BLIND BOYS OF ALABAMA @ HET DEPOT, LEUVEN - 17/04/18

Ze draaien al mee van sinds de late jaren dertig vorige eeuw. Stel je voor. Al meer dan 75 jaren zijn ze de voortrekkers van de zwarte gospelmuziek, de grondleggers van de gospelrevival die we in de jaren ’90 ook in onze contreien konden meemaken. Mijn eerste kennismaking met de (toen nog) Five Blind Boys Of Alabama dateert ergens van in die jaren negentig. Ze stonden geboekt op het BRBF (Belgian Rhytm and Blues Festival) in Peer. Ik herinner me nog zeer goed dat deze heren – toen al op leeftijd – een onuitwisbare indruk achterlieten, niet enkel bij mij maar bij het grote gedeelte van het aanwezige publiek.

Hun niet aflatend enthousiasme werkte aanstekelijk en in een mum van tijd palmden ze de tent en bij uitbreiding het hele festivalterrein in met hun opzwepende gospelliederen. Ik zag ze nadien meermaals aan het werk en steeds keerde ik met een tevreden gevoel huiswaarts. Ook nu weer waren we van de partij toen de heren de Leuvense muziektempel bij uitstek – Het Depot -aandeden. Stichtend lid Jimmy Carter moet ondertussen een stuk in de 80 zijn schat ik maar qua vitaliteit laat hij nog menig ‘jong’ veulen achterwege. We krijgen de gebruikelijke setting. De vier blinde zangers, allen uitgedost in hetzelfde maatpak netjes naast mekaar op een stoel. Clarence Fountain, de vijfde zanger en tevens stichtend lid is er niet bij. Hij doet nog enkel mee als zijn gezondheid dit toelaat.

De heren komen hun allernieuwste cd ‘Almost Home’ voorstellen en vanzelfsprekend krijgen we heel wat nummers hieruit voorgeschoteld. Maar ook de klassiekers zoals ‘Amazing Grace’ en het aan Stevie Wonder schatplichtige ‘Higher Ground’ komen uitgebreid aan bod. Doorheen de jaren sleepten de Blind Boys meerdere Grammy’s in de wacht en traden ze op voor 4 verschillende presidenten in het Witte Huis. Telkens er een memorabele gebeurtenis was voor de zwarte gemeenschap in de Verenigde Staten van Amerika dan waren ze van de partij. Hun nummers zijn natuurlijk doorspekt met verwijzingen naar God en alles wat met de Heiligheden te maken heeft, het is tenslotte gospel dat de heren brengen en dit is bij nader inzien nog steeds muziek die men speelt in de kerken en gebedsplaatsen in het diepe Zuiden van Amerika. Titels als ‘God Said It’ en ‘God Knows Everything’ zijn dan ook schering en inslag. Maar enig sarcasme is hen niet vreemd en siert hen ook. Of wat te denken van een nummer met als titel ‘I Can See’.

Naarmate het optreden vordert gaat ook de temperatuur de hoogte in en springen de heren meerdere keren recht om hun zangkunsten kracht bij te zetten. Tijdens het nummer ‘I Shall Not Be Moved’ zoek Jimmy Carter fysiek contact met zijn publiek. Hij laat zich dan tot op de rand van het podium begeleiden om van daar uit zijn publiek te ‘voelen’ en op te jutten en te begeesteren. Het was een staand concert dus geen zittend publiek wat meteen voor de juiste interactie met de zangers zorgde. De heren komen nog een keer terug voor een bisronde en hierin krijgen we een zinderende versie van ‘Higher Ground’. Onder luid applaus verlaten de Blind Boys het podium op hun oh zo bekende manier – één hand op schouder van de voorganger – zichtbaar tevreden en voldaan. Laat ons hopen dat Jimmy Carter en zijn kompanen nog heel wat jaren gegund zijn zodat we nog een tijdje van hun muziek en zangtalenten kunnen genieten.

Setlist: Spirit in the Sky/God Said It /I Can See /God Knows Everything /Stand By Me /Uncloudy Day /There Will Never Be Any Peace (Until God Is Seated at the Conference Table) /I Shall Not Be Moved /Amazing Grace /Look Where He Brought Me From /Higher Ground /

Wim ‘Huibbe’ Huybrechts

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook