ELLIOTT MURPHY & OLIVIER DURAND + DUMONT @ HET DEBUUT, WESTERLO - 21/04/18

 

De New Yorkse Parijzenaar Elliott Murphy (° 1949), singer-songwriter, poëet en schrijver en afkomstig is uit Long Island, New York, stond al op podia over heel de wereld, van New York over Tokyo tot zowat in heel Europa. Zijn debuutplaat in 1973 werd door Rolling Stone de hemel ingeprezen. Zowat 30 albums heeft hij sindsdien gemaakt, een 5-tal boeken (waaronder een mooie dichtbundel) geschreven, journalist geweest voor Rolling Stone, en auteur van de liner notes op de legendarische live plaat van de Velvet Underground - Live At Max' Kansas City. Een hele staat van dienst dus, en hij gaat onverdroten verder. Hij wil nog meer muziek maken, nog meer boeken schrijven, hij wil zijn zoon Gaspard helpen lanceren in de muziekbusiness als producer en studio technicus.

Genk

Te elfder ure werd aangekondigd dat Elliott Murphy & Olivier Durand ter gelegenheid van Record Store Day om 11u een blitzbezoekje zouden brengen aan George & The Bear in Genk, waar Murphy vorig jaar ook al op het podium stond om zijn DVD ‘The Second Act Of Elliott Murphy’ voor te stellen. Ze speelde er enkele nummertjes volledig akoestisch, waaronder Chelsea Boots (' the only time I got paid in shoes was here in Genk last year, red suede shoes..’.), deden een interviewtje met TV Limburg, en weg waren ze alweer. Op weg naar Westerlo, alwaar ze die avond de affiche deelden met de Genkse band Dumont.

Westerlo

Dumont in full action. Wat waren ze goed, onze band uit Genk! Subliem concert voor een zeer enthousiast en talrijk publiek! Met schitterend debuut van gitarist Zjef Mauritz Cludts! Zanger/gitarist Johan Dengis zong geweldig en de ritmesectie Albert Claesen op bas en Michel Wouters op drums legden fundamenten waarop het zalig rocken was. De toetsenpartijen van Pino Guarraci maakten het geheel mooi af. Dumont (vroeger The Swish) al dikwijls aan het werk gezien, maar zo goed als ze gisteravond op dreef waren, zag ik ze nog maar zelden.

Tijdens dit concert werd de nagelnieuwe 4 track EP cd werd voorgesteld? Waarop Elliott Murphy trouwens meedoet als gastmuzikant. Eerste single Stay A While klonk fantastisch, net als 100 Years en Big Bear Street (waarmee een mooi visitekaartje voor de Genkse gezellige Vennestraat werd afgeleverd). Uiteraard stond de klassieker Summer Nights (een wereldsong, we zeiden het al dikwijls) ook op de set! Suicide In Venice klonk beklijvend en The Gun klonk als een... gun. Vierde song van de EP Start Living Now zette een mooi orgelpunt achter een energieke set, en werd mooi doorspekt met fragmenten Heroes van David Bowie. En 'heroes' zijn de muzikanten van Dumont ook een beetje voor ons Genkenaren.

Na het aangename voormiddag-concertje in Genk was het vorige zaterdag in Westerlo de tweede maal dat ik Elliott Murphy die dag op een podium zag staan! Ditmaal met begeleiding van stergitarist Olivier Durand, die zowat alles op een gitaar kan spelen. En Elliott had er duidelijk zin in en legde nog maar eens zijn ziel en zaligheid in zijn mooie songs, met zijn prachtige warme stem en zijn fantastisch gitaarklank, en dit na meer dan 2500 (!) live optredens die hij - naar eigen zeggen - gedurende al die jaren al gaf.

Hij begon met de schitterende Elliott classic Drive All Night. En tijdens Take That Devil Out Of Me en I Want To Talk To You was het genieten van alle ‘rock & roll tricks’ die Murphy als geen ander beheerst, en op het gepaste moment bovenhaalt om er nog een schepje bovenop te doen. Nog meer 'show time' met het geweldige Take Your Love Away. Olivier Durand ('The Big O') klonk bluesy en deed als het ware de vonken uit zijn gitaar springen. Hey Little Sister was een mooi nummertje uit zijn meest recente plaat Prodigal Son, net als You'll Come Back To Me, dat ik dus vandaag al voor de tweede maal live hoorde. Een stukje These Boots Are Made For Walking vervolgens - een mooie intro voor Chelsea Boots, eveneens voor de tweede maal vandaag! You' Never Know What You're In For dan, een van zijn meest essentiële songs, een nummer dat hij zowat tijdens elk concert speelt en ook hier in Westerlo weeral in een denderende versie.

Even gas terugnemen met Let Me In en A Touch Of Kindness, en dan weer volop losbarsten met nog zo'n iconisch Murphy nummer, Last Of The Rock Stars. Het publiek werd steeds enthousiaster, en nu was de deksel helemaal van de ketel! 'Rock & roll is here to stay' aldus Murphy, en wie zijn wij om hem tegen te spreken? Afsluiter van de reguliere set was het knappe Diamonds By The Yard. Doch daarmee was het nog lang niet gedaan. Wij telden vervolgens nog maar liefst 8 bisnummers, en daar zat nog veel moois tussen, Come On Louann bijvoorbeeld en natuurlijk ook zijn grootste klassieker (en voor velen zijn mooiste song) On Elvis Presley’s Birthday, waarin hij vertelde over zijn jeugd & zijn vader, over Long Island in NY waar hij opgroeide, over Elvis Presley, over zijn favoriete schrijver F. Scott Fitzgerald,…- all things ‘americana’ dus. Ongelofelijk mooi. Dit nummer blijft ontroeren, ook na honderden keren.

Dan een verrassing op het podium: Johan Dengis van Dumont werd door Elliott uitgenodigd een song te komen meespelen, en dat werd het onverwoestbare Knockin' On Heaven's Door. Mooie versie hoor, en Johan trok zich erg goed uit de slag en zong ook een strofe van de Dylan klassieker. Nog een topmoment was het volledig akoestisch (ook de zang) gebrachte Change Will Come, van de plaat met dezelfde titel uit 1988, en als ik me niet vergis is dat het eerste nummer dat ik van Elliott Murphy leerde kennen. Last Call was dan weer écht het laatste nummer, en daar konden we mee leven, het was mooi geweest. Meer dan tweeënhalf uur, duurde het concert, alvast een stuk langer dat gepland. We zullen Westerlo niet licht vergeten.

Marc Vos


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website Elliott Murphy  
facebook Dumont