GARLAND JEFFREYS @ DE CASINO, SINT-NIKLAAS - 20/04/18

De Casino heeft voor een verrassende openingsact gezorgd in de persoon van Jeffrey Lewis. New Yorker Jeffrey Lewis is een gewaardeerd comic book schrijver/kunstenaar en muzikant die in zijn shows beide disciplines combineert. Met zijn backing band Los Bolts, bas en drums waarvan de leden wisselen, tourt hij permanent de wereld rond. Hij maakt inmiddels zo’n 20 jaar deel uit van de New Yorkse muziekscene. Zijn rammelende anti-folk met noise is niet bestemd voor een groot publiek, zijn platen verschijnen sinds 2001 op Rough Trade. Zijn laatste ‘Manhattan’ uit 2015 is een ode aan de stad van vroeger en in tegenstelling tot vroegere albums - geproduceerd - met ingekleurde songs. Muzikaal vertoeft hij in het vaarwater Yo La Tengo/Jonathan Richman/Velvet Underground/Thurston Moore. Hij heeft de praat-zangstem van zijn grote voorbeeld Lou Reed overgenomen.

Live is Lewis nog altijd onvoorspelbaar voor wie hem niet kent. Lewis houdt van ingetogenheid afgewisseld met uitbarstingen in combinatie met songteksten vol gesjeesde humor. Daarvan getuigen ingetogen lo-fi folk vertellingen als “Birthday Party Song”, “Water Leaking, Water Moving” met een noisy tussenstuk en het melodieuze “Scowling Crackhead Ian” en garage indie-punk songs als “Outta Town”(trashy punky gitaar), “I Caught The Disease For LPs” (prettig gestoorde Modern Lovers proto punk) samen met geprojecteerde geïllustreerde songs in concert met historische onderwerpen als “History of Communism Part 7: The Story of Cuba” of zijn laatste low budget video creatie “Cannibal Monkeys”. Deze laatste ‘song’ is Lewis ten voeten uit: gevoelig: “apen die vreedzaam samen leven” en strijdlustig: “apen die mekaar verscheuren”. Dit alles in een vermakelijke punky sfeer van zacht naar hard. Een artiest om uit te vlooien voor wie meer wil.

Uit de setlist: Birthday Party Song/ Water Leaking, Water Moving/ History of Communism Part 7: The Story of Cuba (met video)/ Scowling Crackhead Ian/ Outta Town/ I Caught The Disease For LPs/ When You're By Yourself/ Cannibal Monkeys (met video)

De bijna 75 jarige Garland Jeffreys is een levende legende maar op zijn leeftijd nog niet van plan om op zijn lauweren te gaan rusten. De laatste jaren is hij even productief als in zijn hoogdagen eind jaren 70 met 3 albums op rij in 7 jaar tijd: ‘The King of in between’ (2011), ‘Truth Serum’ (2013) en ‘14 Steps To Harlem’ (2017) met daarop songs die zich kunnen meten met zijn klassiekers. In 1980 was Garland jeffreys even hot in onze contreien met de even aanstekelijke als verrassende nummer-1-hit “Matador” (cfr. nr 1 in de BRT top 30 van april 1980) en albums als ‘American Boy & Girl (1979), ‘Escape Artist’ (1981), ‘Guts For Love’ (1983) en later ook ‘Don’t Call Me Buckwheat’ (1991) met de hitsingle “Hail Hail Rock ‘N’ Roll” deden hem uitgroeien tot een gevestigde waarde vooral in Europa (België, Nederland en Duitsland). Zijn carriëre is weinig consistent met grote tussenpozen tussen albums : 8 jaar tussen ‘Guts For Love’ (1983) en ‘Don’t Call Me Buckwheat’ (1991) en 6 jaar tot Wildlife Dictionary (1997) dat alleen in Europa verschijnt en dan weer 14 jaar tot The King of in Between (2011). Zo heeft Jeffreys nooit de status van vergelijkbare artiesten als Lou Reed of een Bruce Springsteen bereikt maar hoort hij thuis in het rijtje New Yorkse rockers/singer songwriters, cult artiesten van het kaliber Elliott Murphy en Willie Nile. Garland Jeffreys is zowel door zijn afkomst met sociaal bewuste songs als door zijn mix van stijlen rock, soul en reggae een buitenbeentje in de muziekwereld.

In november 2017 deed Jeffreys een Europese volledig Duitse ‘14 Steps To Harlem’ promo tour met een Belgische stop in Rijkevorsel en nu is er een Benelux tour van 5 concerten waarvan 1 in Amsterdam en 4 in Vlaanderen: Ieper, Sint-Niklaas, Gent en Koksijde. Benieuwd wat deze veteraan nog vermag op het podium.

De kleine gezette zanger opent met ‘The Contortionist’ uit come-back album The King of in Between uit 2011. Het nummer heeft een herkenbare lekkere dansgroove, de band speelt strak en er is al een eerste solo van gitaar wizard Justin Jordan, huidig gitarist van Jeffreys begeleidingsband The Coney Island Playboys die Mark Bosch vervangt, bekend van The Rant Band van Ian Hunter.

