RANDY HANSEN @ SPIRIT OF 66, VERVIERS - 27/04/16

Randy Hansen, de grootste Jimi imitator, bracht onlangs een nieuw studioalbum “Funtown”. Met alle eigen nummers en zelfs alle instrumenten gespeeld, in eigen studio. Wel door enkele omstreden misschien door minder gekende psychedelische invloeden, terwijl we ook daarmee vanaf de 60-ies nog steeds gouden jaren beleven. Neen “music is not dead, it only might smell funny, but it's the best” wie zei dat ook alweer. Ook Jimi is niet dood, zijn muziek kan nog menig gitarist bekoren en beïnvloeden, bracht alzo een onschatbare waarde, of je hem nu wil volgen of niet. Randy heeft alle troeven om dat waar te maken. Hij is niet alleen geboren in diezelfde stad waar Jimi's wieg stond, Seattle / Washington. Heeft ook dezelfde klank kleur en fysische gelijkenissen als zijn idool. Wordt veel gevraagd voor de allergrootste Jimi tribute & anniversary concerten, werd door Francis Coppola gekozen voor soundtracks van de klassieker Apocalypse Now. Speelde ook nog na Jimi's dood (1970) samen met wijlen drummer Mitch Mitchell (2008) uit de originele Experience Band, maar ook met The Beach Boys, Uriah Heep, Blue Oyster Cult, Jethro Tull en Buddy Miles. Het materiaal van Jimi Hendrix terug tot leven brengend, maar daarbij ook eigen werk, wat hem siert, maar begrijpelijk daarmee nooit of nooit datzelfde kaliber kan bereiken. Dat vergeven we hem graag. Zijn eerste album in 1980 vol energiek hoogstaand gitaarwerk werd geprezen door andere gitaristen als Stevie Ray Vaughan en Eddie Van Halen.

Randy tourt ook veel in Europa met zijn Europese band die bestaat uit de Duitsers Ufo Walter op bas en Manni von Bohr op drums. We bevinden ons vanavond in de Funtown van Randy, het pretpark waarin volgens hem alles mag en kan. Ziet de jonge drummer Telo, van het optreden gister in Frankfurt, onder ons staan. Vertelt ons dat deze jonge Duitser zomaar vijftien songs, zonder repeteren, onberispelijk meespeelde. Dit omdat Manni een zeer pijnlijke voet had, het concert in Frankfurt werd alzo toch nog gered door een toevallige ontmoeting. “Hey Joe” wordt dan vanavond terug ingezet met eigen von Bohr hands, feet & drumsticks. Al lang betiteld als rot gespeelde plaat, muziek cassette, dvd, cd of Mp3, op radio en TV, het blijft, zeker live in deze Spirit of 66, een onverslijtbare schijf. Zeker zoals Randy dit brengt, goed wetend waar Joe met zijn pistool heen moet. In een instrumentaal Jam nummer toont Randy diezelfde Hendrix' stijl met de gitaar spelend op de rug of met de mond. De volle Spirit schreeuwt positief op zijn vraag of wij ons goed voelen. Vertelt graag dat hij zich super voelt vanavond, al dan niet dankzij je weet wel. we mogen het gewoon weten en gooit zijn plectrum, zoals op zijn facebook foto, als een vogel in de lucht en vangt het terug op voor “Little Wing”, een zo mooi nummer door zo velen gecoverd, voor ons hier in een uitblinkende oervorm. Zomaar aansluitend en wordt uit het ongerijmde, net als David Gilmour verleden zondag, in de Royal Albert Hall, een stilzwijgende ode aan Prince bracht, ook hier in purper licht herdacht. Speelt hier dan wel het volledig gezongen “Purple Rain” waarbij hij met onderlip de allerbekendste riffs ten toon stelt, Randy treedt van het podium, was het dan niet dat Mr. Rogers Nelson dat ook deed, 57 was inderdaad hoe dan ook te jong.

De 70-ies verheerlijken, daar kwamen we voor. Met “Papa Was A Rolling Stone” voelen we ons allemaal gelinkt, ook al zijn de meeste mannen onder ons ondertussen tot bompa benoemd. Des te meer, aan een verheerlijking van het onder Motown uitgebracht label door de Amerikaans Psychedelische groep “The Undisputed Truth”, terwijl de Temptations eveneens onder datzelfde label de song een Grammy Award gaven als Best R&B song in '73. Maar al snel verandert hij van ritme en laat “Foxy Lady” het gesluierde droombeeld terug verrijzen uit Jimi's wilde jaren. Kijkt dan door de verlichting heen richting balkon en vraagt zich af of daar meer dan drie mensen zitten, jawel groot gejuich wat hem verheugd, terwijl er beneden iemand “Randy is high” roept... hijzelf heeft het over all hot stuff, en bedankt ons allemaal met Merci Beaucoup's en met een duidelijk bijpassend “Freedom”. Wisselt zijn witte Strat met een Rode voor een zelf geschreven nummer, waarbij hij wel dacht dat hij ziek werd en zelfs dacht te sterven, zo vertelt hij tenminste. “Save America”, tweede nummer van zijn nieuwe album marcheert het Purple Haze gehalte achterna, zwaar politiek en muzikaal geladen, weliswaar met losse flodders, gericht naar het toekomstig Amerika met vraag of opwerping “Does Anybody Care”. Terug met de witte Strat en als voorzanger in “Hush”, singletje dat piekte in '67 op de Amerikaanse Billboard, maar jaar later door Deep Purple wereldbekend werd gemaakt, ook vanavond hier een duidelijke meezinger. Blijven we nog even in die Vietnam jaren met “Machine Gun”, drumslagen als een Amerikaanse M-16 of was het een Kalashnikov AK-47 of een FN Fal van Herstal ? ... het blijft voor jaren en nog steeds nazinderen en niet alleen op drums. “Burning Desire” nog zo'n hoogtepunt met een linkshandige gitaar, toch rechtshandig gespeeld, gitaarsnaren wel zo gelegd dat de dikste bovenaan blijft en nog altijd met een ingeplugde kabel. Het Mythische nummer geschreven door Bob Dylan in'67, door Jimi op Electric Ladyland omgetoverd tot een orkaan in '68, mag hier zeker niet ontbreken. Net zoals “Voodoo Child” waarbij Randy als 61 jarige nogmaals van het podium springt, weg banend tot net voor Francis. Randy komt hier al jaren, op vorig optreden vertelde hij al dat hij zich hier als familie voelt. Ik vermoed dat hij ook één van Francis' favorieten is, terwijl die hier vele ontvangt. De juiste sfeer zat er al lang in en wordt nu door de voodoo helemaal opengelegd, met bekende riffs en “all the lonely people...”uit Eleanor Rigby, ware het niet de Beatles die aan de andere kant van de Oceaan die culturele revolutie mee ondersteunden en een mix van “Hush” ons weerom laat meezingen. Bisnummer wordt “Purple Haze”, geopend met het bijhorend “Amazing Grace”. Ook dankzij Francis, mee kloppend op zijn micro voor een tweede encore. “Red House” op een magnifieke eigen manier, soms jazzy. Smaak blijft persoonlijk maar als je deze Revolution Tour helemaal niet goed wil vinden … your sister will !

Guy Cuypers

Foto © Guy Cuypers

meer foto's © Guy Cuypers

 

 

 Little Wing & Purple Rain * Burning Desire * Papa Was A Rolling Stone & Foxy Lady * Redhouse

 

 

Artiest info
website  
facebook  

SPIRIT OF 66, VERVIERS - 27/04/16‏