SHARON VAN ETTEN @ BOTANIQUE, BRUSSEL17/04/15

Qua namen die iets te betekenen hebben bij de “muziekkenners” op deze wereld was de affiche Sam Amidon en Sharon Van Etten meer dan aantrekkelijk. Beide artiesten leerde ik kennen via de beeldbuis. Met Sam Amidon kwam ik in contact via een muziekdocumentaire waarin hij en zijn moeder het hebben over oude folksongs. Sharon Van Etten kwam op een meer conventionele wijze in mijn huiskamer: via haar deelname aan Jools in mei van vorig jaar.

 


Maar goed, hoe was het concert? Dat is de vraag die de lezer zich stelt: door wat vertraging onderweg kon ik slechts de laatste nummers van Sam Amidon meepikken: rustige, folkgetinte songs die met veel overgave gebracht werden. Ofwel alleen met spaarzame begeleiding op banjo of met een sidekick op elektrische gitaar. Maar de overgave in de zang maakten van het afsluitende “Johnny Brown” een knap einde aan zijn set. De reacties op zijn voorprogramma waren best wel aardig en het publiek luisterde geïnteresseerd wat toch een aanwijzing is van goed entertainment.

Hoofdact Sharon Van Etten kwam op met haar vijfkoppige band bestaande uit ritmesectie, gitarist en zijzelf en vaste sidekick Heather Woods Broderick op keyboards en vooral samenzang.  Zelf speelt ze afwisselend akoestische gitaar, elektrische of een soort van elektronisch instrument. Het was van het eerste moment duidelijk dat de zaal vol fans zat waarvan er redelijk wat waren die de nummers van begin tot einde konden meezingen. Tussen de nummers door was het ijzig stil in de zaal dat je zelf de geluiden van de fotoapparaten kon horen. Hoofdmoot van het concert was de laatste plaat: “ Are We There”.  De eerste 2 nummers van de avond waren wat opwarmers. Eerst een zeer trager nummer waarbij de samenzang vooral in de kijker kwam. Daarna een “elektronisch” gedreven “Taking Chances”. Het was bij het derde nummer: het country getinte “Tarifa” dat ze ten volle scoorde: knappe samenzang die aan First Aid Kit deed denken en de gitarist die, zoals het hele concert door, wondermooie miniatuurtjes speelde ter inkleuring van de nummers. Maar dezelfde ongelijkmatigheid van kippenvel tot eerder te ingehouden gespeelde nummers bleef het hele concert door. Hoogtepunten waren er vooral in de country getinte nummers met die mooie samenzang.  Zo waren er hoogtepunten  met de country noir van “Tell Me” en de samenzang van “Give Out”. Ze speelde ook 2 nieuwe songs. De eerste helemaal alleen op het podium, tweede met groep. Beide komen op een EP die later dit jaar uitkomt.

Naar het einde toe ging het tempo wat de hoogte in. Met “Serpents” als nummer dat me opviel. Uiteraard waren er dan nog de bissen met “Don’t Do It” en “Love More”. Aan liefde van het publiek voor Sharon was er zeker geen gebrek. Zelf vond ik het een onderhoudend concert met geen dieptepunten. Maar er hadden wat mij betreft wat meer hoogtepunten mogen in zijn waarbij Sharon “diep” gaat zoals Sam Amidon deed: zowel in tempo als in gevoel. Ze is soms boos volgens de tekst maar voel je die boosheid ook als luisteraar?  Ik in elk geval veel te weinig om te spreken van een memorabel concert. Wel om te concluderen als een concert dat best ok was en mits een hoogvlieger hier of daar een trap hoger zou komen te staan.

Lisael

Foto © Yvo Zels

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
   

BOTANIQUE, BRUSSEL17/04/15