Aan het begin van het concert vanavond in De Casino heeft Jeffreys wat tijd nodig om op gang te komen. De bijna 75 jarige zanger oogt stram en vermoeid, zijn stem moet nog wat warmdraaien en hij straalt vooralsnog weinig enthousiasme uit. Toch zijn Jeffreys’ jarenlange podiumervaring, goede songs en een goed ingespeelde begeleidingsband voldoende troeven om ook dan gedegen uitvoeringen neer te zetten. De band bestaat verder uit Tom Curiano op drums, bassist Brian Stanley (reeds 37 jaar bij Garland Jeffreys) en toetsenist Charly Roth, de belangrijkste man bij iedere muzikale compositie.

In die aanvangsfaze zitten meteen 4 songs op rij uit het laatste album ‘14 Steps To Harlem’ (2017). In die songs vinden we Jeffreys vertrouwde mix van uiteenlopende stijlen terug “Reggae On Broadway” (dub beat reggae), “When You Call my Name” (eighties style rock), “Venus” (lichtvoetige zonnige popsoul) “Schoolyard Blues” (rauwe r & b). Behalve de aangehouden ritmiek wordt de inhoud vocaal zonder passie overgebracht, Jeffreys vergeet al eens de woorden en gaat dan snel over naar het refrein. Zijn gedrevenheid is er terug als hij luidkeels de openingskreet van 'Wild In The Streets' schreeuwt : hét anthem van de skate gemeenschap dat Jeffreys en de Casino doet opveren. Hij is vocaal beter bij stem en we krijgen een aantal klassiekers op rij. “Matador” klinkt wat mak, een zachte wieger, licht swingend die teert op herkenning met het onvermijdelijke Di dit dit dit dit dit dit dit refrein. “96 Tears” zit strak in een uitbundige live versie met Jeffreys die maar “96 Tears/ Cry, Cry, Cry” blijft roepen terwijl het gekende “Hail Hail Rock 'n' Roll” met stapvoets ritme en Lou Reed parlando nog altijd bekoort ondanks dat Jeffreys zijn tekst vergeet en de gitaarbrei alle rock ’n roll finesse ontbeert. Dan liever de jazzy slow burner “Nothing Big in Sight” dat onderdompelt in een romantische nachtclubsfeer.

“Coney Island Winter” rockt a la Lou Reed opzwepend. Het epische “Mystery Kids” met trippelend orgeltje in een pezige rock uitvoering waarin reggae, soul, en rock worden gemixt tot een lang uitgesponnen nummer waarin Jeffreys uitwijdt over de liefde voor zijn band, zijn vrouw, zijn dochter en een stukje tekst citeert uit “14 Steps To Harlem" met herinneringen aan zijn ploeterende ouders en zijn jeugd in New York, klinkt onsamenhangend om te kunnen boeien. “Ghost Writer” een van zijn sterkste songs, een reggae tune doorspekt met scherpe gitaarlicks en orgel blijft ook in deze potige versie overeind. Jeffreys zingt soepel en meeslepend. Dat geldt ook voor energieke uitvoeringen van het rock anthem “R.O.C.K.”, de boogie bluesrock uit “'Til John Lee Hooker Calls Me” waarin Jeffreys “I’m gonna wait…” naar een climax voert. Al gaat de band alsmaar luider spelen wat resulteert in gespierd luid rockende versies van “35 Millimeter Dreams” (dat schaamteloos klinkt als “Sweet Jane”) en een aggressief “Waiting For The Man” van vriend Lou Reed. Consternatie is er even als Jeffreys “Matador” herneemt, de band na enige verwarring hierin meegaat, Jeffreys nog een praatje maakt om dan “dit dit dit dit dit dit dit take me to the matador”gewijs afscheid te nemen. Gelukkig eindigt Jeffreys nog in schoonheid met een prompte toegift “New York Skyline”, een ode aan zijn geliefde geboortestad New York City.

Samengevat was dit geen al te beste Garland Jeffreys. Mogelijks is dit een moment opname en is hij volgende keer wel op niveau al beginnen de jaren nu toch te wegen.

Marc Buggenhoudt

Fotoalbum © JiVe

Setlist

1.The Contortionist (The King of in Between, 2011)
2.Oceana (Wildlife Dictionary, 1997)
3.Reggae On Broadway (14 Steps To Harlem, 2017)
4.When You Call my Name (14 Steps To Harlem, 2017)
5.Venus (14 Steps To Harlem, 2017)
6.Schoolyard Blues (14 Steps To Harlem, 2017)
7.Wild in the Streets (Single 1973 en 1977, Ghost Writer, 1977)
8.Matador (American Boy & Girl, 1979)
9.We the People (EP Escapades, 1981)
10.96 Tears (? and the Mysterians cover) (Escape Artist, 1981)
11.Hail Hail Rock 'n' Roll (Don't Call Me Buckwheat, 1992)
12.Nothing Big in Sight (Unreleased track circa 1977)
13.Coney Island Winter (The King of in Between, 2011)
14.Mystery Kids (Escape Artist, 1981)
15.Ghost Writer (Ghost Writer, 1977)
16.R.O.C.K. (Escape Artist, 1981)
17.'Til John Lee Hooker Calls Me (The King of in Between, 2011)
18.35 Millimeter Dreams (Ghost Writer, 1977)
19.Waiting for the Man (The Velvet Underground cover) (14 Steps To Harlem, 2017)
20.Reprise Matador…
21.New York Skyline (Ghost Writer, 1977)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook