BLUE AND BROKE @ ARSCENE, HANSBEKE - 28/04/18

De story van Blue And Broke begint in 1997: zangeres Melissa Antheunis, gitarist en songschrijver Pedro De Bruyckere, toetsenman Danny Verstraete en hun toenmalige ritmesectie (Yves Bonne op bas, Wim De Roeck drums) winnen in dat eerste jaar van bestaan Kort Gerockt op de Gentse Feesten. Op basis hiervan mogen ze het voorprogramma doen van niemand minder dan Marianne Faithfull in de Gentse Vooruit. Blue And Broke laat van zich spreken. Met ‘Broken Dream’ en ‘Mr. Tuesday Afternoon’ zitten ze in 1999 zelfs in De Zevende Dag (die beelden zijn nog op het net te vinden!) Naar verluidt treedt Blue And Broke in die Sturm und Drangperiode ruim honderd keer op.

Aan alle sprookjes komt een einde, zegt een huizenhoog cliché. In 2004 gaat de stekker eruit. Een full cd kwam er niet van, al krijgt de band er wel een aanbod voor, op basis van ‘Broken Dream’… Maar ze voelen zich daar niet klaar voor en er komt ‘van alles’ tussen. Zoals grote manitou Pedro De Bruyckere het in Arscene stelt: ‘Toen kwamen de studies, het werk en de kinderen…’ En na een korte stilte: ‘…En nog meer werk, nog meer kinderen…’ We weten dat Pedro met muziek bezig bleef, wanneer zijn drukke bezigheden het maar enigszins toelieten en hij zich niet in een of ander ver land bevond of boeken schreef. Eigenlijk legde hij het substraat voor de toekomst o.a. via de uitbouw van opnamefaciliteiten. Maar wat was die toekomst? De bandleden hielden contact. Danny verzorgt de keys bij o.a. Ace And The Jokers.

In feite ligt alles klaar om Blue And Broke te laten verrijzen. En dat gebeurt. Bekend filmcomponist Joris Hermy klopt in 2013 bij Pedro aan met het voorstel om een song te schrijven en op te nemen, song die hij héél dringend nodig heeft. Dat is zo krap dat Pedro voor de opname van ‘Halfway’ Melissa en Danny erbij roept. Van het een komt het ander. Het trio roept er andere muzikanten bij, en voor men het beseft is Blue And Broke weer een band. Ten slotte blijken er genoeg songs voor een langspeler. Dat wordt in 2016 ‘Kiss Me Twice’, LP met een cd erbij gevoegd. Hermy zorgt voor de strijkersarrangementen van enkele songs, ‘Halfway’ natuurlijk, maar ook van sleutelsongs ‘Sandcastle’ en ‘Waiting For Winter’ (Nils De Caster speelde ze in) En de band krijgt vaste vorm met Augustijn ‘Willemsson’ Vermandere aan bas en Niels Delvaux als slagwerker, het soort ritmesectie waar elke band van droomt.

Van in een vroeg stadium overwegen Blue And Broke en Arscene een optreden in de trots van Hansbeke, maar door allerlei omstandigheden (werk, werk, werk… en kinderen wellicht) komt het er maar niet van. Maar men zet door en men legt het optreden vast op 28 april 2018. Maar dan heeft Blue And Broke al een nieuwe cd klaar! ‘Edward’ heet die. Op één song na is die hele plaat op één zomer (2017) geschreven. De groep zat echter met het gevoel dat de cd niet af was. Als Pedro ‘A Woman In The Sun’ schrijft, valt alles in de plooi. Plots blijkt de nieuwe ‘Edward’ een verhaal te vertellen, dat nog achter het thema van de plaat ligt. Dat centrale thema is Edward Hopper. Om een ‘kapstok’ te hebben nam Pedro schilderijen en schetsen van Hopper (New York, 1882-1967) als leidraad. Om het verhaal te ontdekken, is het zaak om de cd vaak te beluisteren… We zijn nog bezig. Dat zal dus tijd vergen, want pas kort voor dit concert was die plaat beschikbaar en meer dan dat er een rode draad te ontdekken valt, wil Pedro niet kwijt.

Blue And Boke koos ervoor om de… twee cd’s integraal te brengen, met voor de pauze ‘Kiss Me Twice’ en erna ‘Edward’. Daar nauwelijks van afgeweken maar één song van ‘Edward’ werd de pauze geplaatst (het in Hopperiaanse sferen dompelende ‘New York Office’) en één van de eersteling erna, nl. ‘Naive’, dat in 2016 vaak op Radio 1 te horen was. Om er nog meer variatie in te steken, bracht de band ook enkele nieuwe, nog niet opgenomen nummers (zoals ‘Dakota’) En er was ook ouder werk, met ‘Fairground’, dat zo’n dertien jaar geleden op een promo cd belandde (Joris Hermy zorgde toen voor de strijkers en Marc De Maeseneer speelde de saxen) ‘Fairground‘ sluit in Arscene het eerste deel af en blijkt nog altijd even ontroerend als halfweg de noughties. Met twee bissen erbij speelt B & B niet minder dan 28 songs!

