COURTNEY MARIE ANDREWS @ ANCIENNE BELGIQUE, BRUSSEL - 16/04/18

Voor wie deze dame niet kent een korte introductie. Courtney Marie is een inmiddels 28 jarige jongedame afkomstig uit Phoenix die al een tiental jaar haar weg zoekt in de muziekwereld. Ze deed dit gedurende jaren met frêle, in folk gedrenkte, singer songwriter muziek solo. Vergelijkingen met Joni Mitchell waren aan de orde. Ze mocht toeren in het voorprogramma van Damien Jurado. Ze kwam ook langs in ons land en verbleef zelf een tijdje in Leuven waar ze oa backings deed voor Milow en op de plaat “Leuven Letters” speelt. In 2016 oogstte haar plaat “Honest Life” veel bijval. Maar toch veranderde ze het geweer van schouder op haar nieuwe plaat “May Your Kindness Remain”. Hierin gaat ze over naar een americana geluid met band en een grotere geut country in de songs. De reacties in de muziekpers zijn van heel lovend tot vernietigend. Genoeg reden om dit eens live te gaan luisteren.

Door de moeilijke parkeersituatie in Brussel een paar minuutjes te laat. Ze stond al op het podium met haar band bestaande uit 4 leden. Dit vol geluid was zeker een plus. Vooral omdat de gitarist gedurende het concert de songs mooie accenten en solo’s gaf zonder te vergeten dat hij in functie van de song moest spelen. Courtney Marie heeft een heldere stem en stond vooraan maar had de teugel stevig in handen. Af en toe een klein intermezzo om iets te vertellen tussen de songs maar voor de rest stevig tempo en weinig stiltes die de vaart uit een concert halen. Na het mooie “Near You” kwam de country twang voor het eerst boven in “ How Quickly”. De gedachte aan Bonnie Raitt kwam boven in het door een mooie slidegitaar gedomineerde “Long Road Back To You”. Ze grasduinde door haar oeuvre want in “Honest Life” toonde ze haar folk kant aan het publiek. Namen die opdoken door mijn hoofd tijdens het verloop van het concert zijn: Firs Aid Kit, Melissa Etheridge, Linda Rondstad, Suzanne Vega en meest van al de jonge Marie Chapin Carpenter.

De meeste songs van haar laatste aalbum werden gespeeld met als hoogtepunten voor mij vooral de uptempo songs. “Kindness Of Strangers” is er zo eentje waarbij de jonge Lucinda haar naam opdook. Of zeker het iets ruigere en rauwere “Border” dat langer uitgesponnen werd en zo een donkere sfeer creëerde. In het titelnummer van de plaat excelleerde ze vooral op vocaal vlak. De country getinte afsluiter “Warning Sign” mag zeker ook vermeld worden als een hoogtepunt. Uiteraard volgden er bissen waarbij “Irene” en “Let The Good One Go” het voorspel waren op de cover van Little Feat’s “Willin”. Hierin werden de vocalen door alle bandleden en voorprogramma Twain gebracht en sloot het concert feestelijk af.

Al bijeen is mijn mening dat ze er goed aan deed te gaan voor de full band en Americana getinte muziek. Haar stem past goed bij dit genre en de uptempo songs geven meer schwung en vaart aan een concert. Er is dan ook meer afwisseling en dat is toch essentieel om een concert aangenaam te maken. Dat ze ondertussen een lading songs heeft en al redelijk wat podiumervaring maken dat ze zeker nog veel jaren zal meegaan.

Luc Daelemans

Foto © JP Daniels (www.concertmonkey.be)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook