BETTYE LAVETTE @ HET DEPOT LEUVEN, 27/04/16

Bettye Lavette – echte naam Betty Jo Haskins – heeft een nauwe band met ons landje. Een goed jaar geleden stond ze nog in de Roma haar nieuwste album ‘Worthy’ te promoten. Ondertussen werd deze plaat genomineerd voor een Grammy en heeft ze een Blues Music Award nominatie in de categorie vrouwelijke soul en blues artieste van het jaar op zak. Volkomen verdiend. Want het is en blijft een straffe madam en wij van onze kant laten dan ook geen gelegenheid passeren om haar aan het werk te zien. Het Depot in Leuven vormt het decor voor de show van vanavond.

Het concert is niet uitverkocht maar gelukkig is er toch voldoende publiek aanwezig om het voorste gedeelte gezellig te laten vollopen. Haar vaste band - onder vakkundige leiding van toetsenist Alan Hill, met verder Darryl Pierce achter de drums, James Simonson op bas en Brett Lucas op gitaar – start sober en Miss Lavette wordt er al direct bij geroepen. ‘Unbelievable’ een Bob Dylan cover vormt net als op de ‘Worthy’ cd het openingsnummer. Bettye Lavette in een strak zwart broekpak en stiletto’s oogt vitaal en scherp. Leeftijd schijnt geen vat op haar te hebben want hoewel ze zopas zeventig geworden is, klinkt ze nog verdomd goed – haar stemgeluid is rauw en korzelig - en geeft ze vele hedendaagse R&B diva’s lik op stuk. ‘I Still Want To Be Your Baby (Take Me As I Am)’ kan tellen als statement. Bettye Lavette is een vrouw van de wereld. Toen ze op zestienjarige leeftijd een eerste hit had met ‘My Man, He’s A Loving Man’ werd haar een bloeiende carrière voorspeld. Als tiener mocht ze meteen op tour met Ben E. King en Otis Redding. Toch verliep niet alles volgens plan. Verkeerde keuzes, mismanagement en impresario’s die het niet altijd even goed met haar voor hadden, zorgden ervoor dat Lavette in de vergetelheid raakte. Zeker toen eind jaren ’70 en ’80 de disco zijn opmars maakte waren zwarte tijden voor de soulzangeres. Maar nooit heeft ze het geloof in eigen kunnen verloren. En dat siert haar. Ze is zich steeds voor de volle 100% blijven engageren en inzetten om haar talenten – die er onmiskenbaar waren – tot hun recht te laten komen.

Eind jaren ’90, begin 2000 komt er dan uiteindelijk de verandering, de herontdekking zeg maar. Het live-album ‘Let Me Down Easy – In Concert’ is het eerste exponent van haar comeback. Als ze in 2004 een W.C. Handy Award binnenrijft voor haar album ‘A Woman Like Me’ als beste vrouwelijke comeback is haar trein eindelijk vertrokken en krijgt Bettye de erkenning en lof die ze verdient. Na jaren van zwarte sneeuw te hebben gezien, kruipt Miss Lavette, volledig terecht trouwens, vanuit de donkerste krochten van de hel naar de top van het soulsterrenfirmament en al die eer is haar volledig gegund. Getekend door haar verleden, op haar zeventigste met een carrière die meer dan 5 decades omvat met optredens tot in het Witte Huis toe, heel wat levenswijsheid verzameld, en toch schuilt er nog veel onzekerheid in deze kranige dame. Als ze het nummer ‘They Call It Love’ van Ray Charles brengt waarbij ze steeds maar zichzelf afvraagt of het wel echt is gaat door merg en been. Bettye wringt zich in allerlei kronkels en bochten en haar gekwelde mimiek geeft het nummer nog extra kracht. Ze is geen songschrijfster, zoals ze zelf aangeeft, maar ze bezit nu eenmaal de gave om nummers van anderen – en dit zijn niet de minsten – naar haar hand (en stem) te zetten zodat ze als het ware transformeren in eigen nummers. Een mooi voorbeeld hiervan is ‘Nights In White Satin’ van de Moody Blues dat ze hier vanavond voor ons brengt quasi onherkenbaar maar met zoveel beleving en passie als betrof het een eigen geschreven song. En de hoogtepunten – of kippevelmomenten zoals je wil – volgen mekaar op. Van George Harrison leende ze ‘Isn’t It A Pitty? – dat ze trouwens opdroeg aan ons Belgen die de laatste tijd in die hoek zitten waar de klappen vallen – en in dit nummer vraagt ze zich af waarom het zo moeilijk is om verdraagzaam te zijn tegenover de medemensen. De manier waarop ze dit nummer ‘beleeft’ en overbrengt op het publiek is magistraal. Hartverscheurend getormenteerd hoe ze het gevoel van pijn onder woorden brengt, dit is puur, dit is echt daar kan geen twijfel over bestaan. Zoiets kan je niet faken. De stilte na het nummer is fenomenaal en getuigt van het wederzijds respect. In ‘Joy’ van Lucinda Williams – uit haar in 2005 verschenen ‘I’ve Got My Own Hell To Raise’ album gevuld met covers van enkel vrouwelijke artiesten – kan Brett Lucas heerlijk loos gaan op gitaar en ook in het bluesy ‘You Don’t Know Me At All’ van de onlangs overleden Eagles frontman Don Henley waagt Miss Lavette zich zelfs aan een ‘dirty dance’ partijtje met haar gitarist. Een moment van bezinning krijgen we wanneer Bettye Lavette zich in kleermakerszit neerzet vooraan het podium en het nummer ‘Souvenirs’ ingetogen brengt. En dan is het tijd voor de apotheose. ‘Complicated’ schatplichtig aan the Rolling Stones gaat ‘Love, Reign O'er Me’ van de Who vooraf. Tussendoor vermeld ze dat haar boek ‘A Woman Like Me’ een filmversie zal krijgen waar we nu al naar uitkijken en waarop ze terecht trots mag zijn. ‘Close As I'll Get To Heaven’ gaat ‘Sleep To Dream’ vooraf. Tijdens dit nummer verlaten de muzikanten één voor één het podium totdat enkel Miss Lavette nog overblijft. Tijd voor nog een laatste kippevelmoment. ‘I Do Not Want What I Haven’t Got’ van Sinnead O’Connor brengt ze zonder muzikale begeleiding. Ze perst haar woorden met zoveel overtuiging uit haar diepste binnenste dat iedereen er stil van wordt. Haar gebaren en gezichtsuitdrukking geven haar woorden extra kracht. Voor een laatste keer knarst en kraakt haar stem door de luidsprekers…. en dan verdwijnt ze achter de coulissen. Geen bisnummer maar dit is ook niet nodig.

Alles is gezegd en gezongen. Het is mooi geweest en steengoed. Zulk een einde kan niet meer overtroffen worden. Dit optreden kan ik – en samen met mij iedereen die erbij was – voor altijd koesteren en inkaderen als een onvergetelijke avond met de onbetwiste ‘Queen Of Soul’ Miss Bettye Lavette!

Wim ‘Huibbe’ Huybrechts

Meer foto's © Yvo Zels

Setlist: Unbelievable/I Still Want to Be Your Baby (Take Me Like I Am)/ When I Was a Young Girl/They Call It Love/Isn’t It A Pity/JoyNights In White Satin/You Don’t Know Me At All/Souvenirs/Complicated/Love Reign O’er Me/As Close As I’ll Get To Heaven/Sleep To Dream/I Do Not Want What I Haven’t Got.

 

Artiest info
website  
   

HET DEPOT - LEUVEN, 27/04/16