ANOUAR BRAHEM – BLUE MAQAMS – Dave Holland, Jack DeJohnette, Django Bates @ BOZAR BRUSSEL, 18/04/18

Muisstil was het in de Henry Leboeuf concertzaal in de Brusselse Bozar, waar de grootmeesters Anouar Brahem, Dave Holland, Jack DeJohnette en Django Bates bijna twee uur lang concerteerden met twee staande ovaties als respectvolle afsluiting. Het kwartet speelde voor een uitverkochte zaal en creëerde bij wijlen een sacrale en contemplatieve sfeer waarbij het publiek ademloos toeluisterde op de ademtocht van mediterrane schilderachtige klanken. De Tunesische muzikant, die oud leerde spelen in het muziekconservatorium, is inmiddels een begrip zoals hij dat exotisch instrument, sinds zijn eerste album in 1990, tot de belichaamde ziel van elk concertevenement verheven heeft, hetzij in theaters hetzij op gerenommeerde muziekfestivals. Ook op het platenlabel ECM neemt Anouars ritmische soms ingetogen oudvariaties een centrale plaats in, waarbij hij in het verleden samenspeelde met jazzgrootheden als Jan Garbarek, John Surman en Dave Holland. Met deze laatste, virtuoze contrabassist, nam hij zo twintig jaar geleden het album ‘Thimar’ op en ook nu speelt Dave Holland weer mee op het recent uitgebrachte ‘Blue Maqams’. Behalve Dave Holland voegde ook drummer Jack DeJohnette en de Britse pianist Django Bates zich in het kwartet, een viertal dat nagenoeg alle composities in het ‘Blue Maqams’ album in alle avontuurlijke en poëtische schoonheid ontvouwde.

De atmosferische jazzcomposities van Anouar, waarin ook klassieke en Arabische invloeden zijn versmolten, lenen zich niet tot ontrafeling, maar volgen elkaar op als in een betoverende roes waar je best de schoonheid en poëzie in onbevangen gemoed ondergaat. Zijn stemmige improvisaties, in empathische dialoog met zijn medemuzikanten, evoceren landschappen en beelden, waarbij je als in een droom kan opgaan of je erin verliezen. Soms herinneren de hypnotische ritmes aan de tredgang van dromedarissen in een woestijn, dan weer aan voortglijdende wolken in een maanlandschap. In je verbeelding acht je het oud-instrument in staat om zelfs de zon aan de horizon te laten opgaan daarbij geholpen door de doffe drumslag en de suggestieve contrabas, wat het geval was bij ‘Blue Maqams’, tevens titel van hun album. Ook pianist Django Bates nam een centrale plaats in in het concertevenement, zowel bij de sporadische intro’s als in zijn subtiele solo’s hetzij sprankelende begeleiding.

Het concert opende toepasselijk met ‘Opening Day’. Dag en avond vloeien bij muziekliefhebbers soms ineen. Al direct werd je mee opgetild in het dromerige universum van de muzikanten, waarin je fantasie alle richtingen uit kon gaan. Anouar Brahem zei ooit dat hij zich geen jazzmuzikant wil noemen, maar dat hij als adolescent gefascineerd geraakte door dat muziekgenre en zich in de spirit verwant voelde omwille van het daarin sluimerende vrijheidsgevoel. Jazz verbreedde aldus zijn horizon zonder daarom zijn wortels in de traditie te verloochenen. Die beide kenmerken van zijn cross-over muziek doken ook op in de acht nieuwe composities, die Brahem in de voorbije vijf jaar schreef, op een zeldzame uitzondering na, zoals het mystieke ‘Bahia’ uit het ‘Astrakan Cafe’ album waarbij hij zachtjes mee neuriede. Brahem wisselde de Arabisch getinte composities af met introspectieve of meer jazzy ritmes, zoals o.m. bij ‘Bom Dia Rio’ waarbij de ritmesectie hem grandioos volgde in alle versnellende ritmes. Meermaals werd je onverwachts gegrepen door het wisselspel van diffuse emoties, die aanhaakten bij herinneringen.

Behalve de bezwerende klanken van de oud werd je evenzeer meegesleept in het briljant samenspel, waarbij de muzikanten elkaar intuïtief zochten en vonden. Slechts bij één compositie hield pianist Django zich afzijdig om zich daarna weer aan de vleugel en achter zijn partituur te zetten. Telkens wanneer een van hen soleerde heerste er een gewijde stilte gevolgd door enthousiast applaus. Het schitterende meditatieve ‘La Nuit’ -waarbij Dave Holland even met strijkstok vleugjes weemoed verspreidde- of het oriëntaalse ‘The Recovered Road To Al-Sham’ creëerden magie. Even leek het dan of de zwoelte en de geuren van de Medina van Tunesië naar Brussel waren overgewaaid. Melodie, groove, emotie, ritme en mysterie hielden je in de ban zodat het einde als een verrassing kwam. De Brusselse passage van dit kwartet met de uitvoering van hun ‘Blue Maqams’, als een pulserende golfslag doorheen de tijd, was beklijvend en eentje om nog lang in de memorie te koesteren.

Marcie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook