MORBLUS - GOORBLUES, WUUSTWEZEL - 10/04/16

Roberto Morbioli brengt in 1991 in streek van Verona en Milaan, een nieuwe insalata op de Italiaanse blueswereld. Met zijn Morblus kwartet trokken ze over het millennium met een dozijn sterke albums en vieren nu hun zilveren huwelijk. Hier op Goorblues mochten ze al een vijftal keer op de planken staan, ze storen zich dan ook niet om net op tijd hun anker neer te gooien. Gelukkig staat het Lignum drumstel hier altijd gereed, alleen de doodskist, met oude Hammond erin, vergt iets meer mankracht, de rest is louter inpluggen, dankzij Paul gebeurt de soundcheck op een drafje en wordt Hammond weer tot leven gebracht door Daniele Scala. Ook Stefano Dellaporta op bas en de jonge Nicolo Taccori op drums staan er snel gereed voor, tijd genoeg om nog een Belgisch biertje onder vrienden.

Vanaf het begin merken we al de gedreven Italiaanse vitaliteit, laten we ze gerust hier viertaliteit noemen. Het viertal breekt met een instrumentaal intro door tot “You Don't Have To Go”, met alle klavieren open op keyboard. Duidelijk is dat Daniele Scala onder zijn pet heel wat ervaring heeft en zijn toetsen tot een wilde zee kan omtoveren, net als een Greg Allman of een pas overleden Keith Emerson, de solo's van Roberto's white Fender achterna. Ook zijn stem bereikt alle hoogten en de drive wordt nog opgedreven met “ I've Been A Fool”, zolang hij over zichzelf zingt hebben we geen bezwaar en klappen we graag mee. “I Can't Go Wrong” getuigt, als trage ballade en oude Morblus song, van een gepassioneerd gevoel waarbij we misschien de kracht van vernieuwing laten voorbij gaan. Je zou denken dat Roberto zich misschien te veel verdiepte in die “old good guys” als Muddy Waters of een T-Bone Walker, het tegendeel zal zich later bewijzen. “Got My Mojo Working” op een eigen virtuoze manier. Sfeer wordt door iedereen meeklappend geproefd terwijl de Solo's over onze hoofden blijven rondcirkelen. Orgel sluit perfect aan op Roberto's hoog uithalende stem in “Got You On My Mind”. Het live gevoelen wordt versterkt in een lange uitvoering van “Stormy Monday”, de oorspronkelijke 10-inch versie op 78 toeren instrumentaal overtreffend, zonder de grootsheid en nostalgische waarde geweld aan te doen.

In de tweede set verkennen we verder de eigenheid van deze dynamische Zuid Europeaan. Heeft zijn gele Strat '62 gewisseld met een alles overleefde originele Telecaster 72 model. Je kan heel zijn gitaar collectie in detail bekijken op de Roberto Morbioli site, een klein museum van en voor een begeesterd gitaarspeler. Zonder enige vaste setlist brengt hij ons, naar gevoel en sfeer van cafe 't Goor, via “Black Cat Bone” en “Play My Blues”steeds hogerop. Verder over een shaking en jiving “Let Me Love You”, een trage subliem uitgevoerde “Ain't Nobody Business” tot een “Funky Party”. Zeer letterlijk dan wel, het figuurlijke mogen we verder proeven in “Start It Up”. Figuurlijk ? Dat dacht je maar! Het hoogtepunt van dit concert zit 'm in de uitvoering van “I Believe”. Een nummer van Ray Charles, maar dan op achttien minuten een sfeer brengen met Hoochie Coochie riffs en een signor Roberto die nu van het podium stapt en verleidelijke solo's in het ronde brengt tot achter de toog, in een gretig samenspel met onze dames...dak eraf.

Met een nieuwe De Armond gitaar wordt de sfeer verder gezet op een vrolijk meezingend “Bye Bye Baby” waar Stefano op bas de jazz laat exploderen tot een Chuck Berry feestje. Nog een meesterwerkje van de grootmeester zelve: Muddy's “Boom Boom”. Dan wel in een sublieme Italiaanse insalata, met Susie-Q riffs en sterke balken uit de La Grange waar ZZtop de oevers van de muddy waters mee verstevigde, alles onder toezicht van enkele “sharp dressed men”. Onder luid applaus vraagt Paul vanachter de micro de band nogmaals voor te stellen. En nog luider applaus voor een laatste nummer, hoeft slechts één te zijn als het een goeie is.... En wat haalt Morblus hier uit hun kast ? Een nummer waar zomaar niet iedereen aan toe durft te komen. Zullen we het zoeken in de Southern Rock van de Allman Brothers... een stevig nummer met zo veel kanten en kleuren waar funk, boogie & rock ritmes met een eindeloze focus net als in de prog rock, alles verweven met snelle vingers tot een brei, waar Lynyrd Skynyrd of een hedendaagse Tedeshi Trucks Band of een Gov't Mule evenzeer de mosterd van laat proeven...waar ook Zappa kenners de geur van herkennen... wat de meesterlijke ervarenheid van deze band bewijst, in het majestueuze nummer “Whipping Post”. Roberto Morbioli had hiervoor zijn rode Gibson gekozen, de Solid Gitaar (SG 1980) waar een Angus Young (AC/DC) of een Tony Lommi (Black Sabbath) stil mee werd gehouden. Voor een Zappa liefhebber is dit dan weer een hoogtepunt en gaan we meer dan voldaan huiswaarts. Goorblues, je was weer een aanrader!

Guy Cuypers

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

GOORBLUES, WUUSTWEZEL - 10/04/16