RON HACKER BAND @ MOD, HASSELT - 09/04/15

Ron Hacker behoort niet tot de grootste namen, maar toch is het in San Francisco residerende bluesicoon een graag geziene artiest in onze bluesclubs. Hij tourde 3 weken in Europa en de Hasseltse Muziekodroom was de voorlaatste stop van de tour. Tijdens deze concertreeks werd hij ondersteund door de Fransozen Pascal Delmas op drums en Fred Jouglas op bas. Ron Hacker is ondertussen 70 jaar en heeft de blues in zijn diepste betekenis beleefd. Zijn vader overleed toen hij vier was en zijn moeder verstootte hem. Als 11 jarige verzeilde hij in de jeugdgevangenis wegens het kraken van parkeermeters. In de jaren 60 verhuisde hij van Indianapolis naar California met zijn broer. Het was toen bij een van zijn drugsdealers dat Ron de platen van Elmore James hoorde en hem eindelijk een doel gaf: een gitaar kopen en de blues spelen zoals Elmore James. Het was begin jaren 70 dat hij Yank Rachell, een begeleider van countrybluespioneer van Sleepy John Estes leerde kennen. Deze leerde Ron de kneepjes van de slideblues en gaf hem de opdracht om de deltablues in leven te houden.

Rond 21u opent Ron solo met ‘Evil Hearted Woman’, dat tevens de opener is van zijn gloednieuwe album ‘Goin’ Down Howlin’’. Voor de rest van deze eerst set wordt hij vergezeld door Pascal en Fred als backingband. Nummers van zijn nieuwe album zoals ‘Hate To See You Go’ en ‘Ax Sweet Mama’ worden afgewisseld met klassiekers die al jaren op Ron’s repertoire staan. Ron’s handelsmerken zijn het rauwe slide geluid en de in whisky gedrenkte stem. Ron speelt afwisselend op 3 verschillende gitaren: een gibson ’52 en 2 aftandse akoestische gitaren die in specifieke toonaard (E en A) zijn gestemd om te kunnen sliden. Hoogtepunten in de eerste set zijn ‘Hear Me Sing Like Elmore James’, ‘My Bad Boy’ en de vrolijke boogie ‘Two Timin’ Woman’. Tijdens de pauze neemt Ron tijd om zijn albums te verkopen. Enkel ‘Live in San Francisco’ en zijn nieuwe ‘Goin’ Down Howlin’ zijn te verkrijgen vanavond. Zijn eerste albums zijn helaas niet meer verkrijgbaar en zijn ware collector items.

Na een klein half uurtje start de tweede set. Terwijl de eerste set wat oponthoud kende wegens Ron die last had van de warmte (geen water, windblazer die te ver stond,…) stak de slidevirtuoos nu een tandje bij. Zijn solo’s werden nog gemener en hij zorgde nu ook voor humor in zijn bindteksten. Zo was ‘Big Brown Eyes’ een nummer over zijn 3de ex-vrouw en was hij op zoek naar een vierde ex-vrouw. Ook over John Lee Hooker wist hij een leuke anekdote te vertellen alvorens hij John Lee’s ‘House Rent Blues’ speelde. Over zijn indrukwekkende tatoeages vertelt hij in ‘I Got Tattooed’. Leuke oude nummers waren ‘Welfare Store’ en de bis ‘Prison Mind’.

We kunnen concluderen dat het een blij weerzien was met Ron Hacker. 10 jaar geleden zag ik hem nog in de Willem Tell te Sint-Lenaarts. Toen nog met zijn eigen band, maar de Fransen die hem vanavond begeleidden waren uitstekend op Ron ingespeeld. Zelf als Ron tijd nodig had om gitaar te switchen of te stemmen werd dit vakkundig opgelost door een leuk bas-drum intermezzo.

Ron is één van de weinige vertolkers van de rauwe bottleneckblues die Elmore James en Hound Dog Taylor wereldberoemd maakten. Buiten onze Lighnin’ Guy Verlinde die het project ‘Lighnin’ Guy Plays Hound Dog Taylor’ deed, zijn er nog weinig nieuwe namen die deze bluesvorm in ere houden. Dus laat Ron nog maar vaker naar onze contreien komen.

Kris Vermeulen

Foto © Michel Verlinden

meer foto's © Michel Verlinden

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

MOD, HASSELT - 09/04/15