CHARLES BRADLEY & HIS EXTRAORDINAIRES @ KONINKLIJK CIRCUS BRUSSEL, 07/04/16

 

Hoe soulzanger Charles Bradley de overgang van straathoeken en metrogang naar de festivalweide in Pukkelpop en de grote concertzalen in Brussel heeft beleefd kom je slechts deels in zijn songs of via zijn verhalen te weten. Die weg liep zeker niet over rozen. Het maakte echter dat Bradley, met zijn roestige stem, elke dag opnieuw als een geschenk begroet, waarbij al zijn zielenpijn, hunker en droefenis een uitweg zoeken in zijn muziek. Dat zijn toetsenist, voorafgaand aan de opkomst van de soulman, het publiek alvast aanmoedigde met een ‘open your hart for him’ kwam over als een oproep om deze zanger in helende warmte te omhullen. Het tot de nok gevulde ‘Koninklijk Circus’ voelde dan ook aan als een weldadig bad waarin alle aanwezigen zich mochten koesteren. Wederzijdse liefdesbetuigingen als ‘we love you’ vlogen over en weer als symbolische witte duiven

Op 7 april, dag door België uitgeroepen tot dag van de veteranen, kwam ook soullegende Charles Bradley naar ons land voor een concert. Niet dat Bradley nu al een veteraan kan worden genoemd want hij moet nog zeventig worden. Maar hij heeft reeds een dergelijk strijdbaar leven achter de rug - met gevaarrisico’s voor eigen leven en gezondheid - dat hij zich bij het overlevingsclubje van de veteranen zou kunnen aansluiten. Overleven in het mijnenveld van een nietsontziende samenleving is voor kans- en thuislozen een krachttoer op zich. Charles Bradley, aanvankelijk opgevoed door zijn grootmoeder, weet er alles van. Hij heeft rondgezworven, op straat geleefd, van het ene baantje naar het andere gesukkeld en op zijn eentje een overlevingstrategie moeten uitstippelen. Dat hij goed James Brown kon imiteren hielp hem aan wat geld tot hij de gok waagde om zich volledig op zijn eigen muziek te gooien.

Zijn debuutalbum ‘No Time For Dreaming’ uitgebracht in 2011 was het keerpunt. Opeens werd hij opgemerkt en kreeg hij de erkenning die hij zo lang zocht. Via Gabriel Roth kwam hij bij Daptone Records terecht en kon hij ook internationaal beginnen toeren. Zijn strijd lijkt echter nog niet voorbij en zijn behoefte aan liefde des te groter, zeker nu hij ook nog zijn moeder verloor. Die drang om liefde te geven en tevens te ontvangen liep als een rode draad doorheen zijn concert dat wel opgebouwd leek rond dat thema. Ook zijn band, met naast de gitaristen en ritmesectie ook een toetsenist, trompettist en saxofonist, deelde in die sfeer van broederschap. Drumroffels kondigden vooreerst de zanger aan die opdook in feestelijk glittertenue en zich alzo bij zijn muzikanten voegde, waarna hij met het liefdessymbool in handgebaar het publiek begroette.

Naast een fantastische zanger, die zich in het rijtje voegt van legendarische zangers als James Brown, Otis Redding en Bobby Bland,  is Charles Bradley ook een geweldige showman en een genereuze persoonlijkheid. Hij danst, huppelt, wervelt rond zijn as, maakt weidse armgebaren en suggestieve heupbewegingen en ontdoet zich in de hitte van de dans terloops van overtollige kledingstukken. Stilstaan doet hij slechts af en toe en dat doorgaans bij een erg doorleefde soulblues. Ook dan zit hij soms geknield te zingen met het statief op zijn schouder als een gekruisigde getormenteerde pelgrim die de calvarieberg nog moet bedwingen. Hij schreit en jammert en schreeuwt tegelijkertijd om liefde. Die schreeuw om erbarmen en medemenselijkheid uit zich niet alleen in zijn songs. Zo richtte hij zich ook tot het publiek om zijn medeleven aan Brussel te betuigen, beschadigd door het terroristisch geweld, terdege beseffend wat ook België overkomen is. De hartenkreet, ‘we all are one’, klonk hierna erg empathisch. De songs ‘Heartaches And Pain’ over zijn vermoorde broer en ‘You Put The Flame On It’ hoopten daarop helend te werken.

Na ook enkele funky songs verwijderde Bradley zich even van het podium en liet het aan zijn band over om met instrumentale nummers enige verpozing te brengen waarbij vooral de blazers voor een funky groove zorgden. Het gunde slechts een kortstondig intermezzo aan Bradley die daarna in vol ornaat terug op het toneel verscheen om daar als een hogepriester zijn zielsboodschap verder uit te schreeuwen bij ‘Lovin’ You, Baby’, ongetwijfeld het hoogtepunt van de avond, naast ook nog ‘In You (I Found A Love)’. Zijn soulvolle songs werden alsmaar aangrijpender en hoe verder op de avond hoe enthousiaster het applaus werd. Ook toen hij elk bandlid afzonderlijk bij naam en via typering voorstelde! Uiteindelijk besloot de ‘Screaming Eagle of Soul’ zijn memorabel concert met het hartverscheurende ‘Why Is It So Hard ? (to make it in America)’ waarin hij over zijn dolend leven verhaalt van Miami naar New York, om daarna de uitgestoken handen vooraan in dank vast te pakken. Later zal hij ook nog rozen uitdelen. In de toegift bracht hij nog ‘Changes’ uit zijn gloednieuw album, weliswaar een cover van Black Sabbath’ maar volledig opwellend vanuit de eigen ruige gekneusde en gekwetste ziel.

‘.. We shared the eve’s, we shared each day
In love together, we found a way…’

Marcie

 

 

Artiest info
website  
   

KC - BRUSSEL, 07/04/16