Het is geen verrassing dat de band nog niet gerodeerd is en dat vooral de songs van ‘Edward’ nog niet in de vingers (kunnen) zitten. Die oneffenheden moet je erbij nemen en zijn gelukkig geen bron van ergernis, maar des te meer van voor hilariteit: van bij het begin hebben de vijf van Blue And Broke de mensen op hun hand. Voor Melissa is het zelfs een thuismatch. De geprojecteerde beelden en schilderijen komen niet altijd op het goeie moment, maar zorgen wel voor de sfeer die hoort bij songs die Edward Hopper als kader hebben. Sommige songs komen niet gans uit de verf, zoals het knappe ‘Excursions Into Philosophy’ dat maar half gespeeld wordt. Maar dat zijn echt wel spijkers op laag water, want deze klassenbakken maken er al bij al een bijzonder genietbaar optreden van.

De band heeft uitmuntende troeven, te beginnen bij Niels Delvaux die op een subtiele manier accenten legt en bewijst dat je de boel niet moet doodmeppen om effect te sorteren. Danny,is van oudsher een huis van vertrouwen, weeft heldere patronen op piano en orgel, en dan is er nog die heerlijk zoemende sound van de hammond. De baslijnen die Augustijn legt zijn hoger dan die van de meeste bassisten, zodat hij onder de gitaren van Pedro blijft maar boven de bastonen van Danny. Dat geeft een bijzondere klankkleur aan de hele begeleiding. Pedro wisselt de akoestische en elektrische gitaren (waar hij een batterij van bij heeft) voortdurend af. Hij heeft zich over de jaren heen ontwikkeld als gitarist. Puntige solo’s, zoals in ‘5 O’Clock In Memphis’, zorgen voor animo in dit repertoire dat het meer van de verstilling moet hebben, wat resulteert in een fraai evenwicht.

In het eerste deel krijgen we opvallende uitvoeringen van ‘Waiting For Winter’, ‘Midnight Girl’, ‘Sandcastle’ en ‘Baby Boy’ (waar de cd-titel ‘Kiss Me Twice’ uit voortkomt) Na de break meteen de verleidelijke instrumentale wals ‘Automat’, gevolgd door de opener van ‘Edward’, het straffe ‘House Tops’. Hier en elders mis je een beetje de fijne blazers- en strijkersarrangementen van op de cd, net als het drievrouwskoortje My Groovy Sisters. Maar het doet niets af aan het concert en ‘House Tops’ blijft een hoogtepunt in het repertoire. ‘Dawn In Pennsylvania’ volgt. Pedro is dan geen fijnbesnaarde tenor (hij moet het ons maar vergeven) maar de manier waarop hij zich door ‘Service Station’ werkt, is exact in tune met melodie en tekst. Belangrijk is dat zijn stem mooi in balans ligt met het zoetgevooisde stemgeluid van Melissa: zo schittert ze meteen na ‘Service Station’ in ‘Early Morning Sunday’. We waren bijzonder benieuwd naar de uitvoering van het naar onze (voorlopige) mening sterkste nummer van ‘Edward’, ‘Chop Suey’. Pedro ontbindt hier vocaal en op de elektrische gitaar zijn duivels.

Maar de verrassing van het concert blijft de prestatie van Melissa Antheunis. We weten dat ze altijd al reserves had betreffende haar zangcapaciteiten en een zekere podiumangst moest overwinnen. Die heeft ze dan wel weggevaagd met dit concert. Ronduit subliem was de genuanceerde manier waarop ze ‘Hotel By A Railroad’ vertolkt, met al de ironie (het sarcasme?) zoals je die vindt in relaties die al lang uitgeblust zijn. Ook in het afsluitende afsluiter ‘Two On The Aisle’ valt het op dat ze de band nu ook mee draagt, samen met Pedro. In de komende weken staan er nog een aantal optredens gepland, als we dat juist hebben, ideaal om dit repertoire helemaal in de vingers te krijgen. Nog altijd blue, maar zeker niet broke… We gaan zeker nog kijken. Maar intussen belet niets u eens naar het fijnbesnaarde ‘Edward’ te luisteren.

Antoine Légat.

Foto's: Michael Götze

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

ARSCENE, HANSBEKE

 

'