

BONFIRE LAKES

MERCURY REV

TAMINO