LILLY HIATT @ AB, BRUSSEL - 29/04/18

Lilly Hiatt werd geboren in april 1984. Vader John Hiatt zat toen midden in een turbulente periode van zijn leven, zijn veelbelovende carrière wou maar niet van de grond komen en zijn alcohol en drugsverslaving maakte van hem niet de meest aimabele man. Toen Lilly één jaar was pleegde haar moeder zelfmoord en verhuisden John en Lilly naar Nashville om een nieuw (samengesteld) gezin te vormen met zijn derde vrouw. In 1987 breekt een afgekickte John Hiatt door met zijn album “Bring The Family” en zit meer in een tourbus dan thuis en groeit Lilly op in Nashville, Tennessee.



Het is al snel duidelijk dat ze de muzikale genen van vader heeft en ze besluit op vroege leeftijd een muzikale carrière uit te bouwen. In 2012 brengt ze een eerste album uit “Let Down”, een zeer country getint album waarop duidelijk is dat ze weet hoe je een goede song schrijft. Opvolger “Royal Blue” (2015) laat een ander geluid horen, minder country meer rootsrock met hier en daar zelfs synths in het geluid. Beide albums krijgen positieve kritieken maar het is toch haar derde album “Trinity Lane” dat voorlopig als haar beste wordt beschouwd. Geproducet door Michael Trent (Shovels&Rope) krijgen we een meer rockgeluid voorgeschoteld. De nummers verhalen haar voortdurende strijd tegen de alcoholverslaving, haar liefdesverdriet en het alléén zijn, haar aparte jeugd, alles zit verweven in de nummers op “Trinity Lane”, de straat van haar huidige woonplaats.

Haar korte Europese tour die vooral UK en Scandinavië aandoet, brengt haar ook voor de eerste maal naar de AB Club in België. Ze opent haar set solo met het openingsnummer van haar debuutalbum “Championship Fighter”, een rustig folkachtig nummer. Hiatt is op tour zonder voltallige band, ze wordt bijgestaan door John Condit op akoestische gitaar en Robert Hudson op bas en mandoline, een akoestische setting dus. Positief is dat de nummers een andere inkleding krijgen dan op het album, anderzijds verdwijnt het rock element toch voor een groot deel.

Zowat elk nummer van haar nieuw album wordt gespeeld, “All Kinds Of People” over de scheiding van haar vriend, titeltrack “Trinity Lane” over haar drankverslaving. “Imposter” is een nummer geschreven voor haar vader, haar vader die er zelden was voor haar, maar die ze toch dankbaar blijft want ze kon toch altijd op hem rekenen. De nummers worden muzikaal sober maar efficiënt omkadert, de akoestische uitvoering geeft ze meer zeggingskracht, alleen bij de echt rockende nummers zoals “Get This Right” missen we een elektrische omkadering. Net als vader John weet Lilly haar verhaaltjes mooi in een nummer te verwerken, “Rotterdam” schreef ze toen ze haar bagage verloor aldaar en zich hopeloos voelde zo ver van huis. “Sucker” wordt in een mooie breekbare uitvoering gespeeld en haar idool David Bowie krijgt een eerbetoon in “The Night That David Bowie Died”. Allemaal leuke nummers die door een stil aandachtig publiek geapprecieerd worden. Er wordt zelfs spontaan meegeklapt bij het uptempo “Records”. Lilly heeft nog een verrassing in petto, voor dit optreden heeft ze een speciaal nummer ingestudeerd, nee niet iets van Alanis Morissette zoals iemand in de zaal voorstelt wel van de Amerikaanse band Luna, “23 Minutes In Brussels”, leuke surprise. Laatste nummer wordt het toepasselijke “See Ya Later”, waarbij ze belooft snel te zullen terugkomen. Laat maar komen!!!

Luc Nuyts

Fotoalbum © Sonja Schepers


 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL