NOEL GALLAGHER’S HIGH FLYING BIRDS @ VORST NATIONAAL - 17/04/16

“It’s been great playing in Brussels for the 18th f*cking time!” Aan het woord is Noel Gallagher, beruchte Mancunian en fulltime onruststoker in de rockscene, maar bovenal icoon van de Britpop muziek. Een titel die hij te danken heeft aan de megasuccesen die hij behaalde met zijn band Oasis, waartoe ook broerlief Liam behoorde. Nu ja, broerlief... Als Liam en Noel geen muzikale en verbale oorlog met andere bands konden voeren (met Blur om precies te zijn), vlogen ze elkaar wel in de zorgvuldig gestijlde haren. Met Noel als songschrijver en Liam (meestal) als zanger waren de heren desondanks verantwoordelijk voor enkele gigantische klassiekers. Wonderwall, iemand? Aan alle mooie meezingers komt echter een einde: de bubbel tussen beide heren barstte in 2009 na een zoveelste ruzie finaal, waarna er een einde kwam aan Oasis en één van de grootste rockbands van de jaren 90. Verre van de ideale schoonzoon dus die Noel, maar God wat beheerst die man de kunst van het schrijven van een rocksong, zoals vanavond andermaal onderstreept zou worden.

Na Oasis’ zwanenzang begon Noel aan een soloplaat, verzamelde een schare muzikanten rond zich en doopte ze Noel Gallagher’s High Flying Birds. In 2011 volgde het gelijknamige debuutalbum en 4 jaar later volgde de opvolger ‘Chasing Yesterday’, waarmee nu uitgebreid wordt getourd. Werd in maart 2015 de AB in Brussel nog vlot uitverkocht, dan was dat voor Vorst Nationaal toch net iets te hoog gegrepen. Zwarte doeken moesten verhullen dat de bovenste ring zitplaatsen vanavond niet bezet zouden worden. Goed mogelijk dat zijn reeds bevestigde komst naar de Pukkelpop festivalweide deze zomer, daar voor iets tussen zit. Een passage op de jongste editie van Rock Werchter inbegrepen, tellen we dan toch al gauw vier concerten op dik een jaar tijd. We begrijpen meteen hoe Noel aan die 18 stuks komt.

Maar goed, aan Noel om het ongelijk van de afwezigen te bewijzen. De set wordt ingezet met ‘Everybody’s On The Run’, gevolgd door degelijke performances van ‘Lock All The Doors’ en ‘Heat Of The Moment’. Drie nummers ver en je begrijpt meteen wat de kracht van Noel en zijn hoogvliegers echt is. Het is de opbouw van de songs die het hem doet. Classic rocksongs in een modern jasje gestoken, met nét de ideale hoeveelheid franjes: blazerstukje hier, pianopartijtje daar en als klapper misschien hier en daar een goed geplaatste korte gitaarsolo. Bind dit geheel samen met teksten die je onbewust vanzelf gaat meezingen en ziedaar: een nieuwe radiohit is geboren! Niet onbelangrijk, hier slaagt Noel allemaal in zonder te vervallen in vervelende clichés. Misschien is het daarom dat toen ik hem daar met zijn akoestische gitaar zag spelen, ik in een flard zelfs aan Tom Petty moest denken. Misschien niet de meest voor de hand liggende vergelijking, maar in wezen flikken beide heren toch net hetzelfde: oerdegelijke rocksongs maken, die door iedereen gesmaakt kunnen worden.

Live slaagt Noel er in om deze songs voldoende overtuigend te brengen, al is de performance eerder terughoudend. Pas bij het inzetten van het vierde nummer, richt Gallagher zich een eerste keer tot zijn publiek, al werd hij verplicht over te gaan naar iets anders dan zijn klassieke welkomstteksten. “She’s dead I’m afraid…”, met die woorden gaf hij aan dat er iets niet pluis was. Noel en zijn roadie proberen enkele ogenblikken samen verwoed om ietwat van klank uit zijn gitaar te krijgen, maar het kreng weigert pertinent. Noel besluit dat er niets anders opzit dan een korte pauze in te lassen om de technische problemen te verhelpen. De band verdwijnt van het podium, terwijl de technici druk in de weer gaan met kabels, versterkers en effectenpedalen. 5 Minuten worden er al gauw 10 en net wanneer het allemaal wat lang begint te duren, is daar dan toch eindelijk die verlossende gitaarklank te horen. Een console met effectenpedalen bleek de boosdoener. Vorst Nationaal haalt opgelucht adem, want het kan alsnog krijgen waarvoor het gekomen is. ‘The Death Of You And Me’ bijvoorbeeld: één van de grijsgedraaide singles van de debuutplaat, met dank aan die geweldig swingende blazers erdoorheen. Ook live zijn zij op de afspraak. 

Het ligt voor de hand dat heel wat fans ongetwijfeld voor de Oasis-klassiekers naar Vorst zijn afgezakt. Terwijl de minder bekende Oasis-song ‘Talk Tonight’ ondertussen al voorbij is gekomen, wordt het eerste nostalgische Britpopgevoel ontegensprekelijk opgeroepen door ‘Champagne Supernova’. Deze prachtige ballad wordt in een iets andere versie gespeeld, waardoor het even duurt tot het publiek het nummer herkent. Heel even maar, daarna gaan alle kelen samen wagenwijd open en alle armen de lucht in voor dit nummer van op Oasis’ meeste succesvolle album ‘What’s The Story Morning Glory’. Een album dat nog steeds in de top 5 van best verkochte albums in de UK staat. Met ‘Ballad of the Mighty I’ gooit Gallagher er meteen nog een topper van de High Flying Birds bovenop en de valse start van de show is dan al lang vergeten.

Al moet eraan toegevoegd worden dat zowel Noel als de Birds toch eerder op automatische piloot de setlist afwerken. Een setlist waar eigenlijk toch nog altijd heel wat Oasis nummers op staan, ondanks de twee eigen albums waaruit geselecteerd kan worden. Oasis-nummers zoals ‘Sad Song’ en ‘Listen Up’ hadden wat mij betreft plaats mogen ruimen voor wat meer origineel werk van de High Flying Birds. Zo bewijst het uptempo rockwerk in ‘The Mexican’, alsook de ballad ‘If I Had A Gun’ ruimschoots dat deze albums genoeg topwerk bevatten.

Het is ‘The Masterplan’, van het gelijknamige Oasis album, dat het eerste deel van de set afsluit. Opmerkelijk: maar liefst 4 nummers uit deze verzamelplaat van B-kantjes worden vanavond ten gehore gebracht. Op die manier kiest Noel tenminste niet voor het meest voor de hand liggende werk van zijn voormalige groep. Op de klassiekers na natuurlijk. En wat Britpop betreft is er geen grotere klassieker dan ‘Wonderwall’. Als de bisronde daarmee wordt ingezet, dan weet je dat het wel goed zit voor het slot van een reeds geslaagde muziekavond. Het publiek verlekkert zich al opnieuw op een potje schaamteloos meebrullen, maar Noel maakt het hen niet gemakkelijk. Ook deze klassieker wordt in een iets ander jasje gestoken: nét een iets hoger tempo, nét een iets andere zanglijn en frasering. Dat bederft de meezingpret echter absoluut niet. Het publiek smult. Ook van het volgende bisnummer ‘AKA…What A Life’, dat zich mooi staande houdt tussen Wonderwall en het slotnummer van de avond.

Dat slotnummer is hét Noel Gallagher nummer bij uitstek: ‘Don’t Look Back In Anger’. Ook ten tijde van Oasis nam Noel hierbij al de zang voor zijn rekening en ook vanavond doet hij dat met verve. Waarop de genaamde Sally uit de songtekst nu eigenlijk moet wachten, is mij niet helemaal duidelijk. Wat wel duidelijk is, is dat deze song zo ongelooflijk goed in elkaar zit en voor zo’n schitterend slot van de show zorgt, dat we absoluut niet met boosheid dienen terug te kijken naar deze geslaagde avond. En Noel? Die had het als verwoed voetbalsupporter nog wat over de belangrijkste bijzaak van het leven, alvorens de wachtperiode voor zijn 19e passage in ons land in te zetten. Tot dan.

Stijn Van Gysel

Artiest info
website  
facebook  

VORST NATIONAAL - 17/04